Λευκό ήταν το δάκρυ του

Λευκά και τα φτερά του

Ένας άγγελος αλλιώτικος, με τη μορφή διαβόλου

Ένας διαφορετικός άγγελος

με μάτια, που έβγαζαν φωτιά

Του άπλωσα το χέρι μου δίχως να τον φοβάμαι

Με τέτοιους δαίμονες έπαιζα από μικρό παιδί

Ήξερα πως μετρίαζε με το βλέμμα του τη σπίθα

Ήξερα ποια πυρκαγιά του είχε κάψει την ψυχή

Με κράτησε απαλά στην αγκαλιά του και πετάξαμε

Να ψάξουμε για τριαντάφυλλα ψηλά στον ουρανό

Μικρά μπουμπούκια άνθιζαν το φως και τη χαρά

«Μην τα φοβάσαι τα αγκάθια τους μικρό μου φυλακτό

Μονάχα τα σύνορα, που σκίζουν την αγάπη, να φοβάσαι

Κι εκείνους, που μαστιγώνουν τα χαμόγελα

Γιατί ποτέ δεν γεύτηκαν το γέλιο της καρδιάς»

Έτσι είπε και μου χαμογέλασε

Κι άνθισε τότε μέσα μου ένα τριαντάφυλλο λευκό.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!