Το σκέλεθρο της Ευρυδίκης

13.10.2017

Φωτογραφία: Αντρέας Πολυκάρπου

Στον Ορφέα

Ήχους δεν βγάζει πια η λύρα σου.
Σπασμένες οι φλέβες που είχες για χορδές
τους ήχους του σκότους παράφωνα αντηχούν στ’ αυτιά μου.
Το δρόμο πήρες του Άδη ψάχνοντας τη δική σου Ευρυδίκη.
Τη σκελετωμένη ερωμένη του θανάτου,
από τον Άδη θέλεις στο καλοκαιρινό να φέρεις φως.
Κοίτα γύρω σου. Κοίτα πριν κατέβεις μάταια στον Άδη.
Ο Χειμώνας έφερε βαρύ το σκοτάδι στη νήσο της Αφροδίτης.
Σβησμένα στο μανουάλι, της θλίψης τα κεριά.
Τις παρτιτούρες που άφησες με τι στίχους να ντύσω ψυχή μου;
Ψυχή μου τυραννική, σκουπίδια σού πέταξαν πολλά.
Κάθε μέρα, με το πρώτο της αυγής φως
γυρνάς στις ακτές με τα ακανθώδη βράχια και τα γλυφά κύματα
και ο πόνος σου θεριεύει.
Του νησιού σου η εικόνα με ένα σκέλεθρο είναι δεμένη.
Κοίτα γύρω σου. Μάταια στον Άδη θα κατέβεις.

- Κάθε καλοκαίρι σφάζουν ανευνούχιστα κριάρια για τα χαμένα χρόνια.
Για τα χρόνια που έχασα αναζητώντας ένα δωδεκάχρονο σκέλεθρο
που μάζευε τις δαγκάνες από τα καβούρια
όταν αυτές φύτρωναν στα μακριά του δάχτυλα.
Δάχτυλα που δεν έμαθαν να γράφουν,
παρά μόνο να σκουπίζουν τα υγρά μάτια ενός σκελετωμένου παιδιού
που δεν πρόκαμε να μεγαλώσει
και τάφηκε στη θάλασσα των ατέρμονων ονείρων.


- Δεν ήσαν όνειρα ψυχή μου. Σού είπαν ψέματα.
- Αυτό μού έλεγαν αλλά εφιάλτες ήσαν.
Στους ήχους του νανουρίσματος μου
εικόνες από ανοιγμένους τάφους και ανέλπιδους αυτόχειρες
έφταναν στα μάτια μου.
- Αγάπησες τους αυτόχειρες;
Προσκύνησες το σκοινί που τους κρέμασε,
τη λεπίδα που άνοιξε τη φλέβα στο χέρι τους;
Μέθυσες με το αίμα τους;
Γεύτηκες τη σάρκα τους;
- Αυτοί με καλούν με τη φωνή της Ευρυδίκης
κάθε που γυρνάω στα πένθιμα καλοκαίρια
το δωδεκάχρονο να βρω σκέλεθρο που ζέχνει πια πτωμαΐνη.
- Οσμίσου την αυγουστιάτικη θάλασσα.
Τώρα που στον Άδη θα κατέβεις μόνο τη σάπια θα οσμίζεσαι σάρκα.
- Κρατάω στα χέρια μου τα εικονίσματα των πυρολατρών.
Μού τα χάρισαν τότε που χόρεψα μαζί τους
στην ηφαιστειακή λάβα που ένιωθαν τα πόδια μου για αμμουδιά.  
Ένιωσα τον παφλασμό μιας θάλασσας
από ιδρώτα να λούζει το παιδικό μου σώμα.
Τους ξέρω τους αυτόχειρες.
Με το δωδεκάχρονο σκέλεθρο φτιάχνουν πύργους στην άμμο
και αφήνουν τα οστρακόδερμα να έρπουν στο σώμα τους.
Δεν νιώθουν πόνο όταν οι δαγκάνες τρυπούν το λαιμό τους.
Δεν πνίγονται με το αίμα τους.
Όλον τον πόνο το μάζεψαν στην ψύχη τους που αρνείται ακόμα να μερέψει.
Όλο το αίμα στράγγιξε επάνω στο τσιγκέλι που τους κρέμασαν.

 
- Καρκινοβατείς στο παρελθόν.
Όλες οι εικόνες του ήλιου συννέφιασαν,
όλα τα αρμυρίκια ξερά απέμειναν,
όλοι οι άνθρωποι σαν σκέλεθρα ζευγαρώνουν
στα πόδια του  δωδεκάχρονου ζώου
που θυσίασαν τότε.
Στο τελετουργικό με τα σύμβολα του ιερού μύθου
των θερινών Θαργηλίων
μανιασμένοι από την Κολοφώνα ιερείς
έμπηξαν τις λεπίδες τους στη μαλακή του σάρκα
ψάχνοντας γιατρειά για όλα της φυλής τα κρίματα.
Θεράπων τράγος και φαρμακός
στο βωμό των καθαρμών χύθηκε το αίμα του.
Ζεστό, ακόμα, το σώμα του,
κατάστικτο από τρίχινες ραβδώσεις
το χώσανε στην ξέρα που ναυάγησαν των ανθρώπων οι ζωές.


Τις θλιμμένες που άφησες παρτιτούρες με τι στίχους να ντύσω Ορφέα;
Χυμένα στις νότες  επάνω τα αίματα της σφαγής του άζευκτου ταύρου.

Το δρόμο πήρες για τον Άδη.
Μάταια ψυχή μου.
Η Ευρυδίκη ένα απέμεινε σκέλεθρο.
Μαράζωσε στα χέρια του Θανάτου.
Τόσα να σε προσμένει καλοκαίρια
κι εσύ να μένεις εκεί.
Στις αμμουδιές με το δωδεκάχρονο κουφάρι
χωμένος στα λαγούμια των περασμένων καλοκαιρινών λιογερμάτων.
Κοίτα γύρω σου Ορφέα.
Κοίτα γύρω σου ψυχή μου.
Ο χειμώνας σκόρπισε στη γη μας τον Άδη.
Μάταια το θάνατο στα έγκατα ψάχνεις της γης…

 

_

γράφει ο  Αντρέας Πολυκάρπου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Όταν τελειώνει η αγάπη, πού πάει;

Όταν τελειώνει η αγάπη, πού πάει;

Οι αγάπες, όταν τελειώνουν, είναι κορίτσια μικρά Δεκαεπτά-δεκαοκτώ χρόνων Φορούν λευκά φορέματα έως το γόνατο, που είναι σκισμένα στις άκρες κι έχουν καταλερωθεί.  Μαζεύονται σε ένα πράσινο λιβάδι και μόνο κοιτάζονται-δεν ξέρουν τι να πουν Δεν έχουν τι να πουν. Το...

Ο Άλλος

Ο Άλλος

Εσύ που προτιμάς να φανερώσεις το ζώο που κρύβεις μέσα σου -τον άλλο, το δεύτερο σου εαυτό- κοίταξε πρώτα στα μάτια του παιδιού που ήσουν κάποτε. Αν συναντήσεις την άβυσσο του μελλοντικού ενήλικα μάλλον όλα τελείωσαν- ο δεύτερος θα κυριαρχήσει. Πρώτος και αληθινός θα...

Ο κύκλος δεν σπάει…

Ο κύκλος δεν σπάει…

Μέσα μου με βασανίζουν, με πίκρα και μαράζι, όσα τούτο τον κόσμο μαστίζουν. Στη ρουτίνα του ο άνθρωπος μ΄ ανενεργή την ελπίδα. Αρχές και ηθικές, γεμάτος πληγές. Σ’ ένα κύκλο βολοδέρνει και κάποτε ξεσπάει, μα ο κύκλος δεν σπάει… Ο σύγχρονος τρόπος, το μπλα μπλα κι όλο...

Απορίας άξιον

Απορίας άξιον

τι είναι Θεός; τι μη Θεός; και τι τ' ανάμεσό τους; Γ. Σεφέρης, Ελένη   Καημένε Τεύκρο...  Απόκριση μην περιμένεις άλλο. Εάν υπάρχει ο Θεός,  Τότε καλά σου κρύβεται.  Και αν αυτά που έζησες  ήταν ανθρώπου τρελά, ποιος Κύριος τα ενέκρινε;  πώς τ' άφησε να γίνουν;...

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Τι;

Τι;

  Σαν τι να μας απασχολήσει; Ο εαυτός μας, δηλαδή ο άνθρωπος. Ο έρωτας, δηλαδή η αγάπη. Ο θάνατος, δηλαδή η ζωή. Μαζί με αυτό το οργανωμένο και προσιτό ποίημα, που στο φόντο της αλήθειας ψευδίζει σαν κακός ηθοποιός. Καταρρέει σαν έρχεται ο κίνδυνος και σαν...

Ακίνητο το στόχαστρο

Ακίνητο το στόχαστρο

Οι καιροί έχουν αλλάξει, βροχούλα γλυκιά δεν πέφτει, καταιγίδες κι οι δρόμοι ποτάμια. Πνίγεται ο άνθρωπος, μα μιλιά δε βγάζει.   Υποταγμένη η ζωή σε τάξη επιβεβλημένη. Ελεύθερα οι «φύλακες» τον πλούτο της μασάνε κι αυτός, που με φιλοδώρημα την περνά, ανάστημα δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου