Το πιο όμορφο αστέρι του ουρανού

9.07.2017

«Μαμά, πότε θα ξαναδώ τον αδερφό μου; Δε θέλω να παίζω άλλο μόνος».

Εκείνη κοντοστάθηκε. Θαρρείς και ποτάμια προσπαθούσαν να κυλήσουν από τα μάτια της, μα τα συγκράτησε για ακόμη μια φορά. Θα τα απελευθέρωνε αργότερα ακουμπώντας στο μαξιλάρι της.

«Έλα μαζί μου» του ψιθύρισε και τον πήρε από το χέρι για να βγουν στην αυλή. Ο ουρανός στολισμένος με δεκάδες άστρα έμοιαζε να αγκαλιάζει όλο τον κόσμο τους.

«Κοίτα ψηλά στον ουρανό» του είπε «και βρες το πιο όμορφο αστέρι».

Ο μικρός την κοίταξε με απορία τρεμοπαίζοντας τα βλέφαρα αλλά υπάκουσε σιωπηλά. Για λίγη ώρα κοιτούσε τον ουρανό με τόση προσήλωση σαν να τον κοσκίνιζε με τα ματάκια του. Έπειτα τέντωσε το χέρι του προς τον ουρανό και χαμογέλασε.

«Να το, μαμά, το βρήκα! Αυτό εκεί είναι το πιο όμορφο αστέρι! Το βλέπεις;»

Τα μάτια του έλαμπαν από χαρά, ενώ χοροπηδούσε σαν να ήθελε να το φτάσει.

«Μωρό μου, αυτό το αστέρι εκεί ψηλά είναι ο αδερφός σου, που μας βλέπει και μας συντροφεύει κάθε βράδυ».

Ο μικρός σταμάτησε απότομα και την κοίταξε βαθιά στα μάτια.

«Τότε δε θα κοιμηθώ το βράδυ για να του κάνω παρέα και να μη νιώθει μόνος» απάντησε συνοφρυωμένος.

Η καρδιά της φτερούγισε. Πονούσε πολύ, μα έπρεπε να φανεί δυνατή.

«Μα πρέπει να κοιμηθείς, γιατί και κείνος κοιμάται, όταν ο ήλιος βγαίνει, και ξυπνάει πάλι, όταν ο ήλιος δύει για να φυλάει τον αδερφό του όσο κοιμάται».

«Και τότε, γιατί είναι τόσο μακριά;»

«Δεν είναι μακριά, μωρό μου. Κοίτα!» του είπε, έπιασε τα δαχτυλάκια του και τέντωσε τον αντίχειρά του σκεπάζοντας το αστέρι.

«Βλέπεις; Σχεδόν μπορείς να τον αγγίξεις!»

Ο μικρός στεκόταν εκεί για ώρες τεντώνοντας τον αντίχειρά του και μιλώντας στο αστέρι. Του έλεγε για το σχολείο, τα καινούρια παιχνίδια που ανακάλυψε και για το αγαπημένο του φαγητό, που μαγείρεψε σήμερα η μαμά.

Εκείνη είχε καθίσει σε μια καρέκλα και ατένιζε τα παιδιά της, όπως παλιά. Έκλεινε τα μάτια της κι άκουγε τις φωνές, τα γέλια, τους τσακωμούς και έπειτα πάλι γέλια. Άνοιξε τα μάτια της. Ο μικρός στεκόταν ακόμη μόνος με υψωμένο το χεράκι του στον ουρανό.

Ήξερε πως μόλις τον έβαζε για ύπνο και αποτραβιόταν από το δωμάτιό του, θα ήταν εκείνη που θα τέντωνε τον αντίχειρα για να «χαϊδέψει»  το αστέρι της. Θα του έλεγε πόσο της λείπει, πόσο τον λατρεύει και πόσο δυνατή θα φανεί για τον αδερφό του. Ύστερα, θα του έλεγε «καληνύχτα». Σ’ αυτόν… Στο πιο όμορφο αστέρι του ουρανού.

«Αφιερωμένο στους δυνατούς, που αντέχουν τη μέρα καρτερώντας να έρθει η νύχτα για να δουν το δικό τους αστέρι και να κουρνιάσουν για λίγο τρυφερά στη λάμψη του»

_

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου