Το σκαρί

3.03.2017

Το γέννησαν μες σ’ άνεμο να σεργιανά τη μέρα,

να κυνηγά το άγνωστο σε χρόνια τρυφερά

κι ήρθε το κύμα κι έλουσε την τόση ομορφιά του

και με κρασί του έρανε στην πλώρη τα φτερά.

 

Τα χρόνια του ταξίδεψε λευκοντυμένη νύφη,

μέρα και νύχτα πότιζε η αλμύρα το σκαρί,

γοργόφτερο να χαιρετά, καμαρωτή περδίκα,

σε κρυσταλλένιες θάλασσες να γεύεται ζωή.

 

Τριανταφυλλένιο δειλινό, μενεξεδένια δύση,

γυμνό ηλιοβασίλεμα, κροκόπεπλη αυγούλα,

πόσους καιρούς δε φόρεσε και χρώματα της φύσης

σαν έπεφταν απάνω του αστείρευτη βρυσούλα!

 

Χάιδευε η μοίρα το σκαρί κι αγκάλιαζε το κύμα

και γύρω του χανόντουσαν ευτυχισμένα μάτια

σε θαλασσόβρεχτες αυλές και δαντελένιους κήπους

σαν έβλεπε η αγάπη τους της Άνοιξης παλάτια.

 

Ώσπου το πολυτάξιδο το γέρικο σκαρί του,

ανθόσπαρτο σα στόλιζε για χρόνια το ποτήρι,

ετρόμαξε σαν κοίταξε το φως να τρεμοπαίζει,

σημάδι ότι τέλειωνε το λάδι απ’ το καντήλι.

 

Κι ήρθε η ώρα η θλιβερή, η ώρα η πονεμένη,

μαυροφορούσα να ντυθεί, συννεφιασμένη λύπη,

να αφεθεί στη μοίρα του που τώρα περιμένει

κι η θύμησή του να ’ναι πια στο κύμα παραμύθι.

 

Ευτυχισμένη η ζωή, παραδεισένια η τύχη,

η τρυφερή του ύπαρξη μια γάργαρη πηγή,

μα τώρα που γονάτισε σε λαμαρίνας λήθη,

εσφράγισε την πόρτα του για πάντα με κλειδί.

_

γράφει η Στέλλα Πετρίδου

 

 

(Από την ποιητική συλλογή «Θάλασσα κι Ουρανός», εκδόσεις «άλφα πι»)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου