ΩΡΙΩΝ

14.06.2017

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

(Από την ποιητική του συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, Αθήνα 2006»)

 

Πάντα θά περισσεύει τό κρίμα σου

πάνω στή βουβή φιλοξενία τῆς γῆς.

Πάντα ἡ κακή σου γνώμη

θά σοῦ σαραβαλιάζει τά μάτια

νά τά κρατᾶς στά δυό σου χέρια

σά σπασμένα φανάρια.

Ὅμως θά παίρνεις τοῦ ἥλιου τό δρόμο

ὁδηγημένος ἀπό τῶν νερῶν τίς σφυριές

πού χτίζουν στούς βυθούς

τά σπίτια τῶν θεῶν καί τ’ ἀργαστήρια.

Θά παίρνεις τοῦ ἥλιου τό δρόμο

ἔχοντας συβουλατόρους τά παιδιά

πού σαλαγᾶνε τά κοπάδια τῶν ἴσκιων καί τῶν κεραυνῶν.

Γιά νά ᾽χεις ὁμοθάλαμη κάποια νεράϊδα

ντυμένη πρωινή ντροπαλοσύνη.

Γιά νά ἡγεμονεύεις

στίς καρπερές κομητεῖες τοῦ Ὀκτώβρη.

Κυνηγημένος κυνηγός

μέ τήν ἀδάμαστη ζώνη.

Τοῦ φόβου καί τοῦ πόθου μου ἀδερφός.

καί ἀδερφοποιτός.

Το ποίημα ΩΡΙΩΝ από την ποιητική του Συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ" του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη δημοσιεύεται στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net κατόπιν αδείας της συζύγου του και καθηγήτριας φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικολίτσας Γεωργοπούλου - Λιαντίνη, η οποία είναι κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων. Περισσότερα για τον Δημήτρη Λιαντίνη μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα liantinis.gr.

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου