Φίλε μου

7.12.2016

typewriter_b

Όλη τη νύχτα παλεύει με τα πλήκτρα της γραφομηχανής του. Βάζει, βγάζει χαρτιά, τα σκίζει, τα πετά. Κάθε χτύπος από τα πλήκτρα και ένα τσίμπημα στην καρδιά. Η απώλεια του αγαπημένου του φίλου, τον έχει κάνει σμπαράλια. Δακτυλογραφεί με λεπτομέρειες ό,τι ακριβώς συνέβη. Είναι ένας τρόπος να το βγάλει από μέσα του και να παραδεχτεί το γεγονός. Διαβάζοντας ξανά και ξανά αυτά που έχει γράψει, ξεσπά σε κλάματα. Σε δευτερόλεπτα, τα κάνει κομματάκια και ξαναρχίζει από την αρχή. Θα γράψει για τις ευχάριστες στιγμές που πέρασαν μαζί. Μα και πάλι, ο χτύπος του πλήκτρου αφήνει πίσω του ένα βαρύ, πονεμένο ήχο. Πίνει τον ένα καφέ πίσω από τον άλλο και φουμάρει ακατάπαυστα. Στο δωμάτιο ίσα που αχνοφέγγει το φως απ’ το καντήλι. Ξάφνου, η μορφή του ολοζώντανη μπροστά του. Κατευθύνεται στη γραφομηχανή και αρχίζει να γράφει. Ο χτύπος απ’ τα πλήκτρα γίνεται χαρούμενος και μελωδικός. Δεν ανταλλάσσουν ούτε μια κουβέντα. Σαν αερικό εξαφανίζεται, όπως εμφανίστηκε. Περίεργος, πηγαίνει να διαβάσει το χαρτί: “Φίλε μου, δε θέλω να πονάς για μένα. Είμαι καλά. Να με θυμάσαι και να σφυρίζεις χαρούμενα. Όπως τότε που ήμασταν παιδιά. Αντίο”. Ανακουφισμένος, κλείνει τα βλέφαρά του. Αύριο θα ξημερώσει μια καινούρια μέρα.

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ένας γιατρός για μένα

Ένας γιατρός για μένα

Η Βάνα κοντοστάθηκε λίγο να ξαποστάσει και να πάρει μιαν ανάσα, σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το μέτωπό της, και κοίταξε έξω από το παράθυρο στον εσωτερικό διάδρομο στην παθολογική κλινική του Ιπποκράτειου, όπου υπηρετούσε ως νοσηλεύτρια. Το ίδιο ανοιξιάτικο πρωινό, η...

Οικογένεια Αλλουγιαλλούρη

Οικογένεια Αλλουγιαλλούρη

-Χαμήλωσέ το ρε Μαρία, μας πήρες τ’ αυτιά, μαμά πες της κάτι. -Μαρία χαμήλωσέ το! Η Μαρία επιδιδόταν στις χορευτικές της φιγούρες, στο σαλόνι απτόητη. Είχε τοποθετήσει το τραπέζι στην άκρη και στρίμωξε τις καρέκλες της τραπεζαρίας, ώστε να έχει περισσότερο χώρο. Ήθελε...

Αιώνια ομορφιά

Αιώνια ομορφιά

Ο ήλιος έλουζε με τις καυτές μεσημεριανές ακτίνες του, το όμορφο σμαραγδένιο νησί του. Η θάλασσα φαινόταν από ψηλά τόσο γαλήνια και κρυστάλλινη, σαν θελκτικό θηλυκό που σκορπάει τον πόθο. Έτσι ένιωθε κι ο Δημήτρης βλέποντάς την, ανυπομονούσε να σχολάσει, για να...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Βάσω Καρλή

      Σε ευχαριστώ πολύ Άννα μου, για τα καλά σου λόγια. Έχοντας στο μυαλό σου ότι κάποιος είναι καλά … όπου και αν είναι, ηρεμείς και ανακουφίζεσαι.

      Απάντηση
  1. Μάρθα Δήμου

    Πάρα πολύ ωραίο, έχει τον πόνο, το πένθος αλλά και την βεβαιότητα ότι οι αγαπημένοι μας που φεύγουν από αυτή τη ζωή δεν χάνονται, ζουν σε μια καλύτερη χώρα του αχωρήτου.

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Έτσι ακριβώς είναι Μάρθα. Καταλαγιάζει ο πόνος, σκεπτόμενοι ότι υπάρχουν κάπου κοντά μας. Σε ευχαριστώ πολύ. Καλό μεσημέρι.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου