Το όνειρο

Δημοσίευση: 26.07.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Θα τον βάδιζα ξανά
εκείνον τον δρόμο με τα αγκάθια
για να ήμουν ένα τόσο δα λεπτό
φυλακισμένη στην αγκαλιά σου
μα τώρα πια δεν οδηγεί πουθενά.
Μονάχα κάτι λέξεις ανείπωτες
μένουν χαραγμένες στο χιόνι
σε μια γωνιά στα Εξάρχεια.

Δεν υπήρξες ποτέ,
σε κάποιο όνειρο παιδικό
που είχε τα σύννεφα για προσκεφάλι
και για νανούρισμα τη φωνή του ανέμου,
σε κάποιο γράμμα χωρίς παραλήπτη
στα κατάστιχα ενός τετραδίου εφηβικού.

Θα έρθω να σε βρω
λίγο πριν το τέλος,
όταν θα έχουμε πια γείρει
δυο ψυχές γκρίζες και σκουριασμένες
στου χρόνου το στερνό γρανάζι.
Ο ύστερος εκείνος χτύπος θα σημάνει
πως ετούτο το όνειρο ποτέ δεν υπήρξε.

                                                                                       - 

                                                                         γράφει η Κωνσταντίνα Παγώνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Eva Lancing

    Πολύ όμορφο και τρυφερό ποίημα.

    Απάντηση
  2. connie1997

    Ευχαριστώ πολύ !!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου