walking_away

Σαν από άβυσσο σκοτεινή έρχεται η ζωή...

και απ’ τη στιγμή που ερχόμαστε, αρχίζει

η επιστροφή.

Σ’ αυτή θα καταλήξουμε ήρωες ή δειλοί

έχοντας μόνο λάφυρο της μάνας το φιλί!

 

Κάθε στιγμή πεθαίνουμε κι ας ψάχνουμε για ελπίδα,

ορμές ζωής κι οράματα, είν’ το μεσοδιάστημά μας.

Αθανασίας στοχασμοί η μόνη μας αχτίδα,

κάνοντας ύλη τη ζωή όλο το πέρασμά μας.

 

Τα αστέρια λάμπουν μες στο νου και γίνονται ιδέες!

Στιγμές υφαίνουν τον καιρό, τη θλίψη τη χαρά σου.

Η αντρειά σαν ίλιγγος σε αντρικές παρέες,

γκρέμισες, έχτισες, στέριωσες το κάθε γύρισμά σου.

 

Κι εκεί που όλα τα θωρείς, τα γεύεσαι, τα αγγίζεις.    

Κει που σε καίει η ανατολή, που σε πλανεύει η δύση.

Εκεί που οι άνθρωποι μοιάζουν να χωρούν, σε σύνορα

που χωρίζεις,

σβήνει ξάφνου το πέρασμα, ως έχει.. ή ως Ορίζει!

 

Και η γη δεν εκλονίζεται, ούτε ο ήλιος πέφτει.

Ούτε τα αστέρια χάνονται σαν σβήσει η θωριά σου,

ήρθες και έκανες πολλά ή έφυγες σαν τον κλέφτη...

μα όσα ξωπίσω άφησες, μετρούν το πέρασμά σου...!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!