Χρόνια που νοστάλγησα

5.08.2017

 


Μεγάλωσα από παιδί
Σε μία ωραία εποχή
Και παίζαμε από μικρά
Ελεύθερα μες στα χωριά

Όλες οι πόρτες ανοιχτές
Ήτανε άλλες εποχές
Σαν μια μεγάλη αγκαλιά
Ήτανε όλη η γειτονιά

Παίζαμε έξω ολημερίς
Ποτέ δε βράδιαζε νωρίς
Και δεν φοβόμασταν σταλιά
Μήπως χτυπήσουμε ξανά

Στα γόνατά μου οι πληγές
Ήτανε πάντα ανοιχτές
Αφού ματώνανε συχνά
Όποτε έπεφτα σ’ αυτά

Το πρωινό μου φτωχικό
Μ’ αγάπη ήτανε κι αυτό
Λάδι με ρίγανη ψωμί
Ζάχαρη πάνω στο ψωμί

Τα χρόνια μας τα σχολικά
Ποδιές φορούσαν τα παιδιά
Τ’ αλφάβητο ήταν σωστό
Ήταν το πολυτονικό

Τα πρότυπα μας ιερά
Καραϊσκάκη και Τσολιά
Με τους Σουλιώτες στο βουνό
Κολοκοτρώνη σ’ αγαπώ

Και τον Οκτώβριο μετά
Όχι Αέρα Μεταξά
Ζήτω το έθνος μας ξανά
Για την Ελλάδα ρε παιδιά

Στα χρόνια τα εφηβικά
Αφιερώσεις λαϊκά
Στη γειτονιά μας ο σταθμός
Ο πρώτος ο πειρατικός

Παρακαλώ να μη μιλάς
Και το τραγούδι μη χαλάς
Γιατί το μαγνητοφωνώ
Μιας και μ’ αρέσει και αυτό

Τις Κυριακές στην εκκλησιά
Να μεταλάβουμε παιδιά
Σώμα και αίμα του Χριστού
Υγεία να ‘χουμε και νου

Που ‘ναι τα χρόνια τα παλιά
Με τον Παππού και την Γιαγιά
Δίπλα στο τζάκι το ζεστό
Αυτά τα χρόνια νοσταλγώ

Τώρα Μανούλα μου γλυκιά
Παρέα κάνεις με τη θειά
Εκεί ψηλά στον ουρανό
Όλα αλλάξανε εδώ

Να ‘μουν παιδί ξανά εγώ
Και να πηγαίναμε χωριό
Και να μπουρλιάζαμε καπνά
Να ‘ταν τα χρόνια τα παλιά

_

γράφει ο Μιχάλης Καλαμακίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου