Άδειο σπίτι

Δημοσίευση: 27.09.2021

Ετικέτες

Κατηγορία

Μπήκα μετά από καιρό.

Στο άδειο σπίτι.

Με πήρε αγκαλιά το κύμα του χρόνου.

Ήταν κρυμμένος εκεί πριν από μένα.

Χρόνος Οικόσιτος.

Χρόνος Άγγελος.

Άυλος.

Η ρομφαία του, ακίδα διπλόχορδη.

 

Περιφέρεται

Ανάμεσα στ’ αγαπημένα φορέματα της μάννας.

Άδεια φορέματα στις κρεμάστρες.

Το βυσσινί μαντίλι περασμένο ακόμα

στους χαμηλούς ώμους.

Δεμένο με την αγαπημένη της καρφίτσα.

 

Αγγίζει

το θαμπό ρολόι του πατέρα, που μέτρησε

χρόνια και κόπους.

Στον αριστερό του καρπό πάντα.

Το μανίκι, στο λευκό πουκάμισο ακόμα μαζεμένο.

Σαν ιδρωμένη Κυριακή.

Στο χωριό του.

Η σε κάποιο γήπεδο.

 

Δείχνει.

Πρόσωπα και χαμόγελα,

στις φωτογραφίες του σαλονιού.

Αυλές. Αγκαλιές.

Αλάνες και ανηφοριές.

Μικρές ζωές.

 

Ανάλαφρα που πέρασαν οι χρόνοι.

Στη μνήμη.

 

Περιστρέφει την ρομφαία.

Οδυνηρά.

Τώρα που με βρήκε μόνο.

Ανάμεσα σε ρούχα χωρίς σώματα,

και λευκά πουκάμισα δίχως Κυριακές.

 

 

_

γράφει ο Φώτης Λούκας

Ακολουθήστε μας

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

Η κανάτα

Η κανάτα

Μέσα σε ένα σκοτεινό ξύλινο κουτί Μια γυάλινη κανάτα με κρασί Αδειάζει σε μια τρύπια κούπα Που δεν θα γεμίσει ποτέ Χύνεται το κρασί πάνω στα θραύσματα Ποτίζει το ξύλο Σαπίζει και φυτρώνει βλαστός αναρριχητικός Λέγεται μίσος Τα φύλλα του ο θυμός Αν δεν ανοίξεις το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου