Το σκαρί

3.03.2017

Το γέννησαν μες σ’ άνεμο να σεργιανά τη μέρα,

να κυνηγά το άγνωστο σε χρόνια τρυφερά

κι ήρθε το κύμα κι έλουσε την τόση ομορφιά του

και με κρασί του έρανε στην πλώρη τα φτερά.

 

Τα χρόνια του ταξίδεψε λευκοντυμένη νύφη,

μέρα και νύχτα πότιζε η αλμύρα το σκαρί,

γοργόφτερο να χαιρετά, καμαρωτή περδίκα,

σε κρυσταλλένιες θάλασσες να γεύεται ζωή.

 

Τριανταφυλλένιο δειλινό, μενεξεδένια δύση,

γυμνό ηλιοβασίλεμα, κροκόπεπλη αυγούλα,

πόσους καιρούς δε φόρεσε και χρώματα της φύσης

σαν έπεφταν απάνω του αστείρευτη βρυσούλα!

 

Χάιδευε η μοίρα το σκαρί κι αγκάλιαζε το κύμα

και γύρω του χανόντουσαν ευτυχισμένα μάτια

σε θαλασσόβρεχτες αυλές και δαντελένιους κήπους

σαν έβλεπε η αγάπη τους της Άνοιξης παλάτια.

 

Ώσπου το πολυτάξιδο το γέρικο σκαρί του,

ανθόσπαρτο σα στόλιζε για χρόνια το ποτήρι,

ετρόμαξε σαν κοίταξε το φως να τρεμοπαίζει,

σημάδι ότι τέλειωνε το λάδι απ’ το καντήλι.

 

Κι ήρθε η ώρα η θλιβερή, η ώρα η πονεμένη,

μαυροφορούσα να ντυθεί, συννεφιασμένη λύπη,

να αφεθεί στη μοίρα του που τώρα περιμένει

κι η θύμησή του να ’ναι πια στο κύμα παραμύθι.

 

Ευτυχισμένη η ζωή, παραδεισένια η τύχη,

η τρυφερή του ύπαρξη μια γάργαρη πηγή,

μα τώρα που γονάτισε σε λαμαρίνας λήθη,

εσφράγισε την πόρτα του για πάντα με κλειδί.

_

γράφει η Στέλλα Πετρίδου

 

 

(Από την ποιητική συλλογή «Θάλασσα κι Ουρανός», εκδόσεις «άλφα πι»)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες   Ελληνίδες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου