Φιμωμένη κραυγή

23.06.2017

Η Ιφιγένεια, γόνος πλούσιας οικογένειας, ζούσε μες στη χλιδή. Με το ιδιωτικό της σχολείο, τα πανάκριβα ρούχα, τα ταξίδια της. Ότι επιθυμούσε το είχε. 

Ποτέ δε θα ξεχάσει, εκείνο το πρωινό, που περπατώντας αμέριμνη στο πεζοδρόμιο, χαζεύοντας τις βιτρίνες, έπεσε θύμα απαγωγής. Ένα παλιό φορτηγάκι την πλεύρισε και δύο τύποι με καλυμμένα τα πρόσωπά τους, την άρπαξαν βίαια και την έβαλαν μέσα. Αφού της έδεσαν τα μάτια και τα χέρια, στη συνέχεια τη φίμωσαν. Κραυγή ήθελε να βγάλει δυνατή, μα πνιγόταν και δε μπορούσε να ελευθερωθεί. Διανύοντας μια απόσταση περίπου μιας ώρας, όπως το υπολόγισε, σταμάτησε απότομα το φορτηγό και τρέχοντας σχεδόν, τη μετέφεραν σε ένα μικρό δωμάτιο. Αμέσως της έλυσαν τα μάτια και έκλεισαν πίσω τους την πόρτα. Αφού επικοινώνησαν με τους δικούς της και κανόνισαν το ποσό που θα εισέπρατταν, τους υποσχέθηκαν ότι δε θα την πειράξουν.

Η Ιφιγένεια ήταν μονάκριβη και οι δικοί της θα έδιναν όσα και όσα, για να σωθεί το παιδί τους. Ένας από τους απαγωγείς, την επισκέφτηκε και την ενημέρωσε για το τηλεφώνημα, λέγοντάς της, ότι η κράτησή της ήταν θέμα χρόνου, αφού οι δικοί της υποσχέθηκαν ότι θα στείλουν όσο πιο γρήγορα γίνεται τα χρήματα. Η Ιφιγένεια ακούγοντας τα νέα δυσαρεστήθηκε. Η αρπαγή γι αυτήν, ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να της συμβεί. Το τελευταίο διάστημα η κατάσταση στο σπίτι είχε γίνει αφόρητη. Οι τσακωμοί έδιναν και έπαιρναν. «Επιτέλους, μόνη», έλεγε ξανά και ξανά από μέσα της. Σε λίγο δέχτηκε ένα πλουσιοπάροχο γεύμα, όπως της άρμοζε και οι απαγωγείς της, έπιασαν κουβέντα μαζί της, λες και την ήξεραν χρόνια. Της επεσήμαναν, ότι ήταν ζήτημα ωρών να την αφήσουν ελεύθερη, ότι δε θα της έκαναν κακό και ότι ήθελαν μόνο τα λεφτά. Πού να τους εξηγούσε ότι δεν ήθελε να φύγει! Δεν τολμούσε όμως να το πει, γιατί θα την περνούσαν για τρελή.

Κοιτώντας γύρω της, συνειδητοποίησε πως πρώτη φορά βρισκόταν σε ένα τόσο φιλόξενο περιβάλλον. Η ψυχή της γαλήνεψε με αυτούς τους ανθρώπους και σιγά-σιγά άρχιζε να ανοίγεται και να μοιράζεται μαζί τους, κομμάτια της ζωής της. Συνομιλώντας με έναν κύριο απ' αυτούς κατάλαβε πόση φτώχεια και στέρηση υπάρχει στον κόσμο, σε σημείο που ορισμένοι δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα. Η Ιφιγένεια δεν ήξερε καν τη λέξη «στέρηση», ούτε είχε μπει ποτέ στον κόπο να ασχοληθεί με το συνάνθρωπο και τα τυχόν προβλήματά του. Αυτοί οι άνθρωποι που τους βάφτισε «λυτρωτές» αντί για «απαγωγείς», ήταν τόσο απλοί και αληθινοί. Δεν είχαν καμία σχέση με αυτούς τους ψεύτικους ανθρώπους που συναναστρέφονταν η ίδια και η οικογένειά της.

Τώρα ήταν που ήθελε να βγάλει κραυγή δυνατή και να φωνάξει πόσο τυχερή είναι που γνώρισε φτωχούς αλλά πλούσιους σε συναισθήματα, ανθρώπους. Όσο περνούσε η ώρα, απολάμβανε την παρέα τους και οι συζητήσεις που έκαναν, αποκτούσαν όλο και περισσότερο ενδιαφέρον. Με τους δικούς της, δεν αισθανόταν το ίδιο. Όταν αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα, ποτέ δε βρισκόταν κάποιος να το συζητήσει μαζί της και να τη συμβουλέψει αντίστοιχα. Ο πατέρας απασχολημένος με τις επιχειρήσεις του, το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας το περνούσε στο γραφείο του. Η μητέρα της πάλι όλη τη μέρα βρισκόταν είτε σε κάποια αίθουσα συνεντεύξεων, φωτογραφήσεων ή κοσμικών δεξιώσεων.

Όλη αυτή την ώρα από μέσα της παρακαλούσε να μη χτυπήσει το τηλέφωνο και να μη δώσουν τα λύτρα οι δικοί της. Τα παρακάλια της δεν έπιασαν. Λαμβάνοντας ένα μέρος των χρημάτων, την άφησαν αμέσως ελεύθερη. Ήταν τόσο καλοί μαζί της που την επέστρεψαν οι ίδιοι πίσω.

Γυρνώντας στο σπίτι, οι γονείς της, την περίμεναν με αγωνία, να τους διηγηθεί με κάθε λεπτομέρεια τι συνέβη. Τους δήλωσε, ότι δεν είχε καμία όρεξη. Τους βαρέθηκε όλους. Κλείστηκε στο δωμάτιό της και φιμώθηκε από μόνη της. Κυριολεκτικά απολάμβανε τη σιωπή της. Όταν με τη βία, προσπάθησαν να της ανοίξουν το στόμα να μιλήσει, κραύγασε τόσο δυνατά, που σκόρπισαν όλοι από κοντά της. Αυτός ήταν και ο σκοπός της. Να την αφήσουν ήσυχη. Επιτέλους, μόνη!

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Bάσω μου για να φτάσει η κοπέλα να ενδιαφερθεί και να της αρέσει η ζωή της κλεισμένη σε ένα φτωχό δωμάτιο που την έκλεισαν οι απαγωγείς της σκέψου πόσο φτωχιά ήταν η ίδια από αγάπη από ανθρωπιά και δεν της πέρασε από το νου η ιδέα ότι της φέρθηκαν καλά γιατί γι’ αυτούς δεν ήταν παρά το παραδάκι που θα τους έδιναν οι πλούσιοι γονείς της Δεν βαριέσαι. Ό,ΤΙ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΥΤΌ ΚΑΙ ΕΠΙΘΥΜΕΊ.Άσε να έμενε μια εβδομάδα χωρίς τις ανέσεις που ήταν μαθημένη και σου λέω εγώ πώς θα αισθανόταν

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Πολλές φορές έχουμε αγάπη μέσα μας αλλά δε μας βοηθάει το περιβάλλον που ζούμε να την εξωτερικεύσουμε. Έχει σημασία ο τρόπος που θα μας προσεγγίσει κάποιος. Τώρα εάν είναι ψεύτικος; Δεν ξέρω. Όσο για τις ανέσεις … σίγουρα θα τις έλειπαν!!! Καλό βράδυ Λένα.

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Συγκλονιστική η ιστορία σου Βάσω μου…μας δείχνει τόσο εύστοχα τις πραγματικές ανάγκες για αγάπη και επικοινωνία που έχει ένας άνθρωπος. Πολύ όμορφα γραμμένη μπράβο!!!

    Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Καλημέρα Σοφία μου και καλή εβδομάδα. Πάντα με τον καλό λόγο. Σε ευχαριστώ πολύ, πολύ.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου