Χρυσόσκονη

24.01.2018

Ο αέρας σκορπά ξένη χρυσόσκονη στο παραθύρι μου τα βράδια. Κάθε που ανοίγω τα παραθυρόφυλλα ένας διάολος ήλιος, ψεύτης με προκαλεί. «Απόψε θα σκοτώσουμε τούτο το θεριό», είπα και έπιασα το όπλο από το συρτάρι. Στις ειδήσεις παίζει μια ίδια ιστορία που έχει και εμένα μέσα. Με βλέπω στο γυαλί σπουδαίο και φτιάχνω με τα δάχτυλα την χωρίστρα. Από την μια μεριά ένας ωκεανός από λόγια υπερφίαλα και από την άλλη τρίχες ατίθασες και λιγοστές τολμούν να δηλώνουν αυτόνομες. Αφήνω τελευταίο τσιγάρο στο τασάκι πάνω στο πρεβάζι, τροφή για τα χαζοπούλια και σβήνω την καύτρα με το χέρι γλείφοντας πρώτα τα δάχτυλα. Συνήθεια αντιγραμμένη από κάποιον που δήλωνε δικός μου μα τον έχασα στο πρώτο σκαλί αυτής της ατέλειωτης γυριστής σκάλας που πουθενά δεν βλέπω να βγάζει. «Εσύ μικρέ θα τρέχεις τόσο που να μην φτάνεις»  μου είπε με χαιρέκακο γέλιο μια ξένη που αγκάλιασε την παλάμη μου μήπως και της πετάξω τίποτα δίφραγκα. «Με ξένα χέρια δεν φτιάχνεται το μέλλον», της απάντησε μια φωνή από πίσω μου σαν με είδε να κοιτάζω τα πόδια μου. Γύρισα να δω ποιος είχε το θάρρος και με είδα για λίγο αντίγραφο από το μέλλον, μεγάλο, ωραίο και δυνατό. Φευγαλέα είπα πως κάπως έτσι θα είμαι ο δικός μου ο ήρωας. Πόση απάτη... Χώρεσα βαθιά στην τσέπη το όπλο και σκέφτηκα την τελευταία στιγμή που θα ψυχορραγεί μπροστά μου όλη η κακία του κόσμου. Κι εγώ μια χούφτα ήλιο κλεμμένο θα πετώ σαν πρωινή χρυσόσκονη πάνω μου, μέχρι να κλείσω τα μάτια…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    “Χώρεσα βαθιά στην τσέπη το όπλο και σκέφτηκα την τελευταία στιγμή που θα ψυχορραγεί μπροστά μου όλη η κακία του κόσμου”

    Η ένταση του κειμένου με άγγιξε. Να είσαι καλά Μάχη μου!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου