Το φλεγόμενο δωμάτιο

26.02.2017

Ζούσαμε στο ίδιο κελί. Η ρουτίνα κλείδωσε ό,τι πηγή υπήρχε σε οποιαδήποτε μορφή μαγείας. Έτσι, παραδόθηκα. Πέταξα τα κλειδιά των ονείρων μου στο ωκεανό και τα κοίταζα μέχρι να φτάσουν στον πάτο. Έπνιξα τις κραυγές μου και άπραγος παρακολουθούσα όλα γύρω μου να ξεριζώνονται. Και αυτή... Η ομορφιά της σαν την θάλασσα απέραντη, άγρια και νοσταλγική. Το βλέμμα της διαπερνούσε την ψυχή μου. Όσα χρόνια και αν περνούσαν, όταν την κοίταζα στα μάτια ανατρίχιαζα. Ένιωθα την κάθε στάλα αίματος που κυλούσε στις φλέβες μου. Όμως, η ψυχή της σαν λουλούδι, μέρα με μέρα, μαραινόταν στον σάπιο αυτό κόσμο. Το πορσελάνινο δέρμα της ράγιζε όταν στεναχωριόταν. Η δυστυχία της την γερνούσε και τα δάκρυα, της έγδερναν τα γλυκά της μάγουλα. Και όμως, σε αυτό το χάος που βρεθήκαμε, βρήκαμε στοργή ο ένας στον άλλον. Αυτή η ασυνήθιστη επικοινωνία μάς έδεσε. Όταν κάθε βράδυ εξαντλημένη βυθιζόταν στον βούρκο της απελπισίας, ήμουν εκεί βράχος για να χτυπάνε τα άγριά της κύματα, μέχρι να βρει γαλήνη. Και αυτή με τη σειρά της, μέσα στη άθλια μονοτονία τής καθημερινότητάς μου, έδινε χρώμα στον ασπρόμαυρο πίνακα της ζωής μου. Το λυτρωτικό της χαμόγελο ήταν τόσο αληθινό. Της ψιθύριζα πως όλα θα πάνε καλά, καθώς η ζωή μας, σαν ένα φλεγόμενο δωμάτιο, ήταν έτοιμη να μας ισοπεδώσει. Και μου χαμογελούσε. Είχαμε φτιάξει ένα μονοπάτι μέσα στον λαβύρινθο. Αφεθήκαμε, παραδοθήκαμε στην απρόσμενη δόση ονείρου μέσα στον εφιάλτη, όπου αγκαλιάζοντάς την, οι δαίμονες που την κυρίευαν, αγαλλίαζαν κάθε βράδυ μέσα στη δικιά μου κόλαση. Μείναμε μέχρι το τέλος, χορεύοντας αργά, χαμένοι ο ένας στα μάτια του άλλου μέχρι να καούμε. Δε μας ένοιαζε ο πόνος. Μας αρκούσε που είμαστε μαζί.

_

γράφει ο Μαρίνος Αχιλλέως

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

Όνειρο ήταν θαρρώ

Όνειρο ήταν θαρρώ

Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε. Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου. Έστω και...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

διττή μνήμη

διττή μνήμη

Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ. Είναι ο χώρος φαρδύς, μια άπλα ανάμεσα σε δυο δάση, από εδώ με πεύκα, στην άλλη με ελιές και ο χρόνος, αν και υπάρχει τεράστια έκταση, παίρνει εκείνο το στενό ρυάκι, ήταν κάποτε ένα χειμαρρώδες ποτάμι και προχωρεί ο χρόνος, σκοντάφτει στις...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου