Το τίποτα φοβάμαι

Δημοσίευση: 17.12.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Το τίποτα φοβάμαι.

Τις εβδομάδες που θα ’ρθουν ξαφνικά κι απρόσμενα.
Τη Δευτέρα που θα ξημερώσει δίχως φως, χωρίς ήλιο.
Την Τρίτη με τα μελαγχολικά μεσημέρια
και την Τετάρτη με τα μονότονα απογεύματα.
Της Πέμπτης το σούρουπο,
που θα φυσάει εκείνο τ’ απόκοσμο αεράκι
και της Παρασκευής τα μεσάνυχτα,
με τα πυκνά σκοτάδια στις ακροθαλασσιές.

Όλοι λένε πως το τίποτα φοβάμαι.
Κι όμως, αυτό το τίποτα δεσπόζει μες στα σαββατοκύριακα.
Κι αυτά βαδίζουν νωχελικά μες στη βδομάδα,
σαν υπνωτισμένες μπαλαρίνες που το ’σκασαν απ’ τη σκηνή.

Μακάρι να μπορούσα να ξορκίσω τα «δεν» και τα «μην» όλου του κόσμου.
Φωτιά να βάλω σε ανούσιους φόβους κι άσκοπες αναβολές.

Το τίποτα φοβάμαι.
Αυτό που θα ’ρθει αύριο, μεθαύριο, την άλλη βδομάδα ή τον επόμενο μήνα.

Μα πιο πολύ απ’ όλα φοβάμαι πως τελικά,
κάπου ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον,
έχασα για πάντα το σήμερα…

_

γράφει η Ροδάνθη Πάντου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

Εκφοβισμός

Εκφοβισμός

Δεν έχει ουδεμία αξία να γράψω ή να μιλήσω για όσα έχω περάσει.   Δεν έχω ανάγκη από βλέμματα λύπησης ή λόγια θαυμασμού.   Διατηρώ την ανθρωπιά, αλλά και την επιμονή μου. Αυτό μόνο αξίζει να εκμυστηρευτώ.   _ γράφει ο Νικόλαος...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. sofia25164

    Θα συμφωνήσω με την αγαπημένη μας Άννα, πολύ δυνατό… μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  2. Ροδάνθη

    Σας ευχαριστώ πολύ ! Χαίρομαι που σας άρεσε ! Καλές γιορτές !

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου