Το πιο όμορφο αστέρι του ουρανού

9.07.2017

«Μαμά, πότε θα ξαναδώ τον αδερφό μου; Δε θέλω να παίζω άλλο μόνος».

Εκείνη κοντοστάθηκε. Θαρρείς και ποτάμια προσπαθούσαν να κυλήσουν από τα μάτια της, μα τα συγκράτησε για ακόμη μια φορά. Θα τα απελευθέρωνε αργότερα ακουμπώντας στο μαξιλάρι της.

«Έλα μαζί μου» του ψιθύρισε και τον πήρε από το χέρι για να βγουν στην αυλή. Ο ουρανός στολισμένος με δεκάδες άστρα έμοιαζε να αγκαλιάζει όλο τον κόσμο τους.

«Κοίτα ψηλά στον ουρανό» του είπε «και βρες το πιο όμορφο αστέρι».

Ο μικρός την κοίταξε με απορία τρεμοπαίζοντας τα βλέφαρα αλλά υπάκουσε σιωπηλά. Για λίγη ώρα κοιτούσε τον ουρανό με τόση προσήλωση σαν να τον κοσκίνιζε με τα ματάκια του. Έπειτα τέντωσε το χέρι του προς τον ουρανό και χαμογέλασε.

«Να το, μαμά, το βρήκα! Αυτό εκεί είναι το πιο όμορφο αστέρι! Το βλέπεις;»

Τα μάτια του έλαμπαν από χαρά, ενώ χοροπηδούσε σαν να ήθελε να το φτάσει.

«Μωρό μου, αυτό το αστέρι εκεί ψηλά είναι ο αδερφός σου, που μας βλέπει και μας συντροφεύει κάθε βράδυ».

Ο μικρός σταμάτησε απότομα και την κοίταξε βαθιά στα μάτια.

«Τότε δε θα κοιμηθώ το βράδυ για να του κάνω παρέα και να μη νιώθει μόνος» απάντησε συνοφρυωμένος.

Η καρδιά της φτερούγισε. Πονούσε πολύ, μα έπρεπε να φανεί δυνατή.

«Μα πρέπει να κοιμηθείς, γιατί και κείνος κοιμάται, όταν ο ήλιος βγαίνει, και ξυπνάει πάλι, όταν ο ήλιος δύει για να φυλάει τον αδερφό του όσο κοιμάται».

«Και τότε, γιατί είναι τόσο μακριά;»

«Δεν είναι μακριά, μωρό μου. Κοίτα!» του είπε, έπιασε τα δαχτυλάκια του και τέντωσε τον αντίχειρά του σκεπάζοντας το αστέρι.

«Βλέπεις; Σχεδόν μπορείς να τον αγγίξεις!»

Ο μικρός στεκόταν εκεί για ώρες τεντώνοντας τον αντίχειρά του και μιλώντας στο αστέρι. Του έλεγε για το σχολείο, τα καινούρια παιχνίδια που ανακάλυψε και για το αγαπημένο του φαγητό, που μαγείρεψε σήμερα η μαμά.

Εκείνη είχε καθίσει σε μια καρέκλα και ατένιζε τα παιδιά της, όπως παλιά. Έκλεινε τα μάτια της κι άκουγε τις φωνές, τα γέλια, τους τσακωμούς και έπειτα πάλι γέλια. Άνοιξε τα μάτια της. Ο μικρός στεκόταν ακόμη μόνος με υψωμένο το χεράκι του στον ουρανό.

Ήξερε πως μόλις τον έβαζε για ύπνο και αποτραβιόταν από το δωμάτιό του, θα ήταν εκείνη που θα τέντωνε τον αντίχειρα για να «χαϊδέψει»  το αστέρι της. Θα του έλεγε πόσο της λείπει, πόσο τον λατρεύει και πόσο δυνατή θα φανεί για τον αδερφό του. Ύστερα, θα του έλεγε «καληνύχτα». Σ’ αυτόν… Στο πιο όμορφο αστέρι του ουρανού.

«Αφιερωμένο στους δυνατούς, που αντέχουν τη μέρα καρτερώντας να έρθει η νύχτα για να δουν το δικό τους αστέρι και να κουρνιάσουν για λίγο τρυφερά στη λάμψη του»

_

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

Όνειρο ήταν θαρρώ

Όνειρο ήταν θαρρώ

Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε. Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου. Έστω και...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

διττή μνήμη

διττή μνήμη

Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ. Είναι ο χώρος φαρδύς, μια άπλα ανάμεσα σε δυο δάση, από εδώ με πεύκα, στην άλλη με ελιές και ο χρόνος, αν και υπάρχει τεράστια έκταση, παίρνει εκείνο το στενό ρυάκι, ήταν κάποτε ένα χειμαρρώδες ποτάμι και προχωρεί ο χρόνος, σκοντάφτει στις...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου