Χορεύοντας με μια σκιά

3.07.2017

Οι αγγελικές ματιές των αστεριών στολίζανε το δάσος. Τραγουδώντας προσκαλούσαμε τις νύμφες να πεταχτούν μέσα απ’ τα έλατα. Η πανσέληνος δεν έβγαινε προτού κοιτάξει το είδωλό της στο ρυάκι. Και οι κραυγές των λύκων μου θυμίζανε πως πέρασα το χέρι μου στην πλάτη σου για χάρη μόνο μιας αναμνηστικής φωτογραφίας. Φορούσες μια λευκή μάλλινη μπλούζα. Φορούσα ένα πουκάμισο καρό. Με αμφιλεγόμενο ρητό έμοιαζε το χαμόγελό σου. Μάλλον δε σου αρέσανε ποτέ οι φωτογραφίες. Μου ζήτησες να πω ακόμα ένα τραγούδι. Τότε σε πήρα από το χέρι. Φύγαμε μακριά απ’ τους συνδαιτυμόνες. Καθίσαμε στην κρήνη του χωριού. Έτρεξες μέσα μου. Σαν καλοκαιρινή βροχή. Τα χείλη μου στα μαλλιά σου. Τα μαλλιά σου στα χείλη μου. Και η φωνή του Μάλαμα να μου σφυροκοπεί τα σπλάχνα. Όσα τουλάχιστον μου είχαν απομείνει. Καθώς κατέρρεα στη βιαστική σου αγκαλιά. Ήσουν «γυναίκα κουρασμένη απ’ το δρόμο». Κι εγώ το ήξερα καλά πως «όσοι αγάπησαν δεν είναι τόσο αθώοι». Θα μείνω δίπλα σου όσο αντέχω τα τραγούδια. Που κανείς δε θα ’γραφε για μας.

_

γράφει ο Χρήστος Κάρτας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου