Το ουράνιο τόξο

5.06.2017

Θυμάμαι σαν ήμουν μικρούλα και άκουγα κεραυνούς και έβλεπα αστραπές να σχίζουν τα ουράνια, αισθανόμουν δέος και υπέθετα ότι κάποιο είδος πολέμου γίνεται κει ψηλά. Ανείπωτος φόβος με κυρίευε, γιατί έχοντας μια σχετική εμπειρία του τι εστί πόλεμος επίγειος, συγκρίνοντάς τον με αυτόν τον επουράνιο, εύρισκα αυτόν τον δεύτερο πιο απειλητικό, φοβούμενη ότι από στιγμή σε στιγμή κάποια θεϊκή -τι άλλο;- οβίδα θα έπιπτε επί της κεφαλής μου, τιμωρώντας με ίσως για τις σκανταλιές μου.

Και άκου τώρα. Πήγαινα και κρυβόμουν στα ενδότερα του σπιτιού μου μακριά από παράθυρα και φως. Όσο πιο σκοτεινά, τόσο πιο ασφαλής θα ήμουν, σκεπτόμουν. Να μια περίπτωση που το φως στα μάτια μου τα παιδικά μπορούσε και να κρύβει…σκοτεινές δυνάμεις που καραδοκούσαν να μου κάνουν κακό!

Μεγάλωσα λίγο και όλα αυτά τα θυμήθηκα μια ανοιξιάτικη ημέρα που άνοιξαν ξαφνικά οι κρουνοί του ουρανού. Μια απίστευτη καταιγίδα που μέσα σε δέκα μόλις λεπτά δεν άφησε καρπό για καρπό πάνω στα δέντρα όπως έλεγαν οι μεγάλοι, καταστρέφοντας ακόμη και ό,τι κατάφερε να αντέξει από ολόκληρο χειμώνα.

Αναρωτιόμουν, μα γιατί να την πιάνει τη φύση τέτοια κακία βλάπτοντας στο κάτω κάτω και τον ίδιο τον εαυτό της;

Αναπάντητο θα έμενε το ερώτημά μου και το ήξερα. Παρ’ όλα αυτά εγώ το διατύπωσα και γραπτώς, ελπίζοντας κάποια στιγμή να το δει ο Αρχηγός του Σύμπαντος και να επιληφθεί του θέματος.

Και ενώ έκανα τις πάνσοφες τούτες σκέψεις το είδα. Ήταν εκεί, ένα απίστευτα ωραίο και μεγαλοπρεπές ουράνιο τόξο, που ήρθε σαν απάντηση εξπρές στο γραπτό μου υπόμνημα. Το διάβασε λοιπόν ο Μεγάλος και τώρα καλείται να βοηθήσει τον απελπισμένο της γης εργάτη, που είδε να καταστρέφεται η σοδειά του και να γίνεται λίπασμα, κάνοντας το χωράφι του πιο εύφορο και το περβόλι του πιο καρπερό.

Κάτι δηλαδή σαν τον θυμό του πατέρα, όταν την κάνω την ανάρμοστη ζαβολιά και αταξία μου. Γίνεται κατακόκκινο το πρόσωπό του, με βάζει τιμωρία, απειλεί θεούς και δαίμονες και μετά ειρήνη ημίν. Ακριβώς όπως έκανε ο Θεός πριν λίγο με τη νεροποντή, τους κεραυνούς και τις αστραπές του.

Πόσο γρήγορα περνά και στους δυο ο θυμός!

Μια πελώρια σοκολάτα ΙΟΝ απ’ αυτές χωρίς το απαίσιο φουντούκι, ξεπροβάλλει από την πατρική τσέπη και έρχεται να επισφραγίσει το τέλος της μεταξύ μας εμπόλεμης κατάστασης. Τι γλυκιά που είναι η ειρήνη!

Τελικά να δεις που όλα έχουν μια συνάφεια. Όλα. Αρκεί να βγαίνει το ουράνιο τόξο στο τέλος και μια γλυκιά σοκολάτα ΙΟΝ, (ας είναι κι άλλη μάρκα, δε βαριέσαι, εκεί θα κολλήσουμε τώρα;) να βγαίνει από την κωλοτσέπη του πατέρα!

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

Χελιδόνια

Χελιδόνια

-Καλησπέρα γιατρέ, φεύγω απόψε. Όχι, είμαστε όλοι καλά. Απλώς πρέπει να φύγω. Όχι, μην έρθετε στο αεροδρόμιο. Σας παρακαλώ. Ναι δεν θα χαθούμε. Ευχαριστώ. Καληνύχτα σας.  Η Νατάσα θα λείψει για μερικές εβδομάδες γιατί ο άνδρας της κάνει μια σοβαρή επέμβαση σε...

Πρόσκληση σε γάμο

Πρόσκληση σε γάμο

Τα προεόρτια του γάμου είχαν ξεκινήσει από την Πέμπτη, με τον πρόγαμο. Λίγο έξω από το Ηράκλειο, τα συμπεθέρια είχαν ξεσηκώσει όλο το χωριό και τους πετεινούς στο πόδι. Το αντικρυστό, με τη θράκα στη μέση, το γαμοπίλαφο στα καζάνια, οι κρητικές κουλούρες δεμένες με...

Για τα μάτια σου μόνο

Για τα μάτια σου μόνο

Πάντα κοιτούν χαμηλά. Δε λοξεύουν αριστερά και δεξιά. Δεν είναι αδιάκριτα, βλέπουν μπροστά. Δεν είναι φλύαρα, μα ούτε απαιτητικά. Μιλούν λίγο και σοφά. Χαρακτηριστικά τους η ευγένεια και η ομορφιά. Μισούν το ψέμα. Δεν κρύβονται, είναι πάντα ακάλυπτα. Βγάζουν αλήθειες...

Όνειρα ανεκπλήρωτα

Όνειρα ανεκπλήρωτα

Είχε νυχτώσει από ώρα καθώς γέμιζε το στενό ψηλό ποτήρι ως επάνω, με το χρυσοκίτρινο υγρό. Τσίπουρο παλαιωμένο σε δρύινο βαρέλι, το αγαπημένο του ποτό, εδώ και πολλά χρόνια. Τον βοηθούσε να σκεφτεί και να ταξιδέψει, μόνος όπως έκανε πάντα, μιας και δεν έμαθε ποτέ τον...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Όνειρα ανεκπλήρωτα

Όνειρα ανεκπλήρωτα

Είχε νυχτώσει από ώρα καθώς γέμιζε το στενό ψηλό ποτήρι ως επάνω, με το χρυσοκίτρινο υγρό. Τσίπουρο παλαιωμένο σε δρύινο βαρέλι, το αγαπημένο του ποτό, εδώ και πολλά χρόνια. Τον βοηθούσε να σκεφτεί και να ταξιδέψει, μόνος όπως έκανε πάντα, μιας και δεν έμαθε ποτέ τον...

Απόκρυφη ποιότητα

Απόκρυφη ποιότητα

Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας δυο δυο και έφτασε μπροστά στο κλειστό διαμέρισμα. Κοντοστάθηκε και πήρε μερικές βαθιές ανάσες. Το στομάχι του ήταν σφιγμένο, οι παλάμες του κάθιδρες. Άραγε θα επαληθεύονταν με την ανακάλυψη κάποιου ακλόνητου τεκμηρίου, οι υπόνοιες...

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Γλυκιά σαν την σοκολάτα ή ιστορία σου Λένα. Δοσμένη με αγάπη και τρυφερότητα. Να είσαι καλά!!!

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ πολύ ωραίο! Γλυκιά ιστορία σαν μια σοκολάτα.

    Απάντηση
  3. Αθηνά Μαραβέγια

    Πόσο όμορφα παντρεμένα λέξεις με εικόνες και την “ιδιαιτερότητα” της γραφής σου!!!!!!
    Ένα ουράνιο τόξο της ψυχής και με την γεύση της ακαταμάχητης σοκολάτας!!!!!!!!
    Να είσαι καλά, γλυκειά Λένα μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Μια ιστορία τόσο γλυκιά, γραμμένη από έναν εξίσου γλυκό άνθρωπο. Την καλημέρα Λένα μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου