Άποψη

Δημοσίευση: 29.07.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

aerobic_gym

Μέσα καλοκαιριού. Τυπικό απόγευμα με αφόρητη ζέστη και άπνοια. Η Αργυρώ, σαραντάρα με μποέμικη ζωή, περίμενε ανυπόμονα να ξεκινήσει το μάθημα αεροβικής. Δεν θα το έχανε με τίποτα. Περήφανη για τις επιδόσεις της, καμάρωνε κάθε φορά που υπερτερούσε των υπολοίπων της ομάδας, χωρίς σημάδια κόπωσης. Η αλήθεια ήταν πως το σώμα της, παρά το γεγονός ότι είχε λίγα κιλάκια παραπάνω δεν βαρυγκώμησε ποτέ.

Τέσσερα, τρία, δύο, ένα…. ούρλιαζε η γυμνάστρια, ολοκληρώνοντας το τελευταίο σετ κοιλιακών της ημέρας. Ούτε στη ΝΑΣΑ τόσος ζήλος για αντίστροφη μέτρηση. Οι ανάσες λαχανιασμένες, τα μαλλιά βρεγμένα, οι πετσέτες σφουγγαρόπανα στο πάτωμα. Παράλληλα, η οσμή του ιδρώτα και τα ντεσιμπέλ μουσικής συνέχιζαν να δραπετεύουν από τα ορθάνοιχτα παράθυρα, κάνοντας αισθητή την παρουσία του γυμναστηρίου στη γειτονιά. Ένα είδος διαφήμισης θα έλεγε κανείς.

Στο απέναντι διαμέρισμα, η Αργυρώ σε απόλυτη νιρβάνα, πανηγύριζε τη λήξη του τελευταίου σετ, ρουφώντας αδιάντροπα το τσιγάρο που έστριψε με τα χεράκια της. Χυμένη στην ξαπλώστρα του μπαλκονιού της, πιστή στο πρωτόκολλο των τζιτζικιών, απολάμβανε τον παγωμένο καφέ της, χωρίς ίχνος συμπόνιας για τα ταλαίπωρα κορμιά, που έλιωναν στο βωμό της ομορφιάς.

 

_

γράφει η Γεωργία Βασιλειάδου

 

 

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου