Select Page

Το πιο όμορφο αστέρι του ουρανού

Το πιο όμορφο αστέρι του ουρανού

«Μαμά, πότε θα ξαναδώ τον αδερφό μου; Δε θέλω να παίζω άλλο μόνος».

Εκείνη κοντοστάθηκε. Θαρρείς και ποτάμια προσπαθούσαν να κυλήσουν από τα μάτια της, μα τα συγκράτησε για ακόμη μια φορά. Θα τα απελευθέρωνε αργότερα ακουμπώντας στο μαξιλάρι της.

«Έλα μαζί μου» του ψιθύρισε και τον πήρε από το χέρι για να βγουν στην αυλή. Ο ουρανός στολισμένος με δεκάδες άστρα έμοιαζε να αγκαλιάζει όλο τον κόσμο τους.

«Κοίτα ψηλά στον ουρανό» του είπε «και βρες το πιο όμορφο αστέρι».

Ο μικρός την κοίταξε με απορία τρεμοπαίζοντας τα βλέφαρα αλλά υπάκουσε σιωπηλά. Για λίγη ώρα κοιτούσε τον ουρανό με τόση προσήλωση σαν να τον κοσκίνιζε με τα ματάκια του. Έπειτα τέντωσε το χέρι του προς τον ουρανό και χαμογέλασε.

«Να το, μαμά, το βρήκα! Αυτό εκεί είναι το πιο όμορφο αστέρι! Το βλέπεις;»

Τα μάτια του έλαμπαν από χαρά, ενώ χοροπηδούσε σαν να ήθελε να το φτάσει.

«Μωρό μου, αυτό το αστέρι εκεί ψηλά είναι ο αδερφός σου, που μας βλέπει και μας συντροφεύει κάθε βράδυ».

Ο μικρός σταμάτησε απότομα και την κοίταξε βαθιά στα μάτια.

«Τότε δε θα κοιμηθώ το βράδυ για να του κάνω παρέα και να μη νιώθει μόνος» απάντησε συνοφρυωμένος.

Η καρδιά της φτερούγισε. Πονούσε πολύ, μα έπρεπε να φανεί δυνατή.

«Μα πρέπει να κοιμηθείς, γιατί και κείνος κοιμάται, όταν ο ήλιος βγαίνει, και ξυπνάει πάλι, όταν ο ήλιος δύει για να φυλάει τον αδερφό του όσο κοιμάται».

«Και τότε, γιατί είναι τόσο μακριά;»

«Δεν είναι μακριά, μωρό μου. Κοίτα!» του είπε, έπιασε τα δαχτυλάκια του και τέντωσε τον αντίχειρά του σκεπάζοντας το αστέρι.

«Βλέπεις; Σχεδόν μπορείς να τον αγγίξεις!»

Ο μικρός στεκόταν εκεί για ώρες τεντώνοντας τον αντίχειρά του και μιλώντας στο αστέρι. Του έλεγε για το σχολείο, τα καινούρια παιχνίδια που ανακάλυψε και για το αγαπημένο του φαγητό, που μαγείρεψε σήμερα η μαμά.

Εκείνη είχε καθίσει σε μια καρέκλα και ατένιζε τα παιδιά της, όπως παλιά. Έκλεινε τα μάτια της κι άκουγε τις φωνές, τα γέλια, τους τσακωμούς και έπειτα πάλι γέλια. Άνοιξε τα μάτια της. Ο μικρός στεκόταν ακόμη μόνος με υψωμένο το χεράκι του στον ουρανό.

Ήξερε πως μόλις τον έβαζε για ύπνο και αποτραβιόταν από το δωμάτιό του, θα ήταν εκείνη που θα τέντωνε τον αντίχειρα για να «χαϊδέψει»  το αστέρι της. Θα του έλεγε πόσο της λείπει, πόσο τον λατρεύει και πόσο δυνατή θα φανεί για τον αδερφό του. Ύστερα, θα του έλεγε «καληνύχτα». Σ’ αυτόν… Στο πιο όμορφο αστέρι του ουρανού.

«Αφιερωμένο στους δυνατούς, που αντέχουν τη μέρα καρτερώντας να έρθει η νύχτα για να δουν το δικό τους αστέρι και να κουρνιάσουν για λίγο τρυφερά στη λάμψη του»

_

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Χαρούλα Σμαρνάκη

Η αγάπη και το πάθος μου για τη μελέτη της ελληνικής γλώσσας αλλά και της κλασικής γραμματείας με οδήγησαν στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Τμήμα Φιλολογίας, με ειδίκευση στον Τομέα Κλασικών Σπουδών. Ωστόσο μου άρεσε πάντοτε να γράφω. Ή πιο συγκεκριμένα, μου άρεσε να γράφω περισσότερο από το να μιλάω. Μάλλον από νωρίς πίστεψα στη δύναμη, τη γοητεία του γραπτού λόγου και στον τρόπο που εκφράζεται η ψυχή και τα συναισθήματά της μέσα από αυτόν. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω άρθρα, κείμενα, ποίηση και παιδικά παραμύθια. Για να βάζω σε κάποια άκρη του μυαλού μου χωριστά τα καλά από τα άσχημα, τα αληθινά από τα ψεύτικα και μέσα από το παιχνίδισμα και το συνταίριασμα των λέξεων να τους αλλάζω θέση και να γίνονται όλα ξανά από την αρχή. Γράφω για να να ξεθυμώνω με τον κόσμο που ζω και για να θυμώνω περισσότερο με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και δεν πολυκαταλαβαίνω. Και για να μπορώ κάθε βράδυ να ονειρεύομαι πως αυτός ο κόσμος ίσως γίνει κάποτε λίγο καλύτερος.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!