Σκυτάλη πέτρα σα βαστάς, βροντάς στην πλάση «Ελλάδα!!!!»

Και σαν στο χώμα της πατάς γυμνό, σκληρό ποδάρι.

Φλόγα που καίει στου νικητή την υψωμένη δάδα,

δοξάζει ακλόνητη στο φως ιερό, χρυσό κοντάρι

 

Άθλος των δέκα ο γυρισμός στη ρημαγμένη Ιθάκη

και των κλεφτών ο πόλεμος στα ματωμένα όρη,

λίθος βαρύς, ξεριζωμός, αλύτρωτη μια Θράκη,

του Παρθενώνος άσπιλοι μαρμάρινοι ζωφόροι

 

Ιδρώς ποτίζει των θεών βρωτά τα σφάγια δώρα.

Τροπαιοφόροι μιας ψυχής αγώνα προσκυνούνε.

Ελαίας κλαδί ο άθλος τους, ιερά στιγμή η ώρα,

που σκύβουνε στο χώμα τους και το γλυκοφιλούνε..

 

Πάλης εχθρός ο δόλιος νους τα σώματα φυραίνει,

μα ο Οδυσσεύς άθλων φρουρός, μιας φλόγας γη στεριώνει.

Όσο του Έλληνος ψυχή στο πέλαγος διαβαίνει,

της πάλης σπόρια εχθρός κανείς δε θα τα ξεριζώνει.

 

_

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη