Τ’ απόβραδο στη γειτονιά

23.07.2017

Τ' απόβραδο στη γειτονιά είχε περίσσια χάρη...
είχε τη λάμψη απ' την καρδιά τη χάρη απ' το φεγγάρι...
Στα πεζουλάκια της αυλής τριγύρω μαζεμένοι...
Μοσχοβολιά τ' αγιόκλημα κι οι δρόμοι αποκομμένοι...
Σύναξη κάθε δειλινό του θεριστή τις μέρες...
η ομορφιά κι η ανεμελιά εκάμανε βεγγέρες...
Κι εκεί στην άκρη της αυλής δυο νέοι ερωτευμένοι...
σκαλίζανε τον έρωτα στο πιο ψηλό μπεντένι...
Σε μια καρδούλα όμορφη γράψανε τ' αρχικά τους...
να μείνουν στο διηνεκές φρουροί του έρωτά τους...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Περάσαν, φύγαν οι καιροί,  διαβήκανε τα χρόνια...
και στα μαλλάκια τους θαρρώ πέσαν εδά τα χιόνια...
Μ' ένα μπαστούνι και οι δυό κρατώντας χέρι χέρι...
σιμώσαν το μπεντένι τους τούτο το καλοκαίρι...
Κοντοσταθήκανε κι οι δυό κοιτάχτηκαν στα μάτια...
Τι κι ανε το μπεντένι τους ήτανε δυό κομμάτια...
Στη μιαν άκρα έγραφε ''ΘΑ Σ' ΑΓΑΠΩ ΟΣΟ ΖΗΣΩ...''
Κι η άλλη εσυμπλήρωνε ''ΓΙΑ ΣΕ ΘΑ ΞΕΨΥΧΗΣΩ''
Στη μέσαν άκρα είδανε ξανά τα αρχικά τους...
κι απόθεσαν ένα φιλί στα ολόψαρα μαλλιά τους...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Κανείς δεν ξέρει αληθινά μεσ΄στο καλοκαιράκι...
κι αν θα 'ναι πάντοτε μαζί  τούτο το ζευγαράκι...(ΜΑ)
Θα 'ναι για πάντοτε μαζί ο λογισμός τους 'ένα''...
Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥΣ ΟΛΟΧΡΥΣΗ και ΖΗΛΕΥΤΗ ΚΑΔΕΝΑ...

-

                                                                       γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Σας ευχαριστώ πολύ…

    ΚΑΛΟ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Αγαπημένη μου Χρυσούλα με συγκίνησες πολύ με το τρυφερό απόβραδό σου…Όμορφα είναι όταν οι αγάπες κρατούν μια ζωή κι η πένα σου τις κάνει ομορφότερες!!!Την αγάπη μου σε όλους σας να περνάτε καλά!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Αγαπημένη μου Σοφία…
      Σε ευχαριστώ που δε με ξεχνάς ποτέ…
      Πάντα με τιμάς με τα υπέροχα σχόλιά σου!
      Μια φιλία που με στηρίζει και το εκτιμώ….
      Να είστε καλά!
      Να περνάτε όμορφα γεμάτοι υγεία!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου