Ένας αντικειμενικός έρωτας

14.06.2015

 

pillow_b 

Το εξοχικό των Πετμεζαίων, στο οποίο ζούσε ο ήρωάς μας, βρισκόταν σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της Λακωνίας. Χάριν αυτού θα τον ονομάσω Λεωνίδα. Μόνο που αυτός ο Λεωνίδας δεν ήταν άντρας, αλλά... καναπές. Ένας μεσαίου ύψους γεροφτιαγμένος, τετράγωνος καναπές από καρυδιά ντόπια, πάντα κομψός μεσ' το μπλε-ρουά κοστούμι του. Ήταν μάλλον εσωστρεφής τύπος μιας και όλα αυτά τα χρόνια που βρισκόταν εκεί, οι επισκέπτες ήταν λιγοστοί και αδιάφοροι. Όσο για τα υπόλοιπα έπιπλα του δωματίου –μια πολυθρόνα, ένα τραπεζάκι και ένα υποπόδιο- όλα πολύ νεότερά του, είχαν δημιουργήσει το δικό τους παρεάκι εκπέμποντας σε διαφορετικές απ' αυτόν συχνότητες. Έτσι ο Λεωνίδας είχε συνηθίσει στη μοναξιά του.

Όλα αυτά μέχρι εκείνο το μεσημέρι της Παρασκευής που η οικοδέσποινα έφερε ένα

καινούριο “επισκέπτη” ή μάλλον “επισκέπτρια”.

-“ Είναι μία αυθεντική Βιεννέζικη καρέκλα!” είπε δείχνοντας τη με καμάρι στον άντρα της που ήταν μισοξαπλωμένος στον Λεωνίδα και διάβαζε την εφημερίδα του.

-“ Δεν είναι μία κούκλα;” συνέχιζε να την καμαρώνει. Ο Λεωνίδας προσπάθησε με το ένα του μάτι -το άλλο το κάλυπτε η ανοιχτή εφημερίδα του οικοδεσπότη- να δει την καινούρια του συγκάτοικο. Και ω! του θεάματος! Απέναντι του έστεκε μια στητή, φίνα αριστοκράτισσα, με λιγωμένη μέση, ολοστρόγγυλους γοφούς και εξαίσιες λεπτές γάμπες. Μακιγιαρισμένη κομψά από έμπειρο τεχνίτη λουστραδόρο με ένα φόρεμα ψάθινο που άφηνε υπονοούμενα για ένα σφιχτό κορμί, εξέπεμπε έναν ερωτισμό, που έκανε τον Λεωνίδα να πάθει ''love at first sight'', ''coup de foundre'' και ''liebe auf den ersten blick'' μαζί!

Όμως και η Βιεννέζα ''Σίσσυ'', έτσι θα ονομάσουμε την ηρωίδα μας χάριν προελεύσεως, δεν έμεινε ασυγκίνητη στη θέα του γεροδεμένου Λάκωνα. Οι φαρδιές του πλάτες, η σταθερότητα με την οποία πατούσε στο ξύλινο πάτωμα, το κομψό του ντύσιμο κι άνεση στο στήσιμο του την έκαναν να τον ερωτευτεί το ίδιο παράφορα όπως αυτός. Έγιναν λοιπόν ζευγάρι και χαίρονταν έναν έρωτα που έφτανε στο σύμπαν με τόσο συντονισμένες δονήσεις που θα τις ζήλευαν πολλά ανθρώπινα ζευγάρια.

Πράγματι ''ζήλεψε'' η οικοδέσποινα. Κάποια ημέρα μ' έναν ανάλγητο, φασιστικό ανθρώπινο τρόπο, διέκοψε αυτή την εξαίσια ροή ενέργειας που εισέρρεε στην υπέρσφαιρα από την ερωτική αυτή ζεύξη. Αλλοίμονο, η Σίσσυ μεταφέρθηκε να στολίσει το χολ της αστικής κατοικίας των Πετμεζαίων και τοποθετήθηκε δίπλα σ' ένα ''ψηλομύτικο'' τραπεζάκι Βενετσιάνικης μαρκετερί. Απέμεινε δε εκεί, μέχρι που γέρασε, τρύπησε η ψάθα της και την μετέφεραν στην αποθήκη – γηροκομείο επίπλων.

Ο Λεωνίδας τρελάθηκε! Λασκάρησαν οι σούστες του, θέλουν αντικατάσταση διέγνωσε ο οικοδεσπότης. ''Να τον πάρουμε να τον φτιάξουμε είναι καλός καναπές'' αποφάσισε. Έτσι ο Λεωνίδας μεταφέρθηκε σε κακή κατάσταση στην πόλη και μέχρι να βρεθεί μάστορας καλός και... οικονομικός, τοποθετήθηκε στην αποθήκη. Και εκεί ω! Του θαύματος! Για οικονομία χώρου τοποθέτησαν τη Σίσσυ επάνω του. Ο γερο-Λάκωνας τρελός από χαρά πλέον, σφιχταγκάλιασε την σκεβρωμένη αγαπημένη του που άφησε το γερασμένο της κορμί να ξεκουραστεί στα μαξιλάρια του... για πάντα. Ήταν τότε που ένα αχνό λευκό φως ξέφυγε απ' την πόρτα της αποθήκης κι άρχισε ν' ανεβαίνει αστραπιαία στον ουρανό από το ανοιχτό παράθυρο. Έγινε αντιληπτό μόνο από την αγέρωχη Βενετσιάνα που αναγνώρισε στη θέα του χλωμού φέγγους τον αθάνατο έρωτα του Λεωνίδα και της Σίσσυς.

 

_

γράφει η Ματίνα Μαρδέλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Ματίνα συγχαρητήρια!!!
    Η ιστορία σου είναι εξαιρετική!!!
    Υπέροχη!! Σαρκαστική!!!
    Εικόνες παραστατικές και όμορφες!!

    Τα άψυχα που μέσα απ’ τις λέξεις
    επενδύονται με πνοή και συναίσθημα…

    Ο απόλυτος έρωτας, η δυνατή και απέραντη αγάπη…
    Ακόμη στα δυο ημισφαίρια της γης να απομονωθούν
    δυο άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ, οι ψυχές τους
    θα είναι για πάντα ενωμένες.

    Να είσαι καλά!!
    Καλή σου ημέρα!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ελενη μου σ´ ευχαριστω για τα εξαιρετικά κολακευτικά σου σχόλια που μου δίνουν ενα αίσθημα δικαίωσης!

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Το απόλαυσα το πάντρεμα αυτό. Άψυχων έμψυχων… Είχε μια γεύση από τα παλιά, είχε τη φθορά της ομορφιάς….και την άφθαρτη ομορφιά του έρωτα..,!

    Απάντηση
  3. Matina Mardeli

    Μάχη σας ευχαριστώ για τα ευγενικά σας σχόλια! Ο έρωτας δεν ειναι προνόμιο των ανθρώπων μόνο! Τα παντα στη φύση δονούνται, με αλλά λόγια αισθάνονται!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου