Απόψε ήθελα να ‘ρθείς

στα δάχτυλά μου να κυλήσεις,

πίκρες και θύμησες να σβήσεις

της περασμένης μου ζωής.

Ήθελα απόψε εδώ να’ ρθείς,

χάδι στον ήλιο απλωμένο,

φιλί ακριβό, μαλαματένιο.

Μάταια… εσύ αργείς.

Το χρόνο σου αλλιώς μετράς

στης μοναξιάς μου το ρολόι,

πνιχτές κραυγές σαν μοιρολόι

μοιάζουν οι χτύποι της καρδιάς.

Όμως απόψε αν θα ΄ρθείς,

πάλι θα πω, πως δεν με νοιάζει

κι ότι έπαψε να μ’ εξουσιάζει

ο άδειος ήχος της σιωπής.

 

_

γράφει η Μαριάνθη Πλειώνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!