Το πιο όμορφο αστέρι του ουρανού

9.07.2017

«Μαμά, πότε θα ξαναδώ τον αδερφό μου; Δε θέλω να παίζω άλλο μόνος».

Εκείνη κοντοστάθηκε. Θαρρείς και ποτάμια προσπαθούσαν να κυλήσουν από τα μάτια της, μα τα συγκράτησε για ακόμη μια φορά. Θα τα απελευθέρωνε αργότερα ακουμπώντας στο μαξιλάρι της.

«Έλα μαζί μου» του ψιθύρισε και τον πήρε από το χέρι για να βγουν στην αυλή. Ο ουρανός στολισμένος με δεκάδες άστρα έμοιαζε να αγκαλιάζει όλο τον κόσμο τους.

«Κοίτα ψηλά στον ουρανό» του είπε «και βρες το πιο όμορφο αστέρι».

Ο μικρός την κοίταξε με απορία τρεμοπαίζοντας τα βλέφαρα αλλά υπάκουσε σιωπηλά. Για λίγη ώρα κοιτούσε τον ουρανό με τόση προσήλωση σαν να τον κοσκίνιζε με τα ματάκια του. Έπειτα τέντωσε το χέρι του προς τον ουρανό και χαμογέλασε.

«Να το, μαμά, το βρήκα! Αυτό εκεί είναι το πιο όμορφο αστέρι! Το βλέπεις;»

Τα μάτια του έλαμπαν από χαρά, ενώ χοροπηδούσε σαν να ήθελε να το φτάσει.

«Μωρό μου, αυτό το αστέρι εκεί ψηλά είναι ο αδερφός σου, που μας βλέπει και μας συντροφεύει κάθε βράδυ».

Ο μικρός σταμάτησε απότομα και την κοίταξε βαθιά στα μάτια.

«Τότε δε θα κοιμηθώ το βράδυ για να του κάνω παρέα και να μη νιώθει μόνος» απάντησε συνοφρυωμένος.

Η καρδιά της φτερούγισε. Πονούσε πολύ, μα έπρεπε να φανεί δυνατή.

«Μα πρέπει να κοιμηθείς, γιατί και κείνος κοιμάται, όταν ο ήλιος βγαίνει, και ξυπνάει πάλι, όταν ο ήλιος δύει για να φυλάει τον αδερφό του όσο κοιμάται».

«Και τότε, γιατί είναι τόσο μακριά;»

«Δεν είναι μακριά, μωρό μου. Κοίτα!» του είπε, έπιασε τα δαχτυλάκια του και τέντωσε τον αντίχειρά του σκεπάζοντας το αστέρι.

«Βλέπεις; Σχεδόν μπορείς να τον αγγίξεις!»

Ο μικρός στεκόταν εκεί για ώρες τεντώνοντας τον αντίχειρά του και μιλώντας στο αστέρι. Του έλεγε για το σχολείο, τα καινούρια παιχνίδια που ανακάλυψε και για το αγαπημένο του φαγητό, που μαγείρεψε σήμερα η μαμά.

Εκείνη είχε καθίσει σε μια καρέκλα και ατένιζε τα παιδιά της, όπως παλιά. Έκλεινε τα μάτια της κι άκουγε τις φωνές, τα γέλια, τους τσακωμούς και έπειτα πάλι γέλια. Άνοιξε τα μάτια της. Ο μικρός στεκόταν ακόμη μόνος με υψωμένο το χεράκι του στον ουρανό.

Ήξερε πως μόλις τον έβαζε για ύπνο και αποτραβιόταν από το δωμάτιό του, θα ήταν εκείνη που θα τέντωνε τον αντίχειρα για να «χαϊδέψει»  το αστέρι της. Θα του έλεγε πόσο της λείπει, πόσο τον λατρεύει και πόσο δυνατή θα φανεί για τον αδερφό του. Ύστερα, θα του έλεγε «καληνύχτα». Σ’ αυτόν… Στο πιο όμορφο αστέρι του ουρανού.

«Αφιερωμένο στους δυνατούς, που αντέχουν τη μέρα καρτερώντας να έρθει η νύχτα για να δουν το δικό τους αστέρι και να κουρνιάσουν για λίγο τρυφερά στη λάμψη του»

_

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου