Φίλε μου

7.12.2016

typewriter_b

Όλη τη νύχτα παλεύει με τα πλήκτρα της γραφομηχανής του. Βάζει, βγάζει χαρτιά, τα σκίζει, τα πετά. Κάθε χτύπος από τα πλήκτρα και ένα τσίμπημα στην καρδιά. Η απώλεια του αγαπημένου του φίλου, τον έχει κάνει σμπαράλια. Δακτυλογραφεί με λεπτομέρειες ό,τι ακριβώς συνέβη. Είναι ένας τρόπος να το βγάλει από μέσα του και να παραδεχτεί το γεγονός. Διαβάζοντας ξανά και ξανά αυτά που έχει γράψει, ξεσπά σε κλάματα. Σε δευτερόλεπτα, τα κάνει κομματάκια και ξαναρχίζει από την αρχή. Θα γράψει για τις ευχάριστες στιγμές που πέρασαν μαζί. Μα και πάλι, ο χτύπος του πλήκτρου αφήνει πίσω του ένα βαρύ, πονεμένο ήχο. Πίνει τον ένα καφέ πίσω από τον άλλο και φουμάρει ακατάπαυστα. Στο δωμάτιο ίσα που αχνοφέγγει το φως απ’ το καντήλι. Ξάφνου, η μορφή του ολοζώντανη μπροστά του. Κατευθύνεται στη γραφομηχανή και αρχίζει να γράφει. Ο χτύπος απ’ τα πλήκτρα γίνεται χαρούμενος και μελωδικός. Δεν ανταλλάσσουν ούτε μια κουβέντα. Σαν αερικό εξαφανίζεται, όπως εμφανίστηκε. Περίεργος, πηγαίνει να διαβάσει το χαρτί: “Φίλε μου, δε θέλω να πονάς για μένα. Είμαι καλά. Να με θυμάσαι και να σφυρίζεις χαρούμενα. Όπως τότε που ήμασταν παιδιά. Αντίο”. Ανακουφισμένος, κλείνει τα βλέφαρά του. Αύριο θα ξημερώσει μια καινούρια μέρα.

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Βάσω Καρλή

      Σε ευχαριστώ πολύ Άννα μου, για τα καλά σου λόγια. Έχοντας στο μυαλό σου ότι κάποιος είναι καλά … όπου και αν είναι, ηρεμείς και ανακουφίζεσαι.

      Απάντηση
  1. Μάρθα Δήμου

    Πάρα πολύ ωραίο, έχει τον πόνο, το πένθος αλλά και την βεβαιότητα ότι οι αγαπημένοι μας που φεύγουν από αυτή τη ζωή δεν χάνονται, ζουν σε μια καλύτερη χώρα του αχωρήτου.

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Έτσι ακριβώς είναι Μάρθα. Καταλαγιάζει ο πόνος, σκεπτόμενοι ότι υπάρχουν κάπου κοντά μας. Σε ευχαριστώ πολύ. Καλό μεσημέρι.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου