Άνθισαν οι μαργαρίτες

1.03.2016

marguerite

Μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά…

Πάντοτε είχα την απορία, αν οι μαργαρίτες λένε την αλήθεια στους ερωτευμένους. Αλλά όσο ο έρωτας κυριαρχούσε στη ζωή μου, με τη συμβατική μορφή του, δηλ. προς ένα πρόσωπο συγκεκριμένο, δεν ήθελα να μου απαντηθεί η απορία. Άφηνα ανοιχτή τη δυνατότητα να περιμένω την επιθυμητή απάντηση και να την τεκμηριώνω υπερβατικά με το μέτρημα των πετάλων ενός ταπεινού λουλουδιού. Μεγάλωσα πια. Και άλλου είδους έρωτες ήρθαν να συμπληρώσουν το κενό, έρωτες που δεν αφορούν πια σε ένα πρόσωπο συγκεκριμένου φύλου αλλά παίρνουν άλλες μορφές, όσες βάλει ο νους σας κι ακόμα περισσότερες. Οπότε, τώρα, δεν τρέμει το φυλλοκάρδι μου μετρώντας τα πέταλα της μαργαρίτας. Τώρα, εκείνο το δίκοπο μαχαίρι, μ’ αγαπά-δεν μ’ αγαπά, χάνει τη αιχμηρότητά του. Τώρα ξέρω ποιοι και αν μ’ αγαπούν και τους το ανταποδίδω με όλη την ωριμότητα της ηλικίας μου και με μεγάλη ευγνωμοσύνη. Όσοι δεν μ’ αγαπούν, ξέρω και πόσο και γιατί, και τους αγνοώ με όλη την επίγνωση της επιλεκτικής μου σοφίας.

Τώρα, λοιπόν, είμαι ελεύθερη, χωρίς φόβο και πάθος, να διερευνήσω αν οι μαργαρίτες λένε αλήθεια στους ερωτευμένους. Καθώς είναι άνοιξη και βρίθουν τα λιβάδια από μαργαρίτες, μάζεψα μερικές και άρχισα με μεγάλη προσοχή να μετράω τα λευκά τους πέταλα. Συνήθως μου έβγαινε μονός αριθμός, 21 πέταλα για τις μικρές και 23 για τις μεγαλύτερες. Μία ξέφυγε από τον κανόνα αλλά δεν με έπεισε ότι στη φύση τα πράγματα συμβαίνουν τυχαία, πότε έτσι πότε αλλιώς. Αφού σε μία άλλη μαργαρίτα είδα ένα πέταλο, να έχει ξεκολλήσει από τη θέση του και να στέκεται μπλεγμένο στα διπλανά του, έτοιμο να φύγει εντελώς και να χαθεί στο πρώτο φύσημα του αέρα. Άρα, ο αριθμός των πετάλων της μαργαρίτας είναι πάντοτε μονός. Που σημαίνει ότι αν κανείς αρχίζει να τη ρωτάει αρνητικά, εκείνη θα απαντήσει επίσης αρνητικά, ή αντίθετα αν θέλουμε να απαντήσει καταφατικά πρέπει να ξεκινήσουμε την ερώτηση από το «μ’ αγαπά». Όλα τα άλλα είναι θέμα τύχης και λάθους, αν π.χ. ένα πέταλο έχει ξεφύγει από τη θέση του ή αν μετρήσαμε δύο μαζί αντί για ένα. Αφού, εννοείται, μια σωστή ερώτηση δεν τίθεται ποτέ με το «δεν» ή με το «μη»• το φυσικότερο του κόσμου είναι να τίθεται με την προσδοκία ως πρόσημο.

Αυτή τη διαλεύκανση της αλήθειας ως προς τις μαργαρίτες μου δόθηκε η ευκαιρία να την κάνω ενώ βρίσκομαι εκτός Ελλάδος. Είμαι πράγματι στη Γερμανία και υπάρχουν κι εδώ μαργαρίτες, ίδιες με τις δικές μας. Πώς τόσον καιρό δεν μου προέκυψε η επιθυμία να κάνω αυτή τη μικρή και εύκολη έρευνα στη χώρα μου, είναι απορίας άξιο. Ίσως εκεί φοβάμαι ότι οι μαργαρίτες θα βρουν τρόπο να μου κρύψουν μερικά πέταλά τους, ώστε να μην μπορώ να βγάλω σωστά συμπεράσματα. Ποιον θα ωφελούσε όμως μια τέτοια μικροαπάτη της ελληνικής φύσης; Τι νόημα θα είχε; Και ποιος μου λέει πως κι εδώ στη Γερμανία οι μαργαρίτες είναι ειλικρινείς και έντιμες; Κανένας. Περιμένω λοιπόν να επιστρέψω στην πατρίδα, για να επαναλάβω την έρευνά μου με τις ελληνικές μαργαρίτες, αν δεν έχουν προλάβει να μαραθούν, όσο προχωρεί το καλοκαίρι και ανεβαίνει η θερμοκρασία.

Μόνο τότε θα είμαι σε θέση να πω, αν εύλογα οι άνθρωποι από καταβολής κόσμου στηρίζουν τις ελπίδες τους στα λουλούδια ή αν μάταια προσδοκούν την ευτυχία μετρώντας πέταλα.

 

_

γράφει η Κατίνα Βλάχου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Γράφετε υπέροχα! Πόσο μπορεί να διαφέρει μια μαργαρίτα απο τόπο σε τόπο; Πόσο μπορεί να στηρίζει κανείς την ευτυχία του στο μέτρημα κάποιων πετάλων..αν μάταια περιμένει και προσδοκά; Τόσοι υπαινιγμοί σε ένα τόσο δα κείμενο..και μια ροή στο λόγο ποτάμι…

    Την καλημέρα μου

    Απάντηση
    • drmakspy

      Μάχη μου, ίσως τώρα καταλαβαίνεις γιατί λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που διάβασα κάτι δικό της, το “Ψίθυροι στους τοίχους”, την Κατίνα… Και πάνε αρκετά πλέον χρόνια τώρα που κρατάει αυτή η κολόνια… Είναι για μένα μια αστείρευτη πηγή διδαχής και έμπνευσης… Πάμπολλα είναι αυτά που έχω γράψει με έμπνευση κάτι της Κατίνας πεζό ή ποίημα… Ευλογία για μένα η γνωριμία μας! Είχα την τύχη να την γνωρίσω κι από κοντά όταν ανταποκρίθηκε στην πρόσκλησή μας σαν Bookcrossing Βόλου και ήρθε στον Βόλο να μας βρει…

      Απάντηση
  2. drmakspy

    Αγαπημένο κείμενο που με είχε εμπνεύσει να γράψω τότε ένα ποίημα… Για του λόγου το αληθές, εδώ θα τα βρείτε όλα… Μέχρι και την φωτογραφία την στιγμή που γραφόταν αυτό το ποίημα…

    Μην περιμένεις…

    Δεν θα σου πει μια μαργαρίτα
    την αλήθεια…
    Αυτό που θέλεις ή δεν θέλεις
    να ακούσεις
    ξέρει μονάχα….

    Αργοναύτης
    Βόλος 04/03/2015
    στα “Φιλαράκια”

    http://spirogyrismata.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Κατίνα υπέροχη και καταδεκτική. Μου αρέσει το κείμενο σου το μετρημένο, το στρωτό, το όμορφο. Μου αρέσει η απέριττη αρχοντιά στις λέξεις σου. Την αγάπη μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου