Όλη τη νύχτα σκεπτόμουν τη σημερινή μας συνάντηση. Ανυπομονώ να τον δω και να τον αγκαλιάσω. Τρεις μήνες πέρασαν. Τρεις ατέλειωτοι μήνες από τη μέρα που έκλεισαν τα σχολεία και μου εκμυστηρεύτηκε πως του αρέσω και θέλει να γίνω το κορίτσι του. Δέχτηκα. Από καιρό ήμουν τσιμπημένη μαζί του. Σ’ αυτό εδώ το παγκάκι απέναντι από το σχολείο καθόμασταν, όταν χαράξαμε μαζί τα αρχικά μας και μια μικρή καρδιά. Μου υποσχέθηκε πως θα με σκέπτεται όσο καιρό θα λείπει στο χωριό του και κάθε μέρα θα μου φωνάζει σ’ αγαπώ με όλη του τη δύναμη μέσα από γιγάντια κοχύλια.

Άρχισε να ψιχαλίζει. Αχ Σεπτέμβρη μου! Τη μια στιγμή αναψοκοκκινίζεις τα μάγουλα των κοριτσιών και την άλλη τα καταβρέχεις με δάκρυα προσμονής και ανυπομονησίας. Το κουδούνι χτύπησε! Η νέα σχολική χρονιά μόλις ξεκινάει κι εκείνος άφαντος. Κάνε να έρθει γρήγορα στο παγκάκι μας! Να με πάρει από το χέρι και να μπούμε στο σχολείο σαν ένα σώμα, σα μια καρδιά που σιγοκαίει από νεανικό έρωτα και όνειρα για το μέλλον. Βρεγμένοι, φοβισμένοι, αλλά μαζί.

Έρχεται! Τον βλέπω να με πλησιάζει τρέχοντας. Καλώς όρισες, φθινοπωρινέ μου έρωτα! Σε περίμενα... 

_

γράφει η Αγγελική Μαρία Ψωμαδέλλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!