Υπολογισμοί

7.01.2018

Ένα ποτό ακόμα. Ένα τσιγάρο ακόμα. Σώμα στεγνό. Να αντέχει. Να απέχει απ΄την καρδιά. Το σκαρί μου γδαρμένο, κρατάει άμυνα γερά. Μια τζούρα ακόμα. Παίρνω βαθιές ανάσες. Να αντισταθεί η σκέψη σε αυτό το βουητό. «Τι μουρμουρίζεις, ρε κάθαρμα πάλι;». Κλείνω τα αυτιά μου να μην με ακούω.

Γιατί βραδιάζει τόσο γρήγορα;

Αυτήν τη φορά δεν ρωτάω. Κρεμάω το παράπονο στο στήθος και το κραδαίνω σαν τρόπαιο. Να με νικήσει μονάχα. Να σβήσει το «εγώ» χωρίς αποτύπωμα.

Άλλο ένα ποτό. Άλλο ένα τσιγάρο. Το κορμί μια φωτιά, που ανατριχιάζει μες στο σκοτάδι. Οι καύτρες βουλιάζουν στον πόνο. Δηλητήριο αργό ντύνει τα σωθικά μου.

Σε φωνάζω, στους εφιάλτες μου. Ουρλιάζω καθώς ξυπνάω. Το όνομά σου. Κι ύστερα ξαγρύπνια στην τρικυμία. Το έχω μάθει τόσο καλά. Δεν φοβάμαι κι ας τρέμω. «Γουστάρω τη λήθη» σου είπα κάποτε. Δεν με πίστεψες.

Μιλάω στον άδειο τοίχο. Τον βαφτίζω αγάπη. Ό,τι και να του πω συγκατανεύει. Ό,τι κι αν του πετάξω, στέκει ατάραχος. Ξεσπάω πάνω του και μου σκουπίζει τα δάκρυα στοργικά. Τι τρέλα.

«Καλύτερα έτσι» είπαμε. Σαν αιώνας μού φαίνεται. Ή σαν χθες. Μα τι ψάχνω; Ο χρόνος δεν κάνει υπολογισμούς. Μόνο οι άνθρωποι. Καλύτερα έτσι.

_

γράφει η  Άννα Ρουμελιώτη

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    Πολύ δυνατός ο μονόλογός σου, Άννα. Καλή και δημιουργική χρονιά σου εύχομαι!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου