ΩΡΙΩΝ

14.06.2017

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

(Από την ποιητική του συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, Αθήνα 2006»)

 

Πάντα θά περισσεύει τό κρίμα σου

πάνω στή βουβή φιλοξενία τῆς γῆς.

Πάντα ἡ κακή σου γνώμη

θά σοῦ σαραβαλιάζει τά μάτια

νά τά κρατᾶς στά δυό σου χέρια

σά σπασμένα φανάρια.

Ὅμως θά παίρνεις τοῦ ἥλιου τό δρόμο

ὁδηγημένος ἀπό τῶν νερῶν τίς σφυριές

πού χτίζουν στούς βυθούς

τά σπίτια τῶν θεῶν καί τ’ ἀργαστήρια.

Θά παίρνεις τοῦ ἥλιου τό δρόμο

ἔχοντας συβουλατόρους τά παιδιά

πού σαλαγᾶνε τά κοπάδια τῶν ἴσκιων καί τῶν κεραυνῶν.

Γιά νά ᾽χεις ὁμοθάλαμη κάποια νεράϊδα

ντυμένη πρωινή ντροπαλοσύνη.

Γιά νά ἡγεμονεύεις

στίς καρπερές κομητεῖες τοῦ Ὀκτώβρη.

Κυνηγημένος κυνηγός

μέ τήν ἀδάμαστη ζώνη.

Τοῦ φόβου καί τοῦ πόθου μου ἀδερφός.

καί ἀδερφοποιτός.

Το ποίημα ΩΡΙΩΝ από την ποιητική του Συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ" του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη δημοσιεύεται στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net κατόπιν αδείας της συζύγου του και καθηγήτριας φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικολίτσας Γεωργοπούλου - Λιαντίνη, η οποία είναι κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων. Περισσότερα για τον Δημήτρη Λιαντίνη μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα liantinis.gr.

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου