Φυλακή

20.12.2017

Έχω έναν μικρό κόσμο μέσα στο μυαλό μου που με βασανίζει, ένα στενό δωμάτιο που μοιάζει φυλακή. Μέσα εκεί μεγάλωσα και έμαθα να περπατώ, να μιλώ, να διαβάζω, να σκέφτομαι, να κρίνω τη ζωή μέσα από τοίχους. Ώσπου μια μέρα έκλεισα τα μάτια και δραπέτευσα κρυφά από το μυαλό μου. Τότε ήταν που άρχισα να ζω σε έναν άλλο κόσμο, άγνωστο.  Ο νους κατάλαβε ότι έλειπα και έστειλε την εταίρα λογική να με συναντήσει. Δεν αντιστάθηκα στις προτάσεις της, γύρισα πίσω στο κελί συμμορφωμένος. Όταν έπιασα την πένα μου για να απομνημονεύσω το ταξίδι, ένιωσα πια πως ο τοίχος είναι μια δική μου ερμηνεία και η εταίρα δικό μου παιδί. Όλα χρειάζονται προσοχή και αγάπη για να μεγαλώσουν, ακόμα και εκείνα που στοργικά σε βασανίζουν.

_

γράφει ο ΝΤΕΝΗΣ

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ο λαθροκυνηγός

Ο λαθροκυνηγός

“Τώρα βρήκε να μας κλείσει μέσα η καταραμένη καραντίνα; Τώρα που τα καλύτερα θηράματα βγαίνουν να βοσκίσουν το φρέσκο χορτάρι και τα αγριολούλουδα;” είπε θυμωμένος. Εδώ και τρεις μήνες, έβγαζε τακτικά τα κυνηγητικά του όπλα και τα περιποιούνταν αναλόγως. Τα έλυνε με...

Η δίψα

Η δίψα

-Μαμά, γιατί εγώ δεν πάω σχολείο σαν όλα τα παιδιά; -Σε ποιο σχολείο; -Να, εδώ που είμαστε τώρα. Βλέπω κάθε μέρα τα παιδιά με τις τσάντες τους που πάνε και θα ήθελα να πάω κι εγώ. -Δεν σε καταλαβαίνω... Άσε τις κουβέντες να δούμε πώς θα περάσει κι η σημερινή μέρα. Και...

Χειροπιαστά όνειρα

Χειροπιαστά όνειρα

Το δωμάτιο άδειο. Δυο πολυθρόνες ορφανές, αντικριστά. Τα παράθυρα χωρίς κουρτίνες, οι τοίχοι δίχως κάδρα. Γκρι τοίχοι, σπατουλαρισμένοι. Κανένα ψεγάδι πάνω τους. Και τα παράθυρα με τζάμια τόσο καθαρά που περιμένεις τον αέρα ή την κάψα. Τα κανάτια κλειστά αφήνουν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου