Φωτιά

30.01.2017


Θ.Μ.
-Στα μάτια έχω τη φωτιά και στο ’χα πει θυμάσαι; Για αίμα μου την πυρκαγιά, γι’ αυτό και με φοβάσαι.

Α.Ζ. -Το ήξερα πως ήτανε όλο αυτό αλήθεια, μα ζύγωσα τη σκέψη μου, σαν να ’ταν μια συνήθεια.
Θ.Μ. -Με πίστεψες; Σε πίστεψα; Ποιος μπορεί να ξέρει… Ποιον πιότερο έκαψε η φωτιά, ποιον έσκισε μαχαίρι.
Α.Ζ. -Τα λόγια πυρανάλωμα γεννήκαν στις ψυχές μας. Αποκαΐδια πιότερα, παρά οι προσμονές μας.
Θ.Μ. -Τις μέρες σιγοκαίγαμε στης μοίρας το μαγγάλι, μα η αυγή μας έβρισκε από τη στάχτη γεννημένους πάλι.
Α.Ζ. -Γιατί ήτανε της μοίρας μας γραφτό να το ζούμε, ζωντανό μαρτύριο, θάνατο για να δούμε.
Θ.Μ. -Οι φλόγες μου σε ρούφηξαν σε μονοπάτια άλλα κι εσύ για αντάλλαγμα έκανες μικρά όλα τα μεγάλα.
Α.Ζ. -Μνημόσυνο πια κάνουμε, αισθήματα που φονεύσαν, οι αλλοτινές μας φλογερές στιγμές μας δε μισέψαν.
Θ.Μ. -Τώρα στις στάχτες θα γυρνάς εμένα να γυρεύεις και τη φωτιά μου να ζητάς παράδεισο να κλέβεις.
Α.Ζ. -Της κόλασης κι αν έλαβα εγώ το εισιτήριο, παραδεισένια όνειρα έχω για διαβατήριο.
Θ.Μ. -Μόνο για λίγο κόπασε η πυρκαγιά στα σπλάχνα, εκεί που βρίσκεσαι κι εσύ μα πια δεν βγάζεις άχνα.
Α.Ζ. -Σιγομιλώ και μουρμουρώ, την τύχη δεν ορίζω, παρά καλοπιασίματα αυτής υπερθεματίζω.
Θ.Μ. -Σβήσαν τα δάκρυα τη φωτιά κι από τα δυο μου μάτια, μα καίω και ξεχωριστά κι ας με έκανες κομμάτια.
Α.Ζ. -Φωτιά και πυρκαγιά νυχθημερών με καίει, μα η λογική με το είναι μου συνέχεια παραπαίει.
Θ.Μ. -Εγώ είμαι η φωτιά και στο ’χα πει, θυμάσαι; Τώρα σε καίω από μακριά την ώρα που κοιμάσαι.
Α.Ζ. -Θυμήσου όμως τα λόγια μου, στο λέω και είναι φως μου. Το τέλος έγινα εγώ, δικό σου και δικό μου.
Θ.Μ. -Όλα τα έκαψα μεμιάς κι ας θρηνώ μονάχη τώρα, γιατί εγώ είμαι η φωτιά να ζήσω είναι η ώρα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχο το ταίριασμά σας κορίτσια!!! Πολλά, πολλά μπράβο και στις δύο!!!Την αγάπη μου και την καλησπέρα μου!!!

    Απάντηση
  2. ΝΙΚΟΣ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

    καλό…και εύκολα μελοποιήσιμο…ισχύει πάντα η πρότασή μου…..

    Απάντηση
  3. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Εξαιρετική η διασταύρωση σας. Την διάβασα ξανά και ξανά με μία ανάσα!! Μπράβο και στις δυο σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου