Φοβάμαι

4.06.2017

Με τη μνήμη κοντή κι ασπού­δα­στη την αλή­θεια,
ασύ­νε­τοι οι και­ροί και βία η ιστορία.

Εντέλ­λο­νται το μέλ­λον αυτό­κλη­τοι αρχη­γοί
κι επί­δο­ξοι προ­φή­τες ομνύ­ουν στην κατα­στροφή
μ’ επι­δρο­μές στο όνει­δος και τη συνε­νοχή
δύο γενεών που φύγαν και μιας που απορεί.

Και φοβάμαι. Φοβάμαι το άγγελμα το ευοί­ωνο
το μήνυμα τ’ από­κρυφο σ’ ερμή­νευμα προσωπικό.


Συνεί­δηση με επι­νό­ηση και σκέψη σε μετα­φορά,
η σωτη­ρία υπό­δειξη και η απο­δοχή ανάγκη.

Βου­λεύ­ε­ται ωρυό­μενο και λειψό το μέγα πλή­θος,
οι εύσχη­μοι, μεσί­στιες ατε­νί­ζουν τις βεβαιό­τη­τές τους
με λογι­σμό χωρίς υπέρ­βαση και γνώση δίχως μέθη,
μύχια επί­κληση η συμ­φορά και η ουτο­πία μέτρο.

Και φοβάμαι. Φοβάμαι και πάλι να υπο­πτευθώ
σχή­ματα ελευ­θε­ρίας στο περι­θώ­ριο και τον πανικό.


Η αυθε­ντία θέσπι­σμα και η ιδε­ο­λη­ψία ήθος,
η αυτα­πάτη αθώ­ωση και η ευθύνη πλάνη.

Δικά­ζε­ται παρά­λυτη η εποχή και χει­ρα­γω­γη­μένη,
κοστο­λο­γεί­ται η ζωή με μηδε­νι­σμό κι απο­ποι­ή­σεις,
θρί­αμ­βος πνεύ­μα­τος ο θυμός κι ανέ­στιος ο λόγος
με τη δικαί­ωση αρετή και τη συνέ­πεια κρίση.

Και φοβάμαι. Φοβάμαι τη νοσταλ­γία του εφι­κτού,
τ’ αργύ­ρωμα της ευπεί­θειας σε δια­δοχή και τάξη.

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου