Άδειες καρέκλες!

15.12.2014

 

 

Τυχαία πέρασα από εκείνο το στενό αλλά δεν τους είδα να απολαμβάνουν όπως απολάμβαναν τον ήλιο του μεσημεριού! Φαντάστηκα και τι δεν φαντάστηκα. Λάβετε υπόψη σας ότι η φαντασία είναι και αυτή μνήμη ή μια μορφή μνήμης! Ο κυρ Γιάννης με το φίλο του. Τι έγινε, τι μπορεί να μεσολάβησε  ώστε να τους στερήσει την έξοδό τους; Ο θάνατος! Μόνο ο θάνατος θα μου κόψει τούτες τις μικροχαρές, κανένας άλλος,  μου είχε πει μια άλλη φορά, ρουφώντας χορταστικά μια βαθιά γουλιά σκέτου ελληνικού καφέ.

«Ο καφές, πάντα σκέτος,  το συκώτι μας συμπαθεί το πικρό, όχι όμως το γλυκό κι εγώ δεν αγάπησα ποτέ τα γλυκά μόνο τη Γλύκα, με όλη μου τη δύναμη!»

Σπάνιο όνομα! Άκου Γλύκα! Την πρώτη φορά τον ρώτησα μήπως τη βαφτίσανε Γλυκάνθη; Και τα πήρε ο κυρ Γιάννης και έτρεξε στο σπίτι να φέρει το βαφτιστικό της. Πόσες φορές  χρειάστηκε να το βγάλει  από το συρτάρι, χαμογελώντας και στοιχηματίζοντας για τη βεβαιότητα των λόγων του!

Η Γλύκα, μας άφησε ένα χειμωνιάτικο πρωί, ταξίδεψε πολύ ήσυχα στους δρόμους του ουρανού. Παιδιά δεν υπήρχαν να την κλάψουν, μόνο ο κυρ Γιάννης ήταν απαρηγόρητος, αλλά βλέπετε ο γιατρός των πάντων, δια της λήθης, ο χρόνος, μας δίνει μόνο το δικαίωμα  μιας γλυκιάς ανάμνησης. Παλιά και λησμονημένα; Όχι ακριβώς. Παλιά και περασμένα, λίγο ξεχασμένα θα πω εγώ!

Το μυαλό μου πήγε στο κακό. 1926! Τότε γεννήθηκε, τι να υποθέσω, έλειπε κι ο φίλος του, τι να σκεφτώ!

Τρεις καρέκλες κι ένα τραπέζι! Στη μία ο ένας στην άλλη ο άλλος και στην τρίτη τα πανωφόρια τους, όταν ζεσταίνονταν πολύ.

Όπως αναρωτιόμουνα, άκουσα βήματα στο στενό πλακόστρωτο. Έρχεται; Όχι δεν έρχεται μου απάντησε μια φωνή, δεν θα ξανάρθει ποτέ πια συνέχισε με επιτονισμό η δική μου εσωτερική φωνή! Και ο καφετζής που ανέβαινε με μια νταμιτζανίτσα  τσίπουρο, πάει κι ο κυρ Γιάννης, πάει στη Γλύκα του σήμερα!

Είδατε, καμιά φορά η μνήμη  πολλών κάνει τη φαντασία να καλπάζει, όχι άδικα. Πετάχτηκα με μιας συντριμμένος για το αναπάντεχο! Όχι, όχι, όχι άλλες άδειες καρέκλες, φώναξα με όλη μου τη δύναμη!

Ο καφετζής  έπαιξε λιγάκι με τις λέξεις! Λες εμένα να με συμφέρει να αδειάζουν και συνέχισε :μη πικραίνεσαι, βάλε τη φαντασία σου σε άλλο δρόμο, έτσι είναι τα ανθρώπινα! Είμαστε περαστικοί κι ο δρόμος προς το θεό πηγαίνει πάντα προς τα μπρος!

 

_

γράφει η Άννα Δεληγιάννη Τσιουλπά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου