Το τραπεζάκι

5.06.2017

Το είχαν στο ξεκίνημα της κοινής τους ζωής στο μπροστινό μπαλκόνι. Ήταν ένα μικρό, μακρόστενο τραπέζι, με γυάλινη επιφάνεια και άσπρο καγκελωτό σκελετό. Φερ-φορζέ τα λέγανε τότε αυτά και ήταν της μόδας και προσιτά στον καθένα. Το πήραν σε κάθε μετακόμιση μαζί τους, ένα είχε γίνει με το σώμα τους.

Το τραπεζάκι, η ακριβή τους προίκα! Εκεί πάνω ακουμπάγανε το πρωί τα νέα της προηγούμενης μέρας μαζί με τον πρώτο καφέ της νέας. Εκεί τις αγωνίες τους, τα όνειρά τους, τα σχέδια για το μέλλον. Δίπλα ακουμπισμένο και το μπιμπερό του πρωτογιού τους που κοίταζε με τα μεγάλα μαύρα μάτια του τον κόσμο να περνά στον δρόμο. Το τραπεζάκι φιλοξενούσε ακόμα το φλιτζανάκι  της γιαγιάς του, που τον φρόντιζε, καθώς και των άλλων γειτονισσών που της έκαναν παρέα. Άσπρο καρεδάκι στρωμένο και πάνω του κάθε είδους λιχουδιές: λουκούμια, κουλουράκια, ακόμα και ψωμί με ελιές και τυρί που έφερνε η σπιτονοικοκυρά. Τα πιατάκια του καφέ, με τα κομψά φλιτζανάκια γεμάτα λουλουδάκια, δώρο του γάμου τους κι αυτά, γίνανε πολλές φορές μάρτυρες της μαντικής ικανότητας που είχε αυτή, η δεύτερη μάνα της, η αγαπημένη της γειτόνισσα.

Και το βράδυ, το μπαλκονάκι στο ισόγειο του διώροφου μετατρεπόταν σε ήσυχο μπαράκι, με φόντο τον δρόμο που άκουγε με συμπάθεια τα νανουρίσματα να εναλλάσσονται με τους δίσκους που παίζανε στο πικάπ του σαλονιού.

Όλα τα άκουγε το τραπεζάκι εκείνο, όλα τα γευότανε και τα κρατούσε καλά στα φυλλοκάρδια του κρυμμένα, για να τα κουβαλήσει και στα επόμενα σπίτια τους.

Συχνά το βάφανε με άσπρη λαδομπογιά, γυαλίζανε τότε τα ζικ ζακ καγκελάκια του, χαιρότανε, έπαιρνε λες ζωή κι αυτό κι ετοιμαζότανε για τη νέα του γωνιά, στο μπαλκόνι του επόμενου σπιτιού που θα τους φιλοξενούσε. Μαζί και τα φυτά που το ακολουθούσαν, απαραίτητο συμπλήρωμα, κακτάκι ή βασιλικός που σε λίγωνε η μυρωδιά του.

Ώσπου έφτασε στο τελευταίο του στέκι, στο μπαλκονάκι του πρώτου ορόφου, ενός διαμερίσματος, στη μεγάλη πόλη, που το ονόμασαν «γεροντικό», χαριτολογώντας, επειδή θα τους φιλοξενούσε στα τελευταία χρόνια της ζωής τους.

«Το τραπεζάκι μου!» φώναξε η γυναίκα, «πάει το τζάμι του, ράγισε! Τόσα φορτηγά, τόσα φορτώματα και ξεφορτώματα και τώρα, από δω ως εκεί, να ραγίσει;» Και βάλθηκε να κλαίει μονολογώντας: «Κάτι μου λέει αυτό, κάτι μου προμηνύει» και του σκούπιζε τη γυάλινη ράχη του με προσοχή, μην τυχόν και το σπάσει ολότελα. «Κάτι μου λέει αυτό, κάτι θέλει να μου πει το τραπεζάκι μου!». Και τα δάκρυά της θόλωναν τη γυάλινη επιφάνειά του.

Το επόμενο καλοκαίρι, το τραπεζάκι του πρώτου ορόφου, έμεινε απελπιστικά μόνο. Μόνο το κακτάκι θύμιζε την απουσία τους...

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ όμορφο και τρυφερό κείμενο. Τα αντικείμενα που όσο κι να θεωρούνται άψυχα, καταγράφουν και θυμούνται. Στο τέλος κάτι έχουν να μας πουν, που όσο πιο δεμένοι είμαστε με αυτά τόσο πιο πολύ τα ακούμε. Με συγκίνησε.

    Απάντηση
  2. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Όσο άψυχα κι αν είναι τα αντικείμενα δεν παύουν όσο υπάρχουν και υπάρχουμε να μας συνδέουν με αναμνήσεις και εικόνες. Πολύ γλυκό , όμορφο και συγκινητικό κείμενο!!!

    Απάντηση
  3. Pola Vakirli

    Σ’ ευχαριστώ πολύ Άννα για το επαινετικό σου σχόλιο!!!

    Απάντηση
  4. Pola Vakirli

    Σ’ ευχαριστώ πολύ Χριστίνα για το θετικό σου σχόλιο!!!

    Απάντηση
  5. Ασημινα Λεοντη

    Δυσκολο σαν δενεσαι με αντικειμενα και δε χρονων…τα θες εκει να σου θυμιζουν τα οσα ζησατε μαζι….αναμνησεις..
    Πολυ ωραιο κ Πολα!!!

    Απάντηση
  6. Βάσω Καρλή

    Τα αντικείμενα φορτωμένα αναμνήσεις να στέκουν εκεί και οι άνθρωποι να τα αποχαιρετούν. Πολύ όμορφη η ιστορία σου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου