Το σκαρί

3.03.2017

Το γέννησαν μες σ’ άνεμο να σεργιανά τη μέρα,

να κυνηγά το άγνωστο σε χρόνια τρυφερά

κι ήρθε το κύμα κι έλουσε την τόση ομορφιά του

και με κρασί του έρανε στην πλώρη τα φτερά.

 

Τα χρόνια του ταξίδεψε λευκοντυμένη νύφη,

μέρα και νύχτα πότιζε η αλμύρα το σκαρί,

γοργόφτερο να χαιρετά, καμαρωτή περδίκα,

σε κρυσταλλένιες θάλασσες να γεύεται ζωή.

 

Τριανταφυλλένιο δειλινό, μενεξεδένια δύση,

γυμνό ηλιοβασίλεμα, κροκόπεπλη αυγούλα,

πόσους καιρούς δε φόρεσε και χρώματα της φύσης

σαν έπεφταν απάνω του αστείρευτη βρυσούλα!

 

Χάιδευε η μοίρα το σκαρί κι αγκάλιαζε το κύμα

και γύρω του χανόντουσαν ευτυχισμένα μάτια

σε θαλασσόβρεχτες αυλές και δαντελένιους κήπους

σαν έβλεπε η αγάπη τους της Άνοιξης παλάτια.

 

Ώσπου το πολυτάξιδο το γέρικο σκαρί του,

ανθόσπαρτο σα στόλιζε για χρόνια το ποτήρι,

ετρόμαξε σαν κοίταξε το φως να τρεμοπαίζει,

σημάδι ότι τέλειωνε το λάδι απ’ το καντήλι.

 

Κι ήρθε η ώρα η θλιβερή, η ώρα η πονεμένη,

μαυροφορούσα να ντυθεί, συννεφιασμένη λύπη,

να αφεθεί στη μοίρα του που τώρα περιμένει

κι η θύμησή του να ’ναι πια στο κύμα παραμύθι.

 

Ευτυχισμένη η ζωή, παραδεισένια η τύχη,

η τρυφερή του ύπαρξη μια γάργαρη πηγή,

μα τώρα που γονάτισε σε λαμαρίνας λήθη,

εσφράγισε την πόρτα του για πάντα με κλειδί.

_

γράφει η Στέλλα Πετρίδου

 

 

(Από την ποιητική συλλογή «Θάλασσα κι Ουρανός», εκδόσεις «άλφα πι»)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου