Το πνεύμα των Χριστουγέννων

25.12.2016

Δεν ἦταν ποτέ τῆς γιορτῆς, πόσω μάλλον τῆς ὁχλαγωγίας, ὅλα τοῦτα τον ἐκνεύριζαν, τοῦ χαλοῦσαν την ἡρεμία ποῦ ἀποζητοῦσε σχεδόν κᾶθε στιγμή. «Ἔτσι εἶναι τα Χριστούγεννα;», ἔλεγε, «τόσα φώτα, τόση φασαρία, αὐτό εἶναι τό πνεύμα, τῶν Χριστουγέννων;», ὄχι δεν εἶναι για μένα, τα Χριστούγεννα ἦταν ἡ χειρότερη του λοιπόν, τρέξιμο, ἐτοιμασίες, εὐχές, τραγούδια, και ψεύτικα φώτα. Κάθε χρόνο τα ἵδια, ὅσο και να προσπαθοῦσε να μπεῖ σό πνεύμα, δεν ά κατάφερνε. Ἀν και τον περιτριγύριζαν πολλοί, φίλοι, συγγενείς, αὐτός ἔνιωθε μόνος, προτιμώντας την μοναξιά. Και νά ξανά βράδιαζε παραμοές Χριστουγέννων, ὁ κόσμος ἀργά καί σταθερά μαζεύονταν στά σπίτια του, τό κρύο ἔσφιγγε. Ὁ Ἀριστείδης, ξεχάστηκε, περπατώντας καί χαζεύοντας τις στολισμένες βιτρίνες, τήν ὁλοφώτεινη πόλη, τά λαμπιόνια, ό ψηλό δέντρο τῆς πλατείας δεν ἥθελε, νά πάει σπίτι του. Περπατοῦσε καί μονολογοῦσε «τόσα φώτα κι ἀκόμα νά ζεστάνουν τήν γύμνια μας». Στό τέλος, ἀπόκαμε και ἔκατσε σ’ ἕνα παγκάκι. Ξάφνου, ἐμφανίστηκε, δίπλα του, μια μελαχρινή κοπέλα, λυγέρη, με ὡραία χαρακτηριστικά, καί γαλανά μάτια, «εἶμαι τό πνεύμα τῶν Χριστουγέννων», του εἶπε, και κεῖνος χαμογέλασε, «ἄσε μας κοπέλα μου, στην ἡσυχία μου», της εἶπε, ἐκείνη για του το ἀποδείξη, με μια κίνηση, ἔσβυσε ὅλα τά φώτα και μετά τά ξανα ἄναψε, «ἐσύ το ἔκανες αὐτό;» εἶπε ξαφνιαζμένος, ἐκείνη του χαμογέλασε, «ἕλα πᾶμε, ἔχω, νά σοῦ δείξω..», του εἶπε και  ξεκίνησαν σεργιάνει, πῆγαν στά πλούσια οἱκήματα, τά γεμάτα πλάνες χαρές, και ἄδειες καρδιές στά ψυχρά μεγάλα τους δωμάτια, πῆγαν στά φτωχικά σπίτια με το λειψό δείπνο, τά μεγάλα χαμόγελα, καί τό μικρό ἀστέρι ψηλά στό γυμνό δεντράκι ἐλπίδα καί χαρά για τά παιδιά τους. Πήγαν παντοῦ στα ὁρφανά, τις χήρες, τους φυλακισμένους, τους ἀνάπηρους, τους χαροκαμένους, τους ἀρρώστους, στὸ τέλος, στάθηκαν και του ἔδειξε δύο μονοπάτια στό πιθανό μέλλον του, ἕνα σέ καταδικάζει αἰώνια θλίψη καί μοναξιά, να τα 'χεις ὅλα μα ἄδεια καρδιά, το ἄλλο εἶναι τῆς προσφορᾶς, τῆς χαρᾶς, δῶσε και ἀγάπα. Κι ἀς μην σου μείνει τίποτα στό τέλος. Θα ἔχεις κάνει το ὕψιστο χρέος στον ἄνθρωπο, σε ‘σένα. Και θα χαμογελᾶς πλούσια καρδιά, «ἐσύ ἐπιλέγεις», του εἶπε, κι ἐξαφανίστηκε. Ἐκεῖνη τήν στιγμή, ἔνιωσε κάποιος τον σκουντούσε και τοῦ μιλοῦσε «ε; φίλε ξύπνα», «ναι, ποῖος;», ἔκανε ξαφνιασμένος, «φίλε ἔχεις, ἕνα εὐρώ, πεινάω;», του εἶπε ὁ ἄστεγος. «Πῶς βέβαια, να πᾶρε πέντε, ὄχι δέκα εὐρώ, κι αὔριο θά ξανάρθω, τώρα ἔχω δουλειά, πολύ δουλειά, πολλά νά μοιράσω». «Καλά Χριστούγεννα φίλε!», του εἶπε ὁ ἄστεγος, «Καλά Χριστούγεννα!», του ἀπάντησε ὁ Ἀριστείδης και του χαμογέλασε, πρώτη φορά στη ζωή του ἔνιωθε ἔτσι, ξημέρωνε Χριστούγεννα.

 

_

γράφει ο Οδυσσέας Νασιόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου