Φωτιά

30.01.2017


Θ.Μ.
-Στα μάτια έχω τη φωτιά και στο ’χα πει θυμάσαι; Για αίμα μου την πυρκαγιά, γι’ αυτό και με φοβάσαι.

Α.Ζ. -Το ήξερα πως ήτανε όλο αυτό αλήθεια, μα ζύγωσα τη σκέψη μου, σαν να ’ταν μια συνήθεια.
Θ.Μ. -Με πίστεψες; Σε πίστεψα; Ποιος μπορεί να ξέρει… Ποιον πιότερο έκαψε η φωτιά, ποιον έσκισε μαχαίρι.
Α.Ζ. -Τα λόγια πυρανάλωμα γεννήκαν στις ψυχές μας. Αποκαΐδια πιότερα, παρά οι προσμονές μας.
Θ.Μ. -Τις μέρες σιγοκαίγαμε στης μοίρας το μαγγάλι, μα η αυγή μας έβρισκε από τη στάχτη γεννημένους πάλι.
Α.Ζ. -Γιατί ήτανε της μοίρας μας γραφτό να το ζούμε, ζωντανό μαρτύριο, θάνατο για να δούμε.
Θ.Μ. -Οι φλόγες μου σε ρούφηξαν σε μονοπάτια άλλα κι εσύ για αντάλλαγμα έκανες μικρά όλα τα μεγάλα.
Α.Ζ. -Μνημόσυνο πια κάνουμε, αισθήματα που φονεύσαν, οι αλλοτινές μας φλογερές στιγμές μας δε μισέψαν.
Θ.Μ. -Τώρα στις στάχτες θα γυρνάς εμένα να γυρεύεις και τη φωτιά μου να ζητάς παράδεισο να κλέβεις.
Α.Ζ. -Της κόλασης κι αν έλαβα εγώ το εισιτήριο, παραδεισένια όνειρα έχω για διαβατήριο.
Θ.Μ. -Μόνο για λίγο κόπασε η πυρκαγιά στα σπλάχνα, εκεί που βρίσκεσαι κι εσύ μα πια δεν βγάζεις άχνα.
Α.Ζ. -Σιγομιλώ και μουρμουρώ, την τύχη δεν ορίζω, παρά καλοπιασίματα αυτής υπερθεματίζω.
Θ.Μ. -Σβήσαν τα δάκρυα τη φωτιά κι από τα δυο μου μάτια, μα καίω και ξεχωριστά κι ας με έκανες κομμάτια.
Α.Ζ. -Φωτιά και πυρκαγιά νυχθημερών με καίει, μα η λογική με το είναι μου συνέχεια παραπαίει.
Θ.Μ. -Εγώ είμαι η φωτιά και στο ’χα πει, θυμάσαι; Τώρα σε καίω από μακριά την ώρα που κοιμάσαι.
Α.Ζ. -Θυμήσου όμως τα λόγια μου, στο λέω και είναι φως μου. Το τέλος έγινα εγώ, δικό σου και δικό μου.
Θ.Μ. -Όλα τα έκαψα μεμιάς κι ας θρηνώ μονάχη τώρα, γιατί εγώ είμαι η φωτιά να ζήσω είναι η ώρα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχο το ταίριασμά σας κορίτσια!!! Πολλά, πολλά μπράβο και στις δύο!!!Την αγάπη μου και την καλησπέρα μου!!!

    Απάντηση
  2. ΝΙΚΟΣ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

    καλό…και εύκολα μελοποιήσιμο…ισχύει πάντα η πρότασή μου…..

    Απάντηση
  3. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Εξαιρετική η διασταύρωση σας. Την διάβασα ξανά και ξανά με μία ανάσα!! Μπράβο και στις δυο σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου