Φιλί

Δημοσίευση: 19.03.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Μια φορά κι έναν καιρό
ήταν ο Χρόνος γερασμένος
σε μια καρέκλα σκοτεινή
φορούσε καθαρή απελπισία
κι είχε ξεχάσει τα γιατί.

Βιαστικά του είπα καλημέρα
ήταν η ώρα πια αργά
μια ηλιόλουστη βροχή
δεν έφτανε στο χώμα
κι όμως τρυπούσε την ψυχή.

Με κοίταξε κι αυτός θλιμμένα
φοβόταν, μα ψιθύρισε κρυφά
«σου έχω μια αλήθεια τρομερή
η σωτηρία δεν υπάρχει
άντε τώρα ζήσε τη ζωή».

Από τότε περάσανε αιώνες
και τα λόγια του πολλά
και η σοφία του μικρή
μα τώρα εγώ κάθομαι στο δρόμο
σε μια καρέκλα σκοτεινή.

Μια φορά κι έναν καιρό
ήταν ο Χρόνος περασμένος
με μια ανάσα βρομερή
αχ, με φίλησε στο στόμα
και τώρα θέλω πιο πολύ!

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1-1-3

1-1-3

Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση Την...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου