Άθλος… ψυχής!!!

Δημοσίευση: 6.01.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

Σκυτάλη πέτρα σα βαστάς, βροντάς στην πλάση «Ελλάδα!!!!»

Και σαν στο χώμα της πατάς γυμνό, σκληρό ποδάρι.

Φλόγα που καίει στου νικητή την υψωμένη δάδα,

δοξάζει ακλόνητη στο φως ιερό, χρυσό κοντάρι

 

Άθλος των δέκα ο γυρισμός στη ρημαγμένη Ιθάκη

και των κλεφτών ο πόλεμος στα ματωμένα όρη,

λίθος βαρύς, ξεριζωμός, αλύτρωτη μια Θράκη,

του Παρθενώνος άσπιλοι μαρμάρινοι ζωφόροι

 

Ιδρώς ποτίζει των θεών βρωτά τα σφάγια δώρα.

Τροπαιοφόροι μιας ψυχής αγώνα προσκυνούνε.

Ελαίας κλαδί ο άθλος τους, ιερά στιγμή η ώρα,

που σκύβουνε στο χώμα τους και το γλυκοφιλούνε..

 

Πάλης εχθρός ο δόλιος νους τα σώματα φυραίνει,

μα ο Οδυσσεύς άθλων φρουρός, μιας φλόγας γη στεριώνει.

Όσο του Έλληνος ψυχή στο πέλαγος διαβαίνει,

της πάλης σπόρια εχθρός κανείς δε θα τα ξεριζώνει.

 

_

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη

 

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    πολύ ενθουσιαστικό, με συνεπήρε!
    Μπράβο στην ποιήτρια!
    Χρόνια Πολλά Κώστα! να αντέχουμε….

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Καλημέρα και χρόνια πολλά Στρατή.

      Σημειώνω πως η Παναγιώτα είναι μια μικρή σε ηλικία κοπέλα, κι αυτό με κάνει πολύ αισιόδοξο για το μέλλον!

      Να είσαι πάντα δημιουργικός.

      Απάντηση
  2. Μαρία Κανελλάκη

    Κάτι τέτοια παιδιά είναι που επιβεβαιώνουν τις ελπίδες μας πως το μέλλον μας είναι σε καλά χέρια και φωτισμένα μυαλά.
    Μπράβο στην Παναγιώτα, γιατί τέτοια ποίηση θέλει ψυχή και σπινθηροβόλα σκέψη.
    Καλή χρονιά εύχομαι ολόψυχα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου