Select Page

Το τίποτα φοβάμαι

Το τίποτα φοβάμαι

Του εγώ μου απεσταλμένοι
φόβοι κόκκινοι βαμμένοι
ανασφάλειες θαμμένες
στο συμβιβασμό κρυμμένες.

“Ήντα θέτε;” λέω μόνη
και η δύναμη τελειώνει
Με νικούν στην άγνοιά μου
είναι όλα η σκιά μου

Μια σκιά που ανασκευάζω
το εγώ μου όταν τρομάζω
Μάθημα η προδοσία
και η αυτοδυναμία

Η εκδίκηση είναι ακραία
μα τα κόλπα του Μορφέα
τα όνειρά μου κατευνάζουν
τα σενάρια που οργιάζουν

Μα ξυπνώ ξάφνου απ’ όλα
με δυο λόγια μυροβόλα
που μου λένε τι μετράει
όταν κάποιος σ’ αγαπάει

Και ας ντύνεται συνήθεια
Κι ας σιωπούν στη γη τα στήθη
Η αγάπη θα νικήσει
και ας έχει τυραννήσει

Συζητήσεις στο κεφάλι
Πράγματα που φέρνουν ζάλη
στη σοφία θυσιάζω
και με πίστη αγαλλιάζω

Η περσόνα του μυαλού μου
τιμωρός του εαυτού μου
την παράνοια τελειώνει
και ανακεφαλαιώνει:

Δεν πιστεύω όσα μου δείχνεις
Τις ευθύνες μη μου ρίχνεις
Από τώρα αναγνωρίζω
Το εγώ μου εγώ ορίζω.

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!