Οι μητέρες σου –μυστικά-
σ’ έκρυψαν στα χάσματα του καλοκαιριού
κι αόρατους θιάσους έστειλαν
στη γειτονιά,
τη θέλησή μου να μολέψουν
με θεάματα και καταβασίες.
Και μπροστά στους θορυβοποιούς
να παραδεχτώ:
αγαπημένη δεν υπάρχεις!
Να, που αυτοί χάθηκαν,
σαν η τάξη των άστρων στρώθηκε
μ’ έρωτα
και το προσκεφάλι μου κεντήθηκε
με μουσική.
Άφοβα έκανα πέρα
τους αρνητές
και στον κόσμο
κραύγασα: αγαπημένη υπάρχεις.
Ναι, υπάρχεις!

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!