Το στίγμα του φθινοπώρου

14.09.2017

“Ο μόνος δρόμος είναι μια νέα αρχή...”, σκέφτηκε ο Μανώλης κοιτάζοντας τον πρώτο ήλιο του Φθινοπώρου ν' ανατέλλει από το παράθυρο του σπιτιού του στο ακριτικό Καστελλόριζο. “Θα το κάνω για μένα, κι ας είναι το τέλος της διαδρομής. Όσο πικρό και δύσκολο κι αν είναι για μένα θα γίνει η αρχή για μια νέα ζωή, θα φύγω απ' το νησί”, μονολόγησε κι ευθύς στο μυαλό του ήρθε η εικόνα του περασμένου καλοκαιριού που τον είχε σημαδέψει όσο κανένα άλλο. Δεν έπρεπε ωστόσο να μείνει κολλημένος στο καλοκαίρι που σαν μάγισσα τον τραβάει με τα θέλγητρα της και να λησμονήσει το στόχο του.

Ο ίσκιος του Φθινοπώρου, που καλύπτει με τα κιτρινοκόκκινα φύλλα του κάθε καινούρια αρχή, για τον Μανώλη θα γινόταν ο οδηγός για το ταξίδι της ζωής του, που απλωνόταν μπροστά του σαν ένας απέραντος ωκεανός, αλλά και σαν ένα ψηλό και απόκρημνο βουνό. Τι κι αν φθινοπώριασε, στην καρδιά του τ' όνειρο ακόμα φώλιαζε να ζήσει ελεύθερος και να γίνει καλός άνθρωπος. Μια τόσο απλή σκέψη, μα τόσο δύσκολη και επίπονη στους δύσκολους αυτούς καιρούς. Το Φθινόπωρο θα γινόταν η άνοιξη της ψυχής του, το εφαλτήριο για τον επαναπροσδιορισμό των στόχων του.

Αποφάσισε τότε να κάνει μια βόλτα για να αποχαιρετίσει όσα αγάπησε. Το ελαφρύ φθινοπωρινό αεράκι του Αιγαίου χτυπούσε το πρόσωπο του σαν μια υπενθύμιση αφύπνισης και επαγρύπνησης, ενώ στο μυαλό του πια υπήρχε μόνο η γριά γιαγιά του, που τον είχε μεγαλώσει, αφού οι γονείς του είχαν σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ένα Νοέμβρη, πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Θυμόταν μόνο το γοερό του κλάμα γι' αυτόν τον τόσο απρόσμενο και μόνιμο αποχαιρετισμό.  Η παιδική του ψυχή είχε συνδέσει τους ήχους και τ' αρώματα του Φθινοπώρου  με το θάνατο και δεν έπαψε ποτέ να κατηγορεί το Φθινόπωρο και τη βροχή γι' αυτή την απώλεια, όσα χρόνια κι αν πέρασαν. Γι' αυτό και πλέον αποφάσισε πως η κατάλληλη εποχή για την αλλαγή που τόσο ονειρευόταν είναι το Φθινόπωρο, για ν' απαλλαγεί απ' τα φαντάσματα του παρελθόντος.

 

Καθώς τριγύριζε βυθισμένος στις σκέψεις του στα σοκάκια της Χώρας, τα σύννεφα θολώσανε και  αισθάνθηκε ένα ρίγος να τον διαπερνά. Δεν προερχόταν από τις νότες ρομαντισμού του Φθινοπώρου, ούτε από τη γλυκιά μελαγχολία της εποχής, αλλά από την ψυχή του. Αισθάνθηκε σαν ένα κομμάτι της να αποκολλάται για πάντα, χωρίς όμως να ξέρει το γιατί. Αμέσως ο νους του πήγε στο κακό.

“Μακάρι να είναι καλά η γιαγιά Ελένη”, σκέφτηκε και πήρε με γρήγορα βήματα το δρόμο για το σπίτι. Μόλις έφτασε στην αυλή η καρδιά του πάγωσε.

Μπήκε στο σπίτι και βρήκε τη γιαγιά πεσμένη στο πάτωμα. Δεν ήθελε  να πιστέψει πως αυτό που ζούσε ήταν αλήθεια. Ήθελε να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί. Το Φθινόπωρο τον πλήγωνε για ακόμα μία φορά, σαν άγγελος του θανάτου, του είχε στερήσει ό,τι είχε αγαπήσει! Κλαίγοντας βγήκε στην αυλή και φώναξε: “Θα φύγω από εδώ... όσο και αν με πονάει το Φθινόπωρο, μου δίνει την ευκαιρία να αναγεννηθώ!”

 

_

γράφει ο Αλέξανδρος Πήχας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου