Select Page

Άτιτλο, της Μαρίας Λεμεσού

Άτιτλο, της Μαρίας Λεμεσού

Η νύχτα είναι μια μαύρη χαρακιά στο μέτωπο του κόσμου
γι' αυτό κοιμάται
να μη νιώθει την πληγή
Είδε των έργων του τα έργα ο Θεός
τα φρύδια έσμιξε
και έγινε σκοτάδι
Η νύχτα είναι η απορία του Πλάστη
Αυτά θα έλεγα αν πίστευα
αν ήμουν θρήσκα
αν είχα έστω μια ελάχιστη ελπίδα
για Ανά - σταση
Όμως δεν έχω
Εγκλωβισμένη
σαν τη μαντήλα μια γυναίκας
στο συρματόπλεγμα των συνόρων
μεταξύ πολέμου και "πολιτισμού"
Θα έβρισκε ειρήνη...
Την βρήκαν παγωμένη το πρωί
πρόλαβε εκατό μέτρα "ειρήνη"
άραγε μπόρεσε να τη δει μέσα στη νύχτα;
Θα και θάλασσα και θάνατος
τρυπούν τη σκέψη μου σαν πευκοβελόνες
θυμάμαι κάποτε ο τόπος μου έβγαζε λάδι
όχι αίμα
και το νερό ήταν γαλάζιο όχι κόκκινο

Τι κάνω άυπνη μέσα στη νύχτα;
Τον κόσμο δεν μπορώ να τον σώσω
Μπορώ όμως να κλάψω γι' αυτόν
Να κοιμηθώ ντρέπομαι
Να ξεχάσω...

 

_

γράφει η Μαρία Λεμεσού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

18 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Τι κάνω άυπνη μέσα στη νύχτα;
    Τον κόσμο δεν μπορώ να τον σώσω
    Μπορώ όμως να κλάψω γι’ αυτόν
    Να κοιμηθώ ντρέπομαι
    Να ξεχάσω…”

    Πόση ευαισθησία, πόση ενσυναίσθηση, πόση άδολη αγάπη κι αγωνία…
    Εξαιρετικό, Μαρία μου, όπως κι όλα σου τα ποιήματα εξ άλλου!

    Απάντηση
    • Μαρία Λεμεσού

      Βάσω μου, ευχαριστώ σε από καρδιάς. Με τιμά και συγκινεί το σχόλιο σου.

      Απάντηση
  2. ΑΝΩΝΥΜΟΣ

    Ένα υπέροχο ποίημα,γεμάτο αλήθειες,με πολλή ευαισθησία γραμμένο!!!Μπράβο σας!

    Απάντηση
    • Μαρία Λεμεσού

      Ευχαριστώ σας!

      Απάντηση
    • Μαρία Λεμεσού

      Πολύ ευχαριστώ σας!

      Απάντηση
  3. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Τελικά, αν εσείς οι ποιητές ενώνατε τις πένες σας , έχω την μικρή έστω ελπίδα οτι ίσως και καταφέρνατε να αφυπνίσετε αν όχι τους Ισχυρούς της Γης που ναι μεν μπορούν αλλά κωφεύουν ο καθείς για τους δικούς του λόγους, τουλαχιστον τους Λαούς .Το ”φτάνει πια ” τους να γίνει τόσο βροντερό που θα ξεβουλώσει τα ώτα των μη ακουόντων Για να το σκεφτείτε λίγο…

    Απάντηση
    • Μαρία Λεμεσού

      Δεν ξέρω…Πραγματικά δεν ξέρω τι να σας απαντήσω. Είναι μια δική σας “κραυγή” αγωνίας όπως η δική μου εκείνο το βράδυ, σας κατανοώ Με τιμά! που με συμπεριλαμβάνετε ανάμεσα στους ποιητές και σας ευχαριστώ αν και εγώ ποιήτρια δεν δηλώνω, όχι από ταπείνωση, αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα, ίσως για μια άλλη στιγμή Όταν “τα βρίσκω σκούρα” στους ποιητές καταφεύγω για απαντήσεις έτσι και τώρα σκέφτομαι έναν στίχο του Σεφέρη από τον “Τελευταίο Σταθμό” “Καθένας χωριστά ονειρεύεται και δεν ακούει το βραχνά των άλλων” ίσως αυτή να είναι η μοίρα του ανθρώπου αυτή η συλλογική μοναχικότητα Όμως αν ο καθένας μας δεν πάψει να ονειρεύεται ,έστω για το δικό του βραχνά, πλατύνει το μέσα του και νιώσει και τον άλλον κι έτσι ίσως αλλάξει κάτι στον κόσμο Αν ο καθένας μας αλλάξει προσωπικά, τότε ίσως…Και πάλι δεν ξέρω , σίγουρη δεν είμαι, γι’ αυτό γράφω…

      Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγκλονιστική κραυγή απόγνωσης ………… “δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο…μπορώ όμως να κλάψω γι αυτόν…..να κοιμηθώ ντρέπομαι…να ξεχάσω….”
    Μην μας αφήνετε να ξεχάσουμε Μαρία!!

    Απάντηση
    • Μαρία Λεμεσού

      Η αλήθεια είναι πως πέρα από ανάγκη, γράφω γιατί χρειάζομαι κάπου να αφήσω τον εαυτό μου, έχω και αυτή την επιθυμία, της υπενθύμισης. Πρώτα σε μένα και μετά σε όποιον με διαβάζει. Πάντα με συγκινεί αυτός ο διάλογος και ευχαριστώ σας.

      Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Δυνατό! Πονάει το ποίημα σας… πονάνε οι αλήθειες του! Υπέροχο μπράβο σας!

    Απάντηση
    • Μαρία Λεμεσού

      Ευχαριστώ σας!

      Απάντηση
    • Μαρία Λεμεσού

      Ευχαριστώ σας!

      Απάντηση
  6. Μάχη Τζουγανάκη

    Με συγκινήσατε. Γράφετε υπέροχα με μελάνι απο την καρδιά σας…και φαίνεται σε κάθε στίχο που πονά…καθώς τον διαβάζουμε…

    Απάντηση
    • Μαρία Λεμεσού

      Με συγκινεί η συγκίνησή σας. Τα όμορφα λόγια στο σχόλιο σας. Ευχαριστώ σας!

      Απάντηση
  7. Ειρηνη Σ.

    ”’Θα και θάλασσα και θάνατος
    τρυπούν τη σκέψη μου σαν πευκοβελόνες
    θυμάμαι κάποτε ο τόπος μου έβγαζε λάδι
    όχι αίμα
    και το νερό ήταν γαλάζιο όχι κόκκινο””

    απο εδω και περα καθε βραδυ Μαρια μου που θα ακουω το ελικοπτερο να ψαχνει ”’ την μαντηλα της γυναικας που δεν βρηκε την ειρηνη ”’ το ποιημα σου θα ερχεται στο μυαλο μου και θα ντεπομαι ακομα περισσοτερο
    σευχαριστω Ειρηνη Σεζενια

    Απάντηση
    • Μαρία Λεμεσού

      Ειρήνη μου..με συγκινεί η ευαισθησία σου, τόσο που λόγια δεν έχω, σιωπώ…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!