Μ' αρέσει η νύχτα.

Οι μισοφωτισμένοι δρόμοι,

όπως η μνήμη μου,

που φωτίζει ό,τι αυτή θέλει

ό,τι αγαπά

και τ' άλλα στο σκοτάδι και στη λήθη.

Όλα είναι ήμερα τη νύχτα.

Κοιμούνται ή ξεκουράζονται.

Κανείς δεν με ρωτά, δεν χρειάζεται να δίνω εξηγήσεις.

Μπορώ να σωπαίνω, μπορώ να λυπάμαι ανενόχλητη.

Η νύχτα ξέρει από σιωπή δεν είναι φλύαρη σαν τη μέρα.

Γι' αυτό αν γίνει το κακό

διπλά μου φαίνεται κακό τη νύχτα.

Κι όμως τα πιο πολλά τα φονικά

νύχτα έγιναν

Και το "φευγιό σου"...

Κόκκινο πάνω στο μαύρο φουστάνι της νύχτας.

Πένθος ανεξίτηλο.

Παρ΄όλα αυτά την αγαπώ τη νύχτα.

Ίσως γιατί μοιάζει "στον ύπνο σου"...

 

_

γράφει η Μαρία Λεμεσού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!