Χρονικό αποτύπωμα

25.05.2017

Ο χρόνος πάντα θα βάφει. Λίγο παραπάνω μαύρο. Με το πινέλο. Πάνω στη σκιά που αφήνει το σώμα.  Κάθε χρονιά και μια πινελιά να τη γιγαντώνει. Ένα πινέλο που με μια εικονική αταξία βάφει αφήνοντας κενά. Τρύπες που γλιτώνει το φως ή τρύπες που χάνει η σκιά. Το χρονικό αποτύπωμα αμετάφραστο στον άξονα της ζωής. Στη μετά θάνατον ανάλυση τα στοιχεία συλλέγονται λεπτομερώς ανάμεσα στα φλυτζάνια με τον ελληνικό και τα παξιμάδια, τις βαριές κορνίζες και τα λιβάνια. Όσο όμως ετούτη η σκιά σέρνεται στο διάστημα ύπαρξής της, τότε όλα είναι ακόμα αδιαφανή και δύσπεπτα. Ο χρόνος μετρά με έναν χάρακα που δεν έχει ανακαλυφθεί σε ένα σύστημα που δε μπορεί να οριστεί εκ των προτέρων. Τόση η αδικία ετούτης της άγνοιας όση είναι και η δικαιοσύνη της γνώσης αυτής της αδικίας. Ο άνθρωπος μαθαίνει να μετρά όσα χωράνε στους δείκτες της ώρας των λεπτών και των δευτερολέπτων, κρατώντας τα γκέμια του χρόνου ελπίζοντας στο εξημέρωμά του, που ενδεχομένως να του χαρίσει την ποθητή αθανασία. Ένας εικονικός και ένας σίγουρα φτιαχτός έλεγχος για να επιβεβαιώνουμε την ταυτότητά μας, ή έστω να ταΐζουμε την ανασφάλειά μας. Εντελώς ναρκισσιστικά στεκόμαστε στον χρονικό καθρέφτη, ελπίζοντας στο αιώνιο, στο διαφορετικό, στο μοναδικό. Ένα ελιξίριο μαγειρεμένο από αυταπάτες και φαντασιώσεις. Το φθαρτό, το πεπερασμένο σε μια μαύρη τρύπα ματαιοδοξίας. Αχόρταγα άπληστα και εγωιστικά ζητάμε εκείνη την παράταση τελειοποίησης μα ο αναστεναγμός της ζωής πάντα δυσανάλογος των προσδοκιών μας. Ας πατάμε με σύνεση. Οι σκιές που φοράμε, οι σκιές που μας πνίγουν. Ο χρόνος πάντα θα βάφει με το πινέλο τη σκιά που αφήνουν οι επιλογές και τα πατήματά μας στη γη χωρίς ποτέ να χαρίζεται.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Πουπερμίνα

    Ο χρόνος θα κερνά, θα μεθά και θα βάφει σαν το κόκκινο κρασί. (Είναι κι αυτή η κλεψύδρα εδώ που του μοιάζει..)

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Όχι ο χρόνος δεν χαρίζεται..τίποτα δεν χαρίζεται…το κατακτάμε…με σύνεση… Εύγε φιλενάδα!!!Την καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
  3. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    ”Αχόρταγα άπληστα και εγωιστικά ζητάμε εκείνη την παράταση τελειοποίησης μα ο αναστεναγμός της ζωής πάντα δυσανάλογος των προσδοκιών μας. ”
    Διαπίστωση ζωής…….
    Δυστυχώς , πάντα δυσανάλογος…!!! Κι οι πιότερες προσδοκίες μας ανεκλπήρωτες…!!! … Σαν επιταγές χωρίς αντίκρυσμα…!!!
    ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΧΗ ΜΑΣ!!!

    Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Καταγράφει τα γεγονότα, τα οποία μας ακολουθούν μέχρι το τέλος της διαδρομής μας. Μπράβο Μάχη!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου