Χρονικό αποτύπωμα

25.05.2017

Ο χρόνος πάντα θα βάφει. Λίγο παραπάνω μαύρο. Με το πινέλο. Πάνω στη σκιά που αφήνει το σώμα.  Κάθε χρονιά και μια πινελιά να τη γιγαντώνει. Ένα πινέλο που με μια εικονική αταξία βάφει αφήνοντας κενά. Τρύπες που γλιτώνει το φως ή τρύπες που χάνει η σκιά. Το χρονικό αποτύπωμα αμετάφραστο στον άξονα της ζωής. Στη μετά θάνατον ανάλυση τα στοιχεία συλλέγονται λεπτομερώς ανάμεσα στα φλυτζάνια με τον ελληνικό και τα παξιμάδια, τις βαριές κορνίζες και τα λιβάνια. Όσο όμως ετούτη η σκιά σέρνεται στο διάστημα ύπαρξής της, τότε όλα είναι ακόμα αδιαφανή και δύσπεπτα. Ο χρόνος μετρά με έναν χάρακα που δεν έχει ανακαλυφθεί σε ένα σύστημα που δε μπορεί να οριστεί εκ των προτέρων. Τόση η αδικία ετούτης της άγνοιας όση είναι και η δικαιοσύνη της γνώσης αυτής της αδικίας. Ο άνθρωπος μαθαίνει να μετρά όσα χωράνε στους δείκτες της ώρας των λεπτών και των δευτερολέπτων, κρατώντας τα γκέμια του χρόνου ελπίζοντας στο εξημέρωμά του, που ενδεχομένως να του χαρίσει την ποθητή αθανασία. Ένας εικονικός και ένας σίγουρα φτιαχτός έλεγχος για να επιβεβαιώνουμε την ταυτότητά μας, ή έστω να ταΐζουμε την ανασφάλειά μας. Εντελώς ναρκισσιστικά στεκόμαστε στον χρονικό καθρέφτη, ελπίζοντας στο αιώνιο, στο διαφορετικό, στο μοναδικό. Ένα ελιξίριο μαγειρεμένο από αυταπάτες και φαντασιώσεις. Το φθαρτό, το πεπερασμένο σε μια μαύρη τρύπα ματαιοδοξίας. Αχόρταγα άπληστα και εγωιστικά ζητάμε εκείνη την παράταση τελειοποίησης μα ο αναστεναγμός της ζωής πάντα δυσανάλογος των προσδοκιών μας. Ας πατάμε με σύνεση. Οι σκιές που φοράμε, οι σκιές που μας πνίγουν. Ο χρόνος πάντα θα βάφει με το πινέλο τη σκιά που αφήνουν οι επιλογές και τα πατήματά μας στη γη χωρίς ποτέ να χαρίζεται.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Πουπερμίνα

    Ο χρόνος θα κερνά, θα μεθά και θα βάφει σαν το κόκκινο κρασί. (Είναι κι αυτή η κλεψύδρα εδώ που του μοιάζει..)

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Όχι ο χρόνος δεν χαρίζεται..τίποτα δεν χαρίζεται…το κατακτάμε…με σύνεση… Εύγε φιλενάδα!!!Την καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
  3. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    ”Αχόρταγα άπληστα και εγωιστικά ζητάμε εκείνη την παράταση τελειοποίησης μα ο αναστεναγμός της ζωής πάντα δυσανάλογος των προσδοκιών μας. ”
    Διαπίστωση ζωής…….
    Δυστυχώς , πάντα δυσανάλογος…!!! Κι οι πιότερες προσδοκίες μας ανεκλπήρωτες…!!! … Σαν επιταγές χωρίς αντίκρυσμα…!!!
    ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΧΗ ΜΑΣ!!!

    Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Καταγράφει τα γεγονότα, τα οποία μας ακολουθούν μέχρι το τέλος της διαδρομής μας. Μπράβο Μάχη!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου