Φιλί

19.03.2017

Μια φορά κι έναν καιρό
ήταν ο Χρόνος γερασμένος
σε μια καρέκλα σκοτεινή
φορούσε καθαρή απελπισία
κι είχε ξεχάσει τα γιατί.

Βιαστικά του είπα καλημέρα
ήταν η ώρα πια αργά
μια ηλιόλουστη βροχή
δεν έφτανε στο χώμα
κι όμως τρυπούσε την ψυχή.

Με κοίταξε κι αυτός θλιμμένα
φοβόταν, μα ψιθύρισε κρυφά
«σου έχω μια αλήθεια τρομερή
η σωτηρία δεν υπάρχει
άντε τώρα ζήσε τη ζωή».

Από τότε περάσανε αιώνες
και τα λόγια του πολλά
και η σοφία του μικρή
μα τώρα εγώ κάθομαι στο δρόμο
σε μια καρέκλα σκοτεινή.

Μια φορά κι έναν καιρό
ήταν ο Χρόνος περασμένος
με μια ανάσα βρομερή
αχ, με φίλησε στο στόμα
και τώρα θέλω πιο πολύ!

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου