Η νύχτα είναι μια μαύρη χαρακιά στο μέτωπο του κόσμου
γι' αυτό κοιμάται
να μη νιώθει την πληγή
Είδε των έργων του τα έργα ο Θεός
τα φρύδια έσμιξε
και έγινε σκοτάδι
Η νύχτα είναι η απορία του Πλάστη
Αυτά θα έλεγα αν πίστευα
αν ήμουν θρήσκα
αν είχα έστω μια ελάχιστη ελπίδα
για Ανά - σταση
Όμως δεν έχω
Εγκλωβισμένη
σαν τη μαντήλα μια γυναίκας
στο συρματόπλεγμα των συνόρων
μεταξύ πολέμου και "πολιτισμού"
Θα έβρισκε ειρήνη...
Την βρήκαν παγωμένη το πρωί
πρόλαβε εκατό μέτρα "ειρήνη"
άραγε μπόρεσε να τη δει μέσα στη νύχτα;
Θα και θάλασσα και θάνατος
τρυπούν τη σκέψη μου σαν πευκοβελόνες
θυμάμαι κάποτε ο τόπος μου έβγαζε λάδι
όχι αίμα
και το νερό ήταν γαλάζιο όχι κόκκινο

Τι κάνω άυπνη μέσα στη νύχτα;
Τον κόσμο δεν μπορώ να τον σώσω
Μπορώ όμως να κλάψω γι' αυτόν
Να κοιμηθώ ντρέπομαι
Να ξεχάσω...

 

_

γράφει η Μαρία Λεμεσού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!