Χρόνια που νοστάλγησα

5.08.2017

 


Μεγάλωσα από παιδί
Σε μία ωραία εποχή
Και παίζαμε από μικρά
Ελεύθερα μες στα χωριά

Όλες οι πόρτες ανοιχτές
Ήτανε άλλες εποχές
Σαν μια μεγάλη αγκαλιά
Ήτανε όλη η γειτονιά

Παίζαμε έξω ολημερίς
Ποτέ δε βράδιαζε νωρίς
Και δεν φοβόμασταν σταλιά
Μήπως χτυπήσουμε ξανά

Στα γόνατά μου οι πληγές
Ήτανε πάντα ανοιχτές
Αφού ματώνανε συχνά
Όποτε έπεφτα σ’ αυτά

Το πρωινό μου φτωχικό
Μ’ αγάπη ήτανε κι αυτό
Λάδι με ρίγανη ψωμί
Ζάχαρη πάνω στο ψωμί

Τα χρόνια μας τα σχολικά
Ποδιές φορούσαν τα παιδιά
Τ’ αλφάβητο ήταν σωστό
Ήταν το πολυτονικό

Τα πρότυπα μας ιερά
Καραϊσκάκη και Τσολιά
Με τους Σουλιώτες στο βουνό
Κολοκοτρώνη σ’ αγαπώ

Και τον Οκτώβριο μετά
Όχι Αέρα Μεταξά
Ζήτω το έθνος μας ξανά
Για την Ελλάδα ρε παιδιά

Στα χρόνια τα εφηβικά
Αφιερώσεις λαϊκά
Στη γειτονιά μας ο σταθμός
Ο πρώτος ο πειρατικός

Παρακαλώ να μη μιλάς
Και το τραγούδι μη χαλάς
Γιατί το μαγνητοφωνώ
Μιας και μ’ αρέσει και αυτό

Τις Κυριακές στην εκκλησιά
Να μεταλάβουμε παιδιά
Σώμα και αίμα του Χριστού
Υγεία να ‘χουμε και νου

Που ‘ναι τα χρόνια τα παλιά
Με τον Παππού και την Γιαγιά
Δίπλα στο τζάκι το ζεστό
Αυτά τα χρόνια νοσταλγώ

Τώρα Μανούλα μου γλυκιά
Παρέα κάνεις με τη θειά
Εκεί ψηλά στον ουρανό
Όλα αλλάξανε εδώ

Να ‘μουν παιδί ξανά εγώ
Και να πηγαίναμε χωριό
Και να μπουρλιάζαμε καπνά
Να ‘ταν τα χρόνια τα παλιά

_

γράφει ο Μιχάλης Καλαμακίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

                                                   ΒΑΓΙΟΣ (Προς τον αναγνώστη):  Τον ήλιο δένω στ’ άρμενα κι έναν Σταυρό στην πλώρη,                                                       άγκυρα λύνω και ζητώ απ’ τον παραγιό μου φόκο1....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου