Το πάρτι

15.01.2018

Την συμπάθησε από το πρώτο σφράγισμα. Αλαφροχέρα, πρόσχαρη, έξυπνη, ελευθέρια. Είκοσι εφτά αυτός και τριάντα αυτή. Το αίσθημα ήταν προφανώς αμοιβαίο κι έτσι γεννήθηκε μια μεγάλη φιλία. Μια φιλία καθαρή και αμόλυντη, που ποτέ δεν εκφυλίστηκε σε κάτι υποδεέστερο, αφ’ ενός γιατί η Χαρά, χωρισμένη μ’ ένα παιδί, δεν επιθυμούσε μόνιμη σχέση κι όταν της ανέβαινε η θερμοκρασία χρησιμοποιούσε ως θερμόμετρο κάποιον από τα παρακείμενα μπαρ κι αφ’ ετέρου, γιατί ο Πέρης προτιμούσε νεότερες.

Οι εξορμήσεις τους ήταν θυελλώδεις κι άφησαν ιστορία σε κάποιες γειτονιές. Ποτό, χορός, μπουγελώματα, ξενύχτια, φλερτ και άλλα επακόλουθα. Φημίζονταν για την ταχύτητα με την οποία έκαναν γνωριμίες και για τη μικρή διάρκεια των ερωτικών τους σχέσεων. Ένα ολέθριο ελευθέριο ζευγάρι κινούμενης ξεγνοιασιάς.

Ένα απόγευμα, η Χαρά προσκάλεσε τον Πέρη σ’ ένα πάρτι, ως προσκαλεσμένη από μια προσκαλεσμένη φίλη της. Το πάρτι λάμβανε χώρα σε κάποιο σπίτι των βορείων προαστίων. Όταν έφτασαν, κατά την δεκάτη βραδινή, νόμισαν ότι επρόκειτο για μνημόσυνο. Στη μέση από ένα τεράστιο λίβινγκ ρουμ, υπήρχε ένα μεγάλο τραπέζι με λιχουδιές και γύρω απ’ αυτό, οι καλεσμένοι, ντυμένοι επίσημα, μιλούσαν χαμηλόφωνα κρατώντας στο ένα χέρι ένα ποτήρι με κάποιο ποτό και στο άλλο ένα τσιγάρο, υπό τη μουσική υπόκρουση του Adagio του Albinoni.

Η φίλη της Χαράς δεν ήταν εκεί με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν κανέναν από τους παρευρισκόμενους, ούτε καν τους οικοδεσπότες. Με τα τζινάκια τους και τα μακό τους, αν και ήταν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, κανείς δεν τους έδωσε σημασία. Αποφάσισαν παρ’ όλα αυτά να μείνουν μια και τα ''φαγητό και ποτό'' ήταν τσάμπα και ν’ αναχωρήσουν αργότερα για κάπου πιο διασκεδαστικά.

Ένας από τους καλεσμένους τους συστήθηκε, αρχιτέκτων το επάγγελμα, και τους ζήτησε τη γνώμη τους για το πάρτι.

“Καλό” είπε συγκαταβατικά η Χαρά. “Αλλά στα πάρτι είναι κρίμα ν΄ απασχολούμαι τα χέρια μας με πράγματα χωρίς σημασία, όπως το ποτό και το τσιγάρο”.

“Εννοείς γιατί δεν χορεύουμε;” ρώτησε αυτός.

“Εννοώ ότι αν το πάρτι είναι δένδρο, αυτό μοιάζει με μικρό θάμνο” απάντησε η Χαρά.

Ο τολμηρός χαζογέλασε και πήρε δρόμο.

Λίγο αργότερα σκαλίσανε τη δισκοθήκη. Πίσω από την κλασική μουσική ήταν κρυμμένη η Ροκ και πιο πίσω τα Λαϊκά. Η Χαρά ανέλαβε το μουσικό μέρος και ο Πέρης άρχισε να σπρώχνει με τρόπο το μεγάλο τραπέζι προς τον πλησιέστερο ελεύθερο τοίχο. Η μουσική δυνάμωνε κάθε ένα λεπτό, τα φώτα, που είχαν ντίμερ, χαμήλωναν διακριτικά, η κλασική αντικαταστάθηκε από τη ροκ και σε δέκα λεπτά το ρίξανε στο χοροπηδητό, αγνοώντας τα βλέμματα και τις σκέψεις των υπολοίπων καλεσμένων. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν τους ήξερε. Δειλά ακολούθησαν κι άλλοι χορευτές και σύντομα, με τα ηχεία στη διαπασών, το μνημόσυνο μετετράπη σε νυχτερινό κλαμπ κι εξελίσσονταν ταχύτατα σε όργιο. Ο ιδρώτας έτρεχε απ’ τα μπατζάκια τους και δεν λέγανε να σταματήσουνε. Τα έπιπλα στριμώχτηκαν στην άκρη. Τα σακάκια πετάχτηκαν και οι γραβάτες χαλάρωσαν. Ποτά χύθηκαν στο πάτωμα αλλά κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Κάποια ζευγάρια ή όχι, που να βγάλεις άκρη σ' αυτό το χαμό, άρχισαν τις περιπτύξεις. Τα μικρά διαλείμματα αφορούσαν μόνο στο ποτό και στη τουαλέτα, όπου με την ευκαιρία έριχναν και λίγο νερό στα πρόσωπά τους. Έτσι τράβηξε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, οπότε η Χαρά κι ο Πέρης αποφάσισαν ν’ αναχωρήσουν. Η Χαρά είδε κι έπαθε, γιατί ένας σαραντάρης χρηματιστής δεν ήθελε να την αφήσει να φύγει. Πριν εξαφανιστούν, η Χαρά, ως αποχαιρετιστήριο τραγούδι, έβαλε το "Hell" των Tiger Lillies.

Όταν τελικά κατάφεραν να βρεθούν μόνοι τους στο διάδρομο κι ενώ περίμεναν το ασανσέρ, μια σαρανταπεντάρα κυρία τούς ακολούθησε και τους ρώτησε ποιοι είναι. Προς στιγμή, νόμισαν ότι θα βρουν τον μπελά τους. Ευτυχώς όμως, πριν προλάβουν ν’ απαντήσουν - δεν ήταν κι εύκολο - αυτή τους συστήθηκε ευγενικά, τους πληροφόρησε ότι είναι η οικοδέσποινα και τους ευχαρίστησε που έδωσαν ζωή στο πάρτι.

“Θα σας ήμουν ευγνώμων αν μου δίνατε ένα τηλέφωνο να σας καλούμε στα πάρτι μας” ολοκλήρωσε η οικοδέσποινα.

Βγήκαν στο δρόμο γελώντας. Περιττό να πω ότι ήταν μεθυσμένοι, που σήμαινε ότι θα ‘πρεπε να γυρίσουν στην Αθήνα οδηγώντας μέσα από στενάκια για την περίπτωση μπλόκου για αλκοτέστ. Καθώς ανέβαιναν στη μοτοσυκλέτα του Πέρη, του ‘πεσε ένα χαρτάκι. Η Χαρά το είδε και το μάζεψε.

“Δε μου λες; Σου ‘δωσε η οικοδέσποινα το τηλέφωνο της;” ρώτησε μόλις το διάβασε. “Γιατί εδώ γράφει το όνομά της”.

“Απλή συνωνυμία” απάντησε ο Πέρης και της το άρπαξε από τα χέρια.

Τότε η Χαρά έβγαλε γελώντας απ’ την τσέπη της μια κάρτα και του την έδειξε. Το ίδιο επίθετο. Ο Πέρης πήρε τρόπαιο το τηλέφωνο της κόρης κι η Χαρά το τηλέφωνο του συζύγου.

Λίγο ο δροσερός αέρας, λίγο τα γέλια και μέχρι να φθάσουν στα σπίτια τους είχαν κι δυο ξενερώσει. Δεν έλαβαν ποτέ άλλη τηλεφωνική πρόσκληση γιατί η Χαρά έδωσε επίτηδες λάθος νούμερο.

Συνέχισαν όμως με τις εξόδους και τα σφραγίσματα.

Στη μνήμη της

_


γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος



Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Διαβάστε κι αυτά

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πουπερμίνα Μηχανικό Μολύβι

    Διαβάζεις, διαβάζεις, χαίρεσαι την αλλέγρα ατμόσφαιρα και στο τέλος, με το υστερόγραφο, παίρνεις την αναπότρεπτη κρυάδα. Όμορφα την τιμήσατε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου