Φοβάμαι

4.06.2017

Με τη μνήμη κοντή κι ασπού­δα­στη την αλή­θεια,
ασύ­νε­τοι οι και­ροί και βία η ιστορία.

Εντέλ­λο­νται το μέλ­λον αυτό­κλη­τοι αρχη­γοί
κι επί­δο­ξοι προ­φή­τες ομνύ­ουν στην κατα­στροφή
μ’ επι­δρο­μές στο όνει­δος και τη συνε­νοχή
δύο γενεών που φύγαν και μιας που απορεί.

Και φοβάμαι. Φοβάμαι το άγγελμα το ευοί­ωνο
το μήνυμα τ’ από­κρυφο σ’ ερμή­νευμα προσωπικό.


Συνεί­δηση με επι­νό­ηση και σκέψη σε μετα­φορά,
η σωτη­ρία υπό­δειξη και η απο­δοχή ανάγκη.

Βου­λεύ­ε­ται ωρυό­μενο και λειψό το μέγα πλή­θος,
οι εύσχη­μοι, μεσί­στιες ατε­νί­ζουν τις βεβαιό­τη­τές τους
με λογι­σμό χωρίς υπέρ­βαση και γνώση δίχως μέθη,
μύχια επί­κληση η συμ­φορά και η ουτο­πία μέτρο.

Και φοβάμαι. Φοβάμαι και πάλι να υπο­πτευθώ
σχή­ματα ελευ­θε­ρίας στο περι­θώ­ριο και τον πανικό.


Η αυθε­ντία θέσπι­σμα και η ιδε­ο­λη­ψία ήθος,
η αυτα­πάτη αθώ­ωση και η ευθύνη πλάνη.

Δικά­ζε­ται παρά­λυτη η εποχή και χει­ρα­γω­γη­μένη,
κοστο­λο­γεί­ται η ζωή με μηδε­νι­σμό κι απο­ποι­ή­σεις,
θρί­αμ­βος πνεύ­μα­τος ο θυμός κι ανέ­στιος ο λόγος
με τη δικαί­ωση αρετή και τη συνέ­πεια κρίση.

Και φοβάμαι. Φοβάμαι τη νοσταλ­γία του εφι­κτού,
τ’ αργύ­ρωμα της ευπεί­θειας σε δια­δοχή και τάξη.

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου