Το πάτωμα

24.01.2017

Τι κοιτάτε; Ε, τι; Δεν έχετε ξαναδεί γυναίκα να καθαρίζει τους αρμούς στο σπίτι της με οδοντόβουρτσα; Πού είναι το περίεργο; Εσάς οι αρμοί σας είναι καθαροί; Και το σπίτι σας γυαλίζει; Είστε βέβαιοι γι’ αυτό;

Ε, αφού το λέτε θα είναι.

Εμένα όμως εδώ έχει κολλήσει μια βρώμα που δε φεύγει με τίποτα. Είναι εδώ απ’ όπου περνάμε συνέχεια. Αυτά τα μέρη είναι πιο βρώμικα. Και να πει κανείς ότι δεν καθαρίζω. Ουφ, κάθε μέρα σφουγγαρίζω. Έλα όμως που μερικοί λεκέδες επιμένουν. Όταν θα έχω τελειώσει όλο το σπίτι, ξέρω ότι θα το κοιτάξω ανακουφισμένη. Δεν είναι εύκολο να ζεις σε βρώμικο σπίτι. Μετά σου φταίνε όλα. Σου φταίει το σπίτι και ο άντρας σου, η μοναξιά σου κι αυτό γιατί δεν μπορείς να κάτσεις στον καναπέ να χαλαρώσεις. Σκέφτεσαι τους βρώμικους αρμούς. Το σπίτι μας δεν πρέπει να το εγκαταλείπουμε, επιμένω σε αυτό. Είναι ένα θηρίο, που βρυχάται, που ζητά φροντίδα για να μη ματαιωθεί, θέλει να πέφτουμε με ευλάβεια στα προβλήματά του. Γι’ αυτό κι εγώ κάνω τους αρμούς.

Το σπίτι δεν έχει στόμα. Αλλά δεν υποδέχεται κανέναν όταν είναι σε αυτήν την κατάσταση. Παραμένει ερμητικά κλειστό. Έτσι μένει μόνο. Γεμάτο με έπιπλα, άλλα καινούρια και άλλα παλιά, άλλα μοντέρνα και άλλα κλασικά. Πιάνει σκόνη κι αν έρθει και κανένας θρασύς ακάλεστος, γράφει στη σκόνη του συνθήματα.

Μερικοί άνθρωποι δεν χαμπαριάζουν. Τι είναι του άλλου το σπίτι ρε, να γράψεις συνθήματα;

Γι’ αυτό ξεκίνησα από τους αρμούς. Γιατί το σπίτι αν είχε φωνή, θα φώναζε πως θέλει φροντίδα και αγάπη. Αλλά φωνή δεν έχει. Έχει όμως αφτιά. Χαχαχα. Ναι, αυτό το αστείο που λέει πως οι τοίχοι έχουν αφτιά.

Έχει αφτιά και δε λέει τίποτα. Μερικές φορές νομίζω ότι μου μοιάζει. Αλλά πραγματικά εδώ οι αρμοί δεν καθαρίζουν. Είναι βρώμικοι. Να αλλάξω το νερό με τη σόδα και το ξύδι, έχει γίνει μαύρο, έχει ζήσει κι αν έχει ζήσει αυτό το πάτωμα. Το πρωτοκαθάρισα όταν πήραμε το σπίτι. Πλακάκι προς πλακάκι. Δεν με πολύ ένοιαζε τότε. Άλλα η μαμά μου έλεγε ότι πρέπει να είναι καθαρό, γιατί μια φορά το κάνεις το σπίτι σου καλά… όταν παντρεύεσαι.

Μετά, το πάτωμα μεγάλωσε δυο παιδιά. Και πάλι έπρεπε να γυαλίζει. Τα παιδιά παίζανε στο πάτωμα.

Μετά, να κάτι χαρές, να κάτι λύπες. Το πάτωμα ήξερε από το βήμα μου, τι περνάω. Στο θυμό μου κοπανάω τα πόδια μου και στην αγωνία μου πάω πάνω κάτω. Και αποδέκτης όλων αυτών; Το πάτωμα. Για αυτό πρέπει να είναι καθαρό. Εμ, καταλαβαίνει, με ακούει. Το είπα και πριν.

Όταν μαλώνουμε με τον άλλον άσχημα, εγώ κοιμάμαι στο πάτωμα. Νιώθω ότι το πάτωμα είναι η προέκταση της γης και θέλω να γειωθώ για να πάρω δύναμη. Το έχω πλύνει εγώ με δάκρυα αυτό το πάτωμα πολλές φορές. Έχω ξαπλώσει μια φορά ανάσκελα και το έχω αγκαλιάσει. Με το μάγουλο κολλημένο κάτω. Είμαστε ένα του φώναζα. Τα δάκρυα νερό και το μαλλί σφουγγαρίστρα.

Να, εδώ είναι που δεν καθαρίζει με τίποτα. Μπορεί να φταίει που έχει κουραστεί το δεξί μου χέρι, ας το πάω λίγο με το αριστερό.

Ουάου… πίσω που καθάρισε, φαίνεται τόσο ωραίο, σαν καινούριο.

Είχε μπει την άλλη μέρα στο σπίτι και είχε πατήσει ακαθαρσίες στο δρόμο. Του είχα πει, σαν μπαίνεις στο σπίτι, να βγάζεις τα παπούτσια σου, έτσι ώστε αν έχεις πατήσει ακαθαρσίες να μην πάνε στο σπίτι. Δεν είναι καλό για εμάς, ούτε για τα παιδιά. Μου είπε ότι το σπίτι δεν είναι εκκλησία. Δεν είναι, αλήθεια; Τι είναι τότε δημόσιες τουαλέτες; Κάνει ο καθένας την ανάγκη του, χωρίς να φροντίζει για το χώρο;

Έφερε τις ακαθαρσίες απ’ έξω και γέμισε τα πλακάκια και τα χαλιά. Καθάριζα ώρες… μα δεν ξέρω αν καθαρίστηκε ποτέ το σπίτι στ’ αλήθεια. Ξύπναγα τις νύχτες και σκεφτόμουν πως μπορεί να μετέφερε κάτι κακό για τα παιδιά. Τα παιδιά μου… και μετά δεν με ξανάπαιρνε ο ύπνος. Του το είπα ρε γαμώτο, δεν πρέπει να κουβαλάμε τις ακαθαρσίες απ’ έξω, στο σπίτι.

Για αυτό καθαρίζω και τώρα τους αρμούς. Πολλές ακαθαρσίες. Το σπίτι είναι γεμάτο. Για αυτό και οι αρμοί είναι μαύροι. Τα κομμάτια μέσα μου τα έχω κολλήσει πολλές φορές. Με προσοχή. Αυτοί είναι οι αρμοί μέσα μου. Αν είναι καθαροί; Πού να ξέρω; Πάντως εδώ αυτός ο λεκές δεν καθαρίζει. Μάλλον πρέπει να φέρω κάποιο χημικό καθαριστικό. (Το φέρνει)

Δεν μου αρέσουν τα χημικά. Κατά βάθος μου αρέσει η οικολογία, αλλά όταν κάτι δεν καθαρίζει χρειάζεται κάτι πιο δραστικό. Μπα… ούτε και τώρα καθαρίζει. Επ, έχει σπάσει το πλακάκι εδώ. Σπάσιμο είναι τελικά, δε είναι λεκές. Πρέπει να είναι απ’ όταν έμαθα τα δυσάρεστα για τη θεία. Νομίζω, ότι μου έφυγε το πιάτο από το χέρι. Μάζευα τα σπασμένα κάτω και φοβόμουν ότι ποτέ δεν θα ενώνονταν τα σπασμένα μέσα μου. Όλοι ήταν μέσα, στις δουλειές τους, στα χόμπι τους και έπρεπε να καθαρίσω καλά, να μην πατήσει κανείς τα σπασμένα. Αναλογιζόμουνα, ότι έκλεισε ένας κύκλος ζωής, ότι η θεία πήρε τα παιδικά μου χρόνια και πενθούσα για κείνη και όλα εκείνα που φύγαν. Δεν έβλεπα καλά. Τα μάτια μου ήταν θολά και έτρεχαν. Ευτυχώς, το γυαλί το πάτησα εγώ. Από εκεί πρέπει να είναι το σημάδι στον αρμό.

Έχει κι άλλο ένα στην κουζίνα. Το έκανα μια μέρα που μου επιτέθηκε και είχα να αμυνθώ. Όχι… δεν πέταξα κάτι. Έπεσα κάτω με το μπρίκι στο χέρι. Όχι… δε με χτύπησε. Λεκτική ήταν η επίθεση. Αλλά με έριξε κάτω. Στο πάτωμα. Μου το είπε κιόλας. «Εσένα εκεί είναι η θέση σου».

Χαχαχα… εδώ είναι η θέση μου. Για αυτό θέλω να είναι καθαρό. Εδώ έστησα τα όνειρά μου, μεγάλωσα παιδιά, βρήκα ασφάλεια και παρηγοριά, θύμωσα, έκλαψα, θρήνησα. Πρέπει να είναι καθαρό. Γιατί κι αυτό δεν μιλά, αλλά ακούει πολλά και βρωμίζει. Και πρέπει να είναι καθαρό. Έρχονται και άλλα φοβάμαι. Πρέπει να είναι καθαρό, μήπως καθαρίσουν και τα άλλα, και κάτσω επιτέλους στον καναπέ χωρίς να σκέφτομαι ότι το πάτωμα είναι βρώμικο.

 

_

γράφει η Έφη Γεωργάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    “Γιατί κι αυτό δεν μιλά, αλλα ακούει πολλά και βρωμιζει” … τι να πω ταυτιστηκα.. έκατσα εκεί στο πάτωμα μαζί σου. Σε απόλαυσα για άλλη μία φορά Έφη μου!! Να είσαι καλά!!

    Απάντηση
    • Έφη Γεωργάκη

      Αχ, Άννα Ρουμελιώτη, νιώθω πως μοιραζόμαστε τόσα πολλά, πως μοιάζουμε, πως καθόμαστε συχνά στα πατώματα μαζί και αυτό είναι παρήγορο. Πολύ παρήγορο. Σε ευχαριστώ.

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Ε λοιπόν κι εγω ταυτίστηκα!Όταν αγκαλιασες το πατωμα κι έβαλες το μάγουλο σου πάνω του, “εμεις οι δυό ειμαστε ενα”
    Εξαιρετικό κείμενο Εφη Γεωργακάκη, κατευθείαν στη καρδιά.

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    “Το πάτωμα ήξερε από το βήμα μου, τι περνάω” – “Εδώ έστησα τα όνειρά μου, μεγάλωσα παιδιά, …” – “Νιώθω ότι το πάτωμα είναι η προέκταση της γης και θέλω να γειωθώ για να πάρω δύναμη” Η κάθε σου φράση Έφη, πιο αληθινή και εξομολογητική από την άλλη. Ένας “βρώμικος” μονόλογος που με την ερμηνεία σου, αστράφτει και γυαλίζει. Υπέροχο!!! Μου άρεσε πολύ,

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Αγαπώ τον τρόπο που με παίρνεις μαζί σου από τον ουρανό μέχρι και το πάτωμα… Στο εχω πει αγαπώ τη γραφή σου. Τέλος.

    Απάντηση
  5. Κατερίνα Κουρμούλη

    Ανατρίχιασα, συγκινήθηκα, θύμωσα… Συγκλονιστικό!!! Συγχαρητήρια Εφη μου!!!

    Απάντηση
  6. Στέλλα Κουρμούλη

    Πω πω, Έφη!!! Ανατριχιαστικό! Υπέροχο!!! Χτυποκάρδι! Η τελευταία σου φράση… Αυτό το “επιτέλους” της λύτρωσης!!! Σ’ ευχαριστούμε!

    Απάντηση
  7. Έφη Γεωργάκη

    Σας ευχαριστώ… για την υποστήριξη. Είναι δώρο Θεού.

    Απάντηση
  8. Δημήτρης Μποσκαΐνος

    Μετά, να κάτι χαρές, να κάτι λύπες. Το πάτωμα ήξερε από το βήμα μου, τι περνάω…

    Πόσο υπέροχη πια Εφη?

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου