Γύρισε την πλάτη του στο γραφείο. Η στοίβα με τις δηλώσεις θα πρέπει να περιμένει. Ανάβει τσιγάρο και το βλέμμα του πλανιέται έξω απ’ το ανοιχτό παράθυρο. Καλοκαιριάζει πάλι. Την προσοχή του τραβάει ένα νεαρό ζευγάρι στο απέναντι παγκάκι, θα ’ναι δε θα ’ναι 15 χρονών. Όσο ήταν τότε και η Μυρτώ, εκείνο το απόγευμα του Απρίλη 20 χρόνια πριν. Ο αέρας μοσχοβολούσε πασχαλιά και οι καμπάνες ηχούσαν πένθιμα, Μ. Παρασκευή βλέπεις, αλλά η καρδιά του χτυπούσε σαν ταμπούρλο, τόσο δυνατά που νόμιζε πως θα την άκουγε εκείνη. Τα χείλη του ακούμπησαν φευγαλέα τα δικά της και στα πελώρια καστανά μάτια της καθρεφτίστηκε η έκπληξη. Δική της ή δική του ακόμα δεν ξέρει. Και η καμπάνα ήχησε γι’ άλλη μία φορά.

γράφει η Ms Paragon

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!