Το φίδι

27.02.2017

Ήταν καλοκαίρι. Ακόμα νιώθω την ευωδία από τις πορτοκαλιές να χαϊδεύει τα ρουθούνια μου καθώς κάθομαι έξω από το σπίτι σε μια σιδερένια μαύρη ξεφτισμένη καρέκλα. Κάνει τρομερή ζέστη και πίνω την παγωμένη σπιτική λεμονάδα που μου έφτιαξε.
Η φιγούρα της, σπουδαία απέναντί μου. Γυναίκα από τις λίγες. Με μαύρα ρούχα πάντα, ρυτιδωμένο πρόσωπο και λευκά μαλλιά. Σαν μάγισσα αλλά όχι από τις κακές. Υπάρχουν και καλές. Πολύ καλές. Σαν μια από αυτές, κάπου χαμένη ανάμεσα στο πένθος της αλλά και την όρεξη για ζωή.
Πώς γίνεται αυτό;
Μπορεί ο άντρας της να πέθανε όμως είναι μάνα δυο φορές.
«Γιαγιά»
Μια λέξη φορτισμένη με του κόσμου όλου την σπουδαιότητα.
Μια ζωή γεμάτη όνειρα. Όχι για την ίδια, μα για τα παιδιά και των παιδιών της τα παιδιά.
Για μας. Για μένα.
Μια ζωή αφιερωμένη στους άλλους.
Ένα φίδι με καφέ-κόκκινο χρώμα κάνει την εμφάνισή του. Αυτή μοιάζει στα μάτια μου θαρραλέα όπως δεν το φοβάται.
Με το πράσινο λάστιχο που έβρεχε τα λουλούδια του κήπου προσπαθεί να το διώξει μακριά.
Εγώ βλέπω φοβισμένος την μάχη της γιαγιάς που με όπλο της το νερό προσπαθεί να απομακρύνει το τέρας.
Τότε η φαντασία μου ζωντανεύει τον Άγιο Γεώργιο τον Καβαλάρη και τις ιστορίες της γι’ αυτόν. Τόσο τις αγαπούσε μα εμένα καθόλου δεν με ενδιέφεραν.
Έκανα όμως πάντα πως τις άκουγα γι’ αυτήν.
Έτσι την βλέπω, σαν Αγία. Μα ταυτόχρονα αυστηρή μερικές φορές και έτοιμη να με βάλει στη θέση μου.
Η μάχη συνεχίζεται. Το φίδι γλιστράει πάνω στο βρεγμένο μάρμαρο και την πλησιάζει. Αυτή του δίνει μία με το λάστιχο και πετάγεται μακριά.
Χάνεται, το έδιωξε, το νίκησε.
Τότε με κοιτάει. Κάθεται κουρασμένη νικήτρια πλάι μου.
Οι άνθρωποι είναι σαν τα φίδια όμως εγώ να μην ανησυχώ, μου λέει και υψώνει το δάκτυλο της.
Αυτή πάντα θα τα διώχνει. Με αγκάλιασε. Μύριζε γιασεμί. Η μυρωδιά της θα μείνει χαραγμένη μέσα μου. Κάπου εκεί βαθιά.
Τώρα ώρα να βρω και εγώ το δικό μου πράσινο λάστιχο…

 

_

γράφει ο  Αναστάσιος Γεωργίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου