Φύγε

1.03.2017

Τι με κοιτάς; Με έσπασες κι απορείς τώρα που κόβω;
Δεν ήξερες πως, αν σπάσεις κάτι σε κομμάτια, γίνεται επικίνδυνο;
Τι με κοιτάς; Δε με γνωρίζεις, δε σε αδικώ.
Ξεχνάς πόσο λεπτή είναι η γραμμή που χωρίζει την αγάπη από το αντίθετό της.
Πόσες και πόσες φορές δεν έκανες τον ακροβάτη σε αυτή τη γραμμή.
Τώρα τι με κοιτάς. Γιατί δεν καμαρώνεις το επίτευγμά σου;
Δεν ήθελα αυτό, κατά βάθος ούτε κι εσύ, μα ξέρεις κάτι; Δεν έχει σημασία.
Φύγε, κάτσε μακριά μου πια, θεατής. Αν πλησιάσεις δεν υπόσχομαι τίποτα.
Μην παίξεις με κομμάτια, δε θα σου χαριστούν. Εγώ, ολόκληρη σού χαρίστηκα.
Μη με κοιτάς έτσι, δεν αντέχω αυτήν τη δήθεν απορία στα μάτια σου. Μοιάζει τόσο πολύ με τη δήθεν αγάπη σου.
Όσα κομμάτια και να πάρεις πια, ποτέ δε θα ‘μαι ολόκληρη για σένα, ξανά.
Φύγε σου λέω. Μην κάνεις όνειρα πια με σπασμένα.
Κάτσε μακριά μου, θα κοπείς. Δε θέλω να σε πονέσω.

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσιαβά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Θώμη δυνατός ο μονόλογός σου!!
    Ο έρωτας, η αγάπη… σε κάνουν να μαθαίνεις τα κομμάτια του εαυτού σου. Μάχη με τον εαυτό σου. Ο έταιρος, λειτουργεί τις περισσότερες φορές ως καφρέφτης. Έρχονται ώρες, που ξεπερνάς τα όρια, δίνεις μια γροθιά και ο καθρέφτης κομματιάζεται. Ύστερα, είναι πολύ δύσκολο να συλλέξεις όλα τα κομματάκια και δυσκολότερο να τα ενώσεις.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου