Το πάρτι

15.01.2018

Την συμπάθησε από το πρώτο σφράγισμα. Αλαφροχέρα, πρόσχαρη, έξυπνη, ελευθέρια. Είκοσι εφτά αυτός και τριάντα αυτή. Το αίσθημα ήταν προφανώς αμοιβαίο κι έτσι γεννήθηκε μια μεγάλη φιλία. Μια φιλία καθαρή και αμόλυντη, που ποτέ δεν εκφυλίστηκε σε κάτι υποδεέστερο, αφ’ ενός γιατί η Χαρά, χωρισμένη μ’ ένα παιδί, δεν επιθυμούσε μόνιμη σχέση κι όταν της ανέβαινε η θερμοκρασία χρησιμοποιούσε ως θερμόμετρο κάποιον από τα παρακείμενα μπαρ κι αφ’ ετέρου, γιατί ο Πέρης προτιμούσε νεότερες.

Οι εξορμήσεις τους ήταν θυελλώδεις κι άφησαν ιστορία σε κάποιες γειτονιές. Ποτό, χορός, μπουγελώματα, ξενύχτια, φλερτ και άλλα επακόλουθα. Φημίζονταν για την ταχύτητα με την οποία έκαναν γνωριμίες και για τη μικρή διάρκεια των ερωτικών τους σχέσεων. Ένα ολέθριο ελευθέριο ζευγάρι κινούμενης ξεγνοιασιάς.

Ένα απόγευμα, η Χαρά προσκάλεσε τον Πέρη σ’ ένα πάρτι, ως προσκαλεσμένη από μια προσκαλεσμένη φίλη της. Το πάρτι λάμβανε χώρα σε κάποιο σπίτι των βορείων προαστίων. Όταν έφτασαν, κατά την δεκάτη βραδινή, νόμισαν ότι επρόκειτο για μνημόσυνο. Στη μέση από ένα τεράστιο λίβινγκ ρουμ, υπήρχε ένα μεγάλο τραπέζι με λιχουδιές και γύρω απ’ αυτό, οι καλεσμένοι, ντυμένοι επίσημα, μιλούσαν χαμηλόφωνα κρατώντας στο ένα χέρι ένα ποτήρι με κάποιο ποτό και στο άλλο ένα τσιγάρο, υπό τη μουσική υπόκρουση του Adagio του Albinoni.

Η φίλη της Χαράς δεν ήταν εκεί με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν κανέναν από τους παρευρισκόμενους, ούτε καν τους οικοδεσπότες. Με τα τζινάκια τους και τα μακό τους, αν και ήταν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, κανείς δεν τους έδωσε σημασία. Αποφάσισαν παρ’ όλα αυτά να μείνουν μια και τα ''φαγητό και ποτό'' ήταν τσάμπα και ν’ αναχωρήσουν αργότερα για κάπου πιο διασκεδαστικά.

Ένας από τους καλεσμένους τους συστήθηκε, αρχιτέκτων το επάγγελμα, και τους ζήτησε τη γνώμη τους για το πάρτι.

“Καλό” είπε συγκαταβατικά η Χαρά. “Αλλά στα πάρτι είναι κρίμα ν΄ απασχολούμαι τα χέρια μας με πράγματα χωρίς σημασία, όπως το ποτό και το τσιγάρο”.

“Εννοείς γιατί δεν χορεύουμε;” ρώτησε αυτός.

“Εννοώ ότι αν το πάρτι είναι δένδρο, αυτό μοιάζει με μικρό θάμνο” απάντησε η Χαρά.

Ο τολμηρός χαζογέλασε και πήρε δρόμο.

Λίγο αργότερα σκαλίσανε τη δισκοθήκη. Πίσω από την κλασική μουσική ήταν κρυμμένη η Ροκ και πιο πίσω τα Λαϊκά. Η Χαρά ανέλαβε το μουσικό μέρος και ο Πέρης άρχισε να σπρώχνει με τρόπο το μεγάλο τραπέζι προς τον πλησιέστερο ελεύθερο τοίχο. Η μουσική δυνάμωνε κάθε ένα λεπτό, τα φώτα, που είχαν ντίμερ, χαμήλωναν διακριτικά, η κλασική αντικαταστάθηκε από τη ροκ και σε δέκα λεπτά το ρίξανε στο χοροπηδητό, αγνοώντας τα βλέμματα και τις σκέψεις των υπολοίπων καλεσμένων. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν τους ήξερε. Δειλά ακολούθησαν κι άλλοι χορευτές και σύντομα, με τα ηχεία στη διαπασών, το μνημόσυνο μετετράπη σε νυχτερινό κλαμπ κι εξελίσσονταν ταχύτατα σε όργιο. Ο ιδρώτας έτρεχε απ’ τα μπατζάκια τους και δεν λέγανε να σταματήσουνε. Τα έπιπλα στριμώχτηκαν στην άκρη. Τα σακάκια πετάχτηκαν και οι γραβάτες χαλάρωσαν. Ποτά χύθηκαν στο πάτωμα αλλά κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Κάποια ζευγάρια ή όχι, που να βγάλεις άκρη σ' αυτό το χαμό, άρχισαν τις περιπτύξεις. Τα μικρά διαλείμματα αφορούσαν μόνο στο ποτό και στη τουαλέτα, όπου με την ευκαιρία έριχναν και λίγο νερό στα πρόσωπά τους. Έτσι τράβηξε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, οπότε η Χαρά κι ο Πέρης αποφάσισαν ν’ αναχωρήσουν. Η Χαρά είδε κι έπαθε, γιατί ένας σαραντάρης χρηματιστής δεν ήθελε να την αφήσει να φύγει. Πριν εξαφανιστούν, η Χαρά, ως αποχαιρετιστήριο τραγούδι, έβαλε το "Hell" των Tiger Lillies.

Όταν τελικά κατάφεραν να βρεθούν μόνοι τους στο διάδρομο κι ενώ περίμεναν το ασανσέρ, μια σαρανταπεντάρα κυρία τούς ακολούθησε και τους ρώτησε ποιοι είναι. Προς στιγμή, νόμισαν ότι θα βρουν τον μπελά τους. Ευτυχώς όμως, πριν προλάβουν ν’ απαντήσουν - δεν ήταν κι εύκολο - αυτή τους συστήθηκε ευγενικά, τους πληροφόρησε ότι είναι η οικοδέσποινα και τους ευχαρίστησε που έδωσαν ζωή στο πάρτι.

“Θα σας ήμουν ευγνώμων αν μου δίνατε ένα τηλέφωνο να σας καλούμε στα πάρτι μας” ολοκλήρωσε η οικοδέσποινα.

Βγήκαν στο δρόμο γελώντας. Περιττό να πω ότι ήταν μεθυσμένοι, που σήμαινε ότι θα ‘πρεπε να γυρίσουν στην Αθήνα οδηγώντας μέσα από στενάκια για την περίπτωση μπλόκου για αλκοτέστ. Καθώς ανέβαιναν στη μοτοσυκλέτα του Πέρη, του ‘πεσε ένα χαρτάκι. Η Χαρά το είδε και το μάζεψε.

“Δε μου λες; Σου ‘δωσε η οικοδέσποινα το τηλέφωνο της;” ρώτησε μόλις το διάβασε. “Γιατί εδώ γράφει το όνομά της”.

“Απλή συνωνυμία” απάντησε ο Πέρης και της το άρπαξε από τα χέρια.

Τότε η Χαρά έβγαλε γελώντας απ’ την τσέπη της μια κάρτα και του την έδειξε. Το ίδιο επίθετο. Ο Πέρης πήρε τρόπαιο το τηλέφωνο της κόρης κι η Χαρά το τηλέφωνο του συζύγου.

Λίγο ο δροσερός αέρας, λίγο τα γέλια και μέχρι να φθάσουν στα σπίτια τους είχαν κι δυο ξενερώσει. Δεν έλαβαν ποτέ άλλη τηλεφωνική πρόσκληση γιατί η Χαρά έδωσε επίτηδες λάθος νούμερο.

Συνέχισαν όμως με τις εξόδους και τα σφραγίσματα.

Στη μνήμη της

_


γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος



Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πουπερμίνα Μηχανικό Μολύβι

    Διαβάζεις, διαβάζεις, χαίρεσαι την αλλέγρα ατμόσφαιρα και στο τέλος, με το υστερόγραφο, παίρνεις την αναπότρεπτη κρυάδα. Όμορφα την τιμήσατε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου