- Περιμένετε πολλή ώρα;
- Ε, κάνα δεκάλεπτο.

- Ωραία! Πού πάμε;
- Αθήνα.
- Αθήνα! Θα κάνω οχτακόσια χιλιόμετρα! Μήπως... Μήπως... Γιατί δε μιλάτε;
- Περιμένω να τελειώσουν τα «μήπως» σας.
- Μήπως με δουλεύετε; Σας πληροφορώ ότι έχω δέκα χρόνια να πάρω κούρσα για Αθήνα.
- Δε σας ρώτησα. Εγώ πάω Αθήνα, περιμένετε δύο ώρες και επιστρέφουμε.
- Α! Και πού κατευθυνόμαστε συγκεκριμένα;
- Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, εντάξει;
- Εντάξει, αλλά θα μου προπληρώσετε το πετρέλαιο γιατί δεν έχω χρήματα να φουλάρω.
- Τι θα πει προπληρώνω το πετρέλαιο. Πόσα θέλετε να πάμε και να γυρίσουμε με μια αναμονή όπως σας είπα δυο ωρών;
- Ε, με βρίσκετε απροετοίμαστο, καλά είναι 2000 ευρώ;
- Σταματήστε κάπου να συνεννοηθούμε…
- Μάλλον με δουλεύετε!
- Τι θα λέγατε να με πάτε πίσω στο σπίτι μου και να πάτε μόνος στην Αθήνα!
- Μάλλον, έμπλεξα...
- Αφήστε τα «μάλλον» και πείτε «ναι» ή «όχι».
- Εγώ λέω να σας πάω πίσω στην αφετηρία.
- Πάμε αλλά δε με ακούσατε.
- Θα σας ακούσω εκεί.
- Πάρτε δέκα ευρώ, ευχαριστώ.


- Ταξί, ταξί!
- Μπορείτε να κάνετε ένα πληρωμένο δρομολόγιο και μια εξυπηρέτηση;
- Αν μου πείτε!
- Να πάτε να φέρετε τη γιαγιά μας από την Αθήνα, θα σας περιμένει η νύφη της. Εσείς απλά θα τη μεταφέρετε. Είναι σε άριστη κατάσταση μην ανησυχείτε!
- Πού ακριβώς;
- Στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, απέναντι. Πάρτε 2000 ευρώ, μάρτυρας ο κύριος ταξιτζής που δεν τα βρήκαμε.

- Τι λέτε, μάλλον...
- Ε, για να έχεις δουλειά πρέπει να έχεις και μυαλό…

_

γράφει η Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!