Το πιο όμορφο αστέρι του ουρανού

9.07.2017

«Μαμά, πότε θα ξαναδώ τον αδερφό μου; Δε θέλω να παίζω άλλο μόνος».

Εκείνη κοντοστάθηκε. Θαρρείς και ποτάμια προσπαθούσαν να κυλήσουν από τα μάτια της, μα τα συγκράτησε για ακόμη μια φορά. Θα τα απελευθέρωνε αργότερα ακουμπώντας στο μαξιλάρι της.

«Έλα μαζί μου» του ψιθύρισε και τον πήρε από το χέρι για να βγουν στην αυλή. Ο ουρανός στολισμένος με δεκάδες άστρα έμοιαζε να αγκαλιάζει όλο τον κόσμο τους.

«Κοίτα ψηλά στον ουρανό» του είπε «και βρες το πιο όμορφο αστέρι».

Ο μικρός την κοίταξε με απορία τρεμοπαίζοντας τα βλέφαρα αλλά υπάκουσε σιωπηλά. Για λίγη ώρα κοιτούσε τον ουρανό με τόση προσήλωση σαν να τον κοσκίνιζε με τα ματάκια του. Έπειτα τέντωσε το χέρι του προς τον ουρανό και χαμογέλασε.

«Να το, μαμά, το βρήκα! Αυτό εκεί είναι το πιο όμορφο αστέρι! Το βλέπεις;»

Τα μάτια του έλαμπαν από χαρά, ενώ χοροπηδούσε σαν να ήθελε να το φτάσει.

«Μωρό μου, αυτό το αστέρι εκεί ψηλά είναι ο αδερφός σου, που μας βλέπει και μας συντροφεύει κάθε βράδυ».

Ο μικρός σταμάτησε απότομα και την κοίταξε βαθιά στα μάτια.

«Τότε δε θα κοιμηθώ το βράδυ για να του κάνω παρέα και να μη νιώθει μόνος» απάντησε συνοφρυωμένος.

Η καρδιά της φτερούγισε. Πονούσε πολύ, μα έπρεπε να φανεί δυνατή.

«Μα πρέπει να κοιμηθείς, γιατί και κείνος κοιμάται, όταν ο ήλιος βγαίνει, και ξυπνάει πάλι, όταν ο ήλιος δύει για να φυλάει τον αδερφό του όσο κοιμάται».

«Και τότε, γιατί είναι τόσο μακριά;»

«Δεν είναι μακριά, μωρό μου. Κοίτα!» του είπε, έπιασε τα δαχτυλάκια του και τέντωσε τον αντίχειρά του σκεπάζοντας το αστέρι.

«Βλέπεις; Σχεδόν μπορείς να τον αγγίξεις!»

Ο μικρός στεκόταν εκεί για ώρες τεντώνοντας τον αντίχειρά του και μιλώντας στο αστέρι. Του έλεγε για το σχολείο, τα καινούρια παιχνίδια που ανακάλυψε και για το αγαπημένο του φαγητό, που μαγείρεψε σήμερα η μαμά.

Εκείνη είχε καθίσει σε μια καρέκλα και ατένιζε τα παιδιά της, όπως παλιά. Έκλεινε τα μάτια της κι άκουγε τις φωνές, τα γέλια, τους τσακωμούς και έπειτα πάλι γέλια. Άνοιξε τα μάτια της. Ο μικρός στεκόταν ακόμη μόνος με υψωμένο το χεράκι του στον ουρανό.

Ήξερε πως μόλις τον έβαζε για ύπνο και αποτραβιόταν από το δωμάτιό του, θα ήταν εκείνη που θα τέντωνε τον αντίχειρα για να «χαϊδέψει»  το αστέρι της. Θα του έλεγε πόσο της λείπει, πόσο τον λατρεύει και πόσο δυνατή θα φανεί για τον αδερφό του. Ύστερα, θα του έλεγε «καληνύχτα». Σ’ αυτόν… Στο πιο όμορφο αστέρι του ουρανού.

«Αφιερωμένο στους δυνατούς, που αντέχουν τη μέρα καρτερώντας να έρθει η νύχτα για να δουν το δικό τους αστέρι και να κουρνιάσουν για λίγο τρυφερά στη λάμψη του»

_

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου