Άρωμα μνήμης, του Κώστα Παρδάλη

9.01.2016

Και η μνήμη ξεθωριάζει αργά-αργά σαν ο χρόνος περνά
Και σκηνές μαγικές και εικόνες σιωπής προσπερνά,
Υποσχέσεις μιας άγραφης τιμής
που ο γιαλός κρατούσε άφθαρτες μέχρι τώρα
τις παίρνει μαζί της η πλημμυρίδα
και τις παρασέρνει η άμπωτης μέσα στο άπειρο.
Με ένα κύμα αέναο σαν επιθανάτιο φτερούγισμα ψυχής
Σαν την μαρμαρυγή μιας καρδιάς άκολπης
Χωρίς στενά, σοκάκια και ατραπούς
Και χωρίς φύλλα, που να θροΐζουν στο πρώτο άγγιγμα του αέρα.
Παρά μόνο είσοδο και έξοδο.
Χωρίς υπόλοιπα, χωρίς κατάλοιπα και χωρίς απόβλητα.
Το μόνο που μένει είναι αυτή η γλυκόπικρη γεύση της σκουριάς ,το θαμπό ενός λευκού χρώματος και το άρωμα μνήμης.
Μιας μνήμης φθαρτής σαν όλες τις άλλες...

 

_

Γράφει ο Κώστας Παρδάλης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου