Το φιλί γυρεύω

5.07.2018

Πού πας κορίτσι με τα γκρίζα μαλλιά,

καμωμένη μιαν αντάμωση με την μπαλάντα στο χέρι;

Ποιας νιότης θεριό γήτεψε η ροδοκόκκινη, χωρίς φτιασίδια ομορφιά σου

κι όνειρα ζωγραφίζει η γη σου η ανότιστη, στ΄ουρανού τη σκέπη;

Ποια θάλασσα αναζητάς, να ξεπλύνει τη ρυτίδα που σαρκάζει;

Ποιον ήλιο καρτεράς, να ξεβάψει τον ίσκιο στον καθρέφτη;

O κόσμος βράδιασε, τα νιτερέσια του δε διαφεντεύεις πια.

Στο παραθύρι σου άνθισε μια λύπη. μέσα στη λεβάντα,

το κορμί σου έδρεψαν των παλικαριών οι χάρες

και τη δροσιά σου στέρεψαν στα αίθρια σκοτάδια...

Τα έσβησες τα πάθη σου στου έρωτα τα χνώτα,

γυρίζοντας το ξύπνημα της φύσης σου σε ήλιους και αλώνια.

Τη λογική σου κούρσεψε τις νυχτιές το σμίλευμα του γλύπτη,

το νήμα της αναπνοής σου το ΄κοψε με το γλυκοφίλημά του

στα μονοπάτια τ΄ουρανού, στου φεγγαριού τα καλντερίμια.

-Το φιλί γυρεύω,

κορίτσι με τα ξανθά μαλλιά,

εκεί, στην άκρη του σχοινιού το βλέπω, εκεί…

Θυμάμαι πως με πόνεσε πολύ,

μα το Μόνο είναι,

που τον θάνατο κάνει να φοβηθεί!

_

γράφει η Βίκυ Δρακουλαράκου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου