Φόβος είναι
η καταγραφή στα κύτταρά σου
της σάρκας σου που καίγεται
και έχεις καταφέρει να επιβιώσεις
με δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εγκαύματα
στα δύο τρίτα του παιδικού σου σώματος,
ύστερα από μία πυρκαγιά…
Φόβος είναι
η αποφυγή ακρωτηριασμού και η επιβίωσή σου,
ύστερα από το δάγκωμα δηλητηριώδους αράχνης…
Φόβος είναι
η διαβίωση και επιβίωσή σου από μία απειλή,
που στεκόταν
σα δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι σου,
ότι θα σε σκοτώσει στον ύπνο σου,
εκείνος με τον οποίο είχες αποφασίσει να μοιραστείς τη ζωή σου,
γιατί πίστεψες στους όρκους του πως σε αγαπάει,
και που για καιρό φρόντιζες να μην αποκοιμηθείς…
Φόβος είναι
να σ’ έχει χτυπήσει ο γεννήτοράς σου τόσο πολύ,
που τα σημάδια από τα δάχτυλά του στο λαιμό σου,
μείναν για μέρες
μελανό περιδέραιο
και η κακοποιημένη μητέρα σου,
αντί να σου συμπαρασταθεί,
σου έριξε κι εκείνη το ανάθεμα…
Φόβος είναι
να θέλεις ν’ απαλλαγείς απ’ αυτόν ή αυτό που φοβάσαι,
να τα καταφέρνεις
με πολύ αγώνα και κόπο ψυχικό
και να έρχονται εκείνες οι στιγμές,
που ζωντανεύει αυτό το τέρας,
με και σε κάθε του λεπτομέρεια…
Και όταν έχεις νιώσει και βιώσει τον φόβο,
τίποτα πια δεν είναι ίδιο…

Α.Μ.

 

Φόβος είναι να σκεφτείς και μόνο
ότι δεν θα υπάρχει Αγάπη στη ζωή σου
παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις
αυτών που πίστεψες και εμπιστεύτηκες…

Φόβος είναι η αρρώστια
να προσπαθεί να σου πάρει
αυτούς που αγαπάς
και η προσπάθειά της να καρποφορεί…

Φόβος είναι να σε κλείνουν
σε ένα ανήλιαγο κελί φυλακής
για αδίκημα που δεν έχεις κάνει,
να κραυγάζεις ότι είσαι αθώος
και να μην γίνεσαι πιστευτός…

Φόβος είναι το τσουκάλι να μένει αδειανό
και τα μάτια του παιδιού σου
να σε ρωτούν “γιατί”
κι εσύ να μη μπορείς να του απαντήσεις…

Φόβος είναι το “Σ’ αγαπώ”
αυτού που αγαπάς
και στ’ όνομά του ορκίζεσαι,
να μην είναι
παρά μια χρωματιστή πομφόλυγα…

Και ακόμη, φόβος είναι να έρθει μια στιγμή
που να μη μπορώ να γράφω κάτι
σαν αυτό ας πούμε
που σου γράφω τώρα…

Λ.Μ.Μ.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!