Ψύξη

16.07.2017

«Ταξί, ταξί, ελεύθερος; Δόξα σοι ο Θεός που σε βρήκα αμέσως. Έλα και άρχισε η βροχή. Τι το ‘θελα να βγω απόψε;»

«Μμμ…»

«Παλικάρι μου, Βοτανικό πάμε. Η Πετρούπολη πού είναι, μου λες;»

«Στην Πετρούπολη…»

«Μάλιστα, κατάλαβα. Μόνο για κουβέντα δεν είσαι, κύριος. Και δεν μου λες, μπορώ να κλείσω το παράθυρο; Όχι να με ψοφήσεις και στο κρύο ε;

Μα και που το έκλεισα, τι κατάλαβα; Άνοιξες το δικό σου διάπλατα και ο αέρας κατ’ ευθείαν στο αυτί μου, Κλείστο, λίγο έστω Χριστιανέ μου, επίτηδες το κάνεις;»

«Άκου κυρά μου… Δε μιλώ δεν μιλώ, αλλά το τραβάει η όρεξή σου να τις ακούσεις. Δε μου λες, είμαι υποχρεωμένος να μυρίζω τα χνώτα των πελατών μου;»

"Αφού  σε πειράζουνε τα χνώτα των πελατών, ας έβαζες μια πινακίδα εδώ μπροστά στο παρ μπρίζ ή σε άλλο εμφανές σημείο  και να λες με ωραία ευανάγνωστα γράμματα: Καλούνται οι σεβαστοί επιβάτες που επιθυμούν παράθυρα κλειστά να φορέσουν μία αχρησιμοποίητη μάσκα που θα βρουν στο ντουλαπάκι δεξιά…".  Το πρόβλημά σου έτσι θα λυθεί αν και έχω βάσιμη υποψία ότι χρίζει ψυχιατρικής αντιμετώπισης η παραξενιά σου".

«Βρε για δες εξυπνάδες που μας λέει, γριά γυναίκα!!!»

«Δηλαδή κατά τη γνώμη σου, οι εξυπνάδες πρέπει να λέγονται από αγενείς νεαρούς σαν ελόγου σου; Εγώ δε λέω εξυπνάδες, προσπαθώ εδώ και μία αιωνιότητα, όπως φοβάμαι θα κρατήσει τούτη η κατά τα άλλα σύντομη κούρσα, να δω πού το πας. ‘Όλα τα έχω στη ζωή μου δει, αλλά αποστειρωμένο από ανάσες ταξί, πρώτη μου φορά το βλέπω. Και καλά να κάνει ζέστη, να πω ότι σε χτύπησε κατακούτελα, μα τώρα εκτός από την καταρρακτώδη βροχή είναι και το ψοφόκρυο. Παρεμπιπτόντως εγώ που ανασαίνω τη δική σου ανάσα γιατί δεν διαμαρτύρομαι, γιατί δεν ομιλώ;»

«ΤΙ δεν κάνεις; Δεν ομιλείς; Χα χα χαααα. Εσύ μανδάμ ούτε γλιστρίδα να είχες φάει. Τόσην ώρα το σκασμό δεν έχεις βγάλει, με αποτέλεσμα να παίρνω over dose από τις ανάσες σου”.

Ευτυχώς που φτάσαμε, άντε και κατέβα».

«Κάλιο το’ χα να είχα έρθει με τα πόδια μέχρι εδώ και την ψύξη από τα παράθυρά σου θα είχα αποφύγει και την αγένειά σου δε θα είχα υποστεί. Επαγγελματίας ταξιτζής είσαι εσύ αγόρι μου ή τρόφιμος που το έχει σκάσει από ψυχιατρείο; Συνήθως οι σχέσεις μου με ανθρώπους του σιναφιού σου είναι άριστες. Εργαζόμενα παιδιά και σκληρά μάλιστα είναι. Και όταν με πηγαίνουν στον προορισμό μου πάντα έχω να τους πω ένα ευχαριστώ και μια καλή και ζεστή ευχή για τη συνέχεια της βάρδιάς τους. Σε σένα όμως θα πω ’"στα τσακίδια" έτσι που με σύγχυσες απόψε».

Το ταξί δεν πρόλαβε να φθάσει μέχρι το άλλο τετράγωνο και ένας θόρυβος από σπασμένα γυαλιά και φρενάρισμα ακούστηκε…

Εμ, όταν κάποιος οδηγεί, το μυαλό του να το έχει στο οδόστρωμα και όχι στα πεζοδρόμια. Αυτά είναι για τους πεζούς. Ποιος του φταίει αν το βλέμμα του το τράβηξαν οι όμορφες νεαρές με τις πολύχρωμες ομπρέλες; Στραβομάρα. Αυτές τις είδε. Ολόκληρα δέντρα δεν τα είδε;

Ή μήπως κι έπιασε η ευχή μου;

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ζωτικό ειδύλλιο

Ζωτικό ειδύλλιο

-Αυτό είναι δικό σας, είπε ο πωλητής μ’ ένα πλατύ χαμόγελο που αποκάλυψε τη λευκή οδοντοστοιχία του, δίνοντας στο Σταμάτη το κλειδί του αυτοκινήτου. Εκείνος το περιεργάστηκε στη χούφτα του με δέος, σα να κρατούσε το άγιο δισκοπότηρο. Κάθισε στη θέση του οδηγού και...

Στον καφενέ της μικρής πλατείας

Στον καφενέ της μικρής πλατείας

Ο Τάσος, ο καφετζής, έφτασε όπως πάντα στην ώρα του, ν’ ανοίξει αχάραγα τον καφενέ, που βρισκόταν σε μια γωνιά της μικρής πλατείας. Ήδη απ’ έξω ήσαν καθισμένοι, να τον προσμένουν, τα πρώτα μαστόρια, που είχαν για πιάτσα το μαγαζί. -Καλημέρα. Πρωινοί, πρωινοί, βλέπω....

Πέρσα – Στέφανος

Πέρσα – Στέφανος

Όταν γνώρισα την Πέρσα ήμουνα πολύ νέος, ίσως πολύ νεώτερος απ’ αυτήν, αλλά με τις γυναίκες ποτέ δεν ξέρεις. Μόλις είχα τελειώσει τις Πανεπιστημιακές μου σπουδές και μιας και δεν γινόταν καν λόγος για μεταπτυχιακές στο εξωτερικό, λόγω οικονομικής αδυναμίας, (σημ. στην...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Αθηνά Μαραβέγια

    Γέλασα, για άλλη μια φορά, με το κείμενό σου, Λένα μου!!!!!!!
    Είναι η δική σου μοναδική πένα που σε χαρακτηρίζει!!!!!!!
    Φιλιά πολλά!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Όταν ΣΕ ΚΆΝΩ ΝΑ γελάς με κείμενό μου , νιώθω σαν να σηκώνομαι λίγο πιο ψηλά από τη γη. Ευχαριστώ Νανά μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου