Φύγε

1.03.2017

Τι με κοιτάς; Με έσπασες κι απορείς τώρα που κόβω;
Δεν ήξερες πως, αν σπάσεις κάτι σε κομμάτια, γίνεται επικίνδυνο;
Τι με κοιτάς; Δε με γνωρίζεις, δε σε αδικώ.
Ξεχνάς πόσο λεπτή είναι η γραμμή που χωρίζει την αγάπη από το αντίθετό της.
Πόσες και πόσες φορές δεν έκανες τον ακροβάτη σε αυτή τη γραμμή.
Τώρα τι με κοιτάς. Γιατί δεν καμαρώνεις το επίτευγμά σου;
Δεν ήθελα αυτό, κατά βάθος ούτε κι εσύ, μα ξέρεις κάτι; Δεν έχει σημασία.
Φύγε, κάτσε μακριά μου πια, θεατής. Αν πλησιάσεις δεν υπόσχομαι τίποτα.
Μην παίξεις με κομμάτια, δε θα σου χαριστούν. Εγώ, ολόκληρη σού χαρίστηκα.
Μη με κοιτάς έτσι, δεν αντέχω αυτήν τη δήθεν απορία στα μάτια σου. Μοιάζει τόσο πολύ με τη δήθεν αγάπη σου.
Όσα κομμάτια και να πάρεις πια, ποτέ δε θα ‘μαι ολόκληρη για σένα, ξανά.
Φύγε σου λέω. Μην κάνεις όνειρα πια με σπασμένα.
Κάτσε μακριά μου, θα κοπείς. Δε θέλω να σε πονέσω.

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσιαβά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Θώμη δυνατός ο μονόλογός σου!!
    Ο έρωτας, η αγάπη… σε κάνουν να μαθαίνεις τα κομμάτια του εαυτού σου. Μάχη με τον εαυτό σου. Ο έταιρος, λειτουργεί τις περισσότερες φορές ως καφρέφτης. Έρχονται ώρες, που ξεπερνάς τα όρια, δίνεις μια γροθιά και ο καθρέφτης κομματιάζεται. Ύστερα, είναι πολύ δύσκολο να συλλέξεις όλα τα κομματάκια και δυσκολότερο να τα ενώσεις.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου