Select Page

Ένας σύγχρονος ήρωας

Ένας σύγχρονος ήρωας

 

 

 

Το σκοτεινό πέπλο μιας ακόμη χειμωνιάτικης νύχτας είχε σκεπάσει τη γερμανική πρωτεύουσα. Παρά το τσουχτερό κρύο, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έτρεχαν στους δρόμους. Άλλοι καλοντυμένοι και άλλοι ρακένδυτοι, μα όλοι σαλεμένοι. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, βυθίζονταν στη δίνη της απρόσωπης καθημερινότητάς τους! Οι πρώτες χιονονιφάδες είχαν κάνει, δειλά – δειλά, την εμφάνισή τους στο γκρίζο σκηνικό. Μόνο τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και τα στολίδια έδιναν χρώμα και ζεστασιά στους δρόμους! Κανείς, ωστόσο, δεν τους έδινε σημασία. Εξαίρεση, φυσικά, αποτελούσαν τα παιδιά. Ανέμελα κι αθώα εκ φύσεως, ήταν οι μοναδικοί διαβάτες που χαμογελούσαν στη θέα αυτής της πολύχρωμης πανδαισίας! Δυστυχώς, παρασύρονταν κι αυτά από τους γοργούς ρυθμούς των ανήσυχων γονιών τους. «Άμοιρα πλάσματα», ψιθύρισε ο ιδιοκτήτης ενός συνοικιακού καταστήματος, «θύματα κι εσείς της σαρκοβόρας εποχής μας»! Δεν είχε άδικο!

Κάπου εκεί, ανάμεσα στην άμορφη ανθρώπινη μάζα του αστικού κέντρου, βρισκόταν και ο Βασίλης. Έλληνας μετανάστης στο Βερολίνο. Παντρεμένος με την Αντιγόνη και πατέρας τριών όμορφων κοριτσιών. Είχε αφήσει την οικογένειά του, με την ελπίδα πως θα της προσφέρει ένα καλύτερο αύριο. Έφυγε για ένα χρόνο και δίχως να το καταλάβει είχε συμπληρώσει τρία στη Γερμανία. Η μικρή επιχείρηση που διατηρούσε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Λάρισα, ήταν από τα πρώτα θύματα της κρίσης. Έτσι, αναγκάστηκε να βάλει λουκέτο. Οι οικογενειακές του υποχρεώσεις, όμως, έτρεχαν και οι απαιτήσεις ήταν πολλές. Ένα φθινοπωρινό πρωί, λοιπόν, γλυκοφίλησε με δάκρυα στα μάτια τις τρεις κορούλες του, αποχαιρέτησε την Αντιγόνη και πήρε το δρόμο της ξενιτιάς!

Οι πρώτοι μήνες ήταν πολύ δύσκολοι. Αρκετές φορές πέρασε από το μυαλό του η σκέψη να τα παρατήσει και να επιστρέψει στην πατρίδα. Ο πειρασμός της επιστροφής ήταν ισχυρός. Σκοτεινοί εφιάλτες κυρίευαν το μαξιλάρι του κάθε βράδυ. Πάντοτε, όμως, έσφιγγε τα δόντια και ριχνόταν ετοιμοπόλεμος στην άνιση μάχη με τη ζωή. Η επιθυμία του να προσφέρει τα πάντα στην οικογένειά του και οι κόρες του να μην αντιμετωπίσουν τις τρικυμίες που κλήθηκε ο ίδιος να ξεπεράσει, ήταν ανίκητη!

Εργαζόταν ως ανειδίκευτος εργάτης στη φάμπρικα. Το πτυχίο του ήταν σαν να μην υπήρχε στο βιογραφικό του. Εκεί, γνώρισε από πρώτο χέρι πώς είναι να σε χρησιμοποιούν σαν άψυχο αντικείμενο, για κάτι παραπάνω από ένα ξερό κομμάτι ψωμί! Θυμήθηκε τους μετανάστες πίσω στην Ελλάδα. Πλέον, ήταν ένας απ’ αυτούς! Αντιλήφθηκε πώς είναι να βρίσκεσαι σε έναν ξένο τόπο, μακριά από το σπίτι σου και υπό την κυριαρχία ψυχρών εργοδοτών που εκμεταλλεύονται την ανάγκη σου για μια οικονομική ανάσα! Η φράση ελεύθερος χρόνος ήταν σχεδόν άγνωστη για τον Βασίλη! Πολλούς μήνες δούλευε σε δύο, ακόμα και τρεις διαφορετικές δουλειές. Ο λόγος διττός. Αφενός, η ανάγκη να συγκεντρώσει ένα αξιοπρεπές κεφάλαιο, ώστε να επιστρέψει, επιτέλους, στους δικούς του ανθρώπους. Αφετέρου, η έλλειψη επιθυμίας για ζωή! Πώς ήταν δυνατόν να καλοπερνάει, τη στιγμή που η οικογένειά του βρισκόταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά και βασιζόταν σ’ αυτόν;

Ο Βασίλης δεν είχε φίλους στη Γερμανία. Η ζωή του ταυτιζόταν με την εργασία. Ήταν αργά το βράδυ, όταν έβρισκε λίγο χρόνο να αφιερώσει στον εαυτό του. Βλέπετε, αδυνατούσε να χωνέψει την απουσία της οικογένειάς του από το πλευρό του και έτσι κοιμόταν ελάχιστα τα βράδια. Είχε βρει, όμως, έναν τρόπο ώστε να μη νιώθει τόσο μόνος! Ποιος ήταν αυτός; Πάνω στο μικρό γραφείο του ετοιμόρροπου, κυριολεκτικά, διαμερίσματός όπου διέμενε, είχε ένα άλμπουμ με φωτογραφίες που του έδωσε η Αντιγόνη προτού φύγει. Κάθε βράδυ ακολουθούσε την ίδια ιεροτελεστία. Επέστρεφε στο σπίτι, έβγαζε τα ρούχα της δουλειάς, πλενόταν και αφού καθόταν αναπαυτικά στην καρέκλα του, αράδιαζε τις φωτογραφίες στο γραφείο! Αισθανόταν για λίγο πως τους έχει όλους δίπλα του και ένιωθε μια ζεστασιά να αγκαλιάζει την πληγωμένη ψυχή του. Αμέσως, όμως, επέστρεφε στην ωμή πραγματικότητα και έκλαιγε γοερά, λερώνοντας πάντοτε τα γυαλιά του. Το ίδιο γεγονός επαναλαμβανόταν καθημερινά, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις!

Οι φωτογραφίες ποίκιλλαν και κάλυπταν ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο Βασίλης κρατούσε στα χέρια του ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την εποχή των παππούδων του, φωτογραφίες από τα νιάτα του, τότε που σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη, αλλά και πιο πρόσφατες, έγχρωμες και γυαλιστερές, που απεικόνιζαν τα τρία κοριτσάκια του. Αυτές ήταν που τον λύγιζαν περισσότερο. Από τη μια, η ελπίδα για ένα ευτυχισμένο αύριο και από την άλλη, η κυνική υπενθύμιση της αβάσταχτης μοναξιάς του!

Σε κάθε φωτογραφία που κοίταζε, ταξίδευε νοερά πίσω στο χρόνο. Θαύμαζε το αγωνιστικό πνεύμα των παππούδων του, που είχαν υπομείνει πιο δυσβάσταχτα δεινά από εκείνον. Κάπως έτσι, έπαιρνε θάρρος για να συνεχίσει και τον προσωπικό του αγώνα. Δάκρυζε στη θέα των γονιών του, που έφυγαν από τη ζωή πρόωρα αλλά πρόλαβαν να τον οπλίσουν με την αρετή της υπομονής και την αγάπη για την οικογένεια και το συνάνθρωπο! Χαμογελούσε όταν έβλεπε τις φωτογραφίες από τα εφηβικά και φοιτητικά του χρόνια! Η κοινωνικοποίηση, η μόρφωση, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, οι φιλίες και η Αντιγόνη. Τότε τη γνώρισε, λίγο πριν φύγει από τη Θεσσαλονίκη. «Ο Θεός μου την έστειλε και είναι το ομορφότερο δώρο που θα μπορούσε να έρθει στη ζωή μου» έλεγε συχνά, έμπλεος από ευτυχία και αγάπη για τη γυναίκα του. Τέλος, έβλεπε τις φωτογραφίες με τις κόρες του. Η Μαρία, η Ελένη και η μικρότερη, η Παρασκευή. Ήταν υπερήφανος γι’ αυτές και ανυπομονούσε για τη στιγμή που θα δει να ανοίγουν τα φτερά τους και να δημιουργούν τις δικές τους, ανεξάρτητες ζωές.

Οι φωτογραφίες αυτές και τα λιγοστά και σαπισμένα έπιπλα του δωματίου του ήταν η μοναδική του συντροφιά εκείνα τα τρία δύσκολα χρόνια. Δεν παραπονιόταν όμως. Κάθε φορά που έβλεπε τις φωτογραφίες, υπό το αμυδρό φως της λάμπας, αντλούσε δύναμη και αποφασιστικότητα! Ήξερε καλύτερα απ’ τον καθένα πως όφειλε να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Σε κάθε εμπόδιο που συναντούσε, σκεφτόταν τα γεμάτα λάμψη μάτια των τεσσάρων γυναικών της ζωής του! Πώς ήταν δυνατόν να μην ανταποκριθεί στις προκλήσεις της Οδύσσειας που βίωνε; Δεν αγωνιζόταν για τον ίδιο, αλλά για εκείνες και ήταν σίγουρος πως θα τα καταφέρει!

 

_

γράφει ο Σάββας Ρουμελιώτης

Ο Σάββας Ρουμελιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1993 και μεγάλωσε στη Σπάρτη. Είναι τελειόφοιτος του Τμήματος Φιλολογίας, στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έχει ακολουθήσει την ειδίκευση του Τομέα Γλωσσολογίας. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στο διαδικτυακό λογοτεχνικό περιοδικό 120lekseis.com.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

10 Σχόλια

  1. Αθηνά Μαραβέγια

    Ένα πολύ τρυφερό και συνάμα, τόσο αληθινό κείμενο!!!
    Λόγια απλά, κατανοητά, λόγια που αγγίζουν την ψυχή!!!
    Πόσο όμορφο θα ήταν, αν όλοι όσοι κατηγορούν τους “μετανάστες και λαθρομετανάστες”, άγγιζαν την ψυχή του Βασίλη!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Σάββας Ρουμελιώτης

      Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!

      Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Σάββα συγκινητικό το κείμενό σου και πραγματικά πολύ αληθινό!!!
    Κάθε μετανάστης έτσι ακριβώς σίγουρα αισθάνεται!
    Εμείς λέμε πως καταλαβαίνουμε, αλλά όντως κατανοούμε;
    Βλέπεις, ο καθένας ζει με το δικό του πρόβλημα.

    Απάντηση
    • Σάββας Ρουμελιώτης

      Ευχαριστώ πολύ Ελένη! Να είσαι καλά!
      Κανένας δεν μπορεί να κατανοήσει απόλυτα τα προβλήματα των συνανθρώπων του! Ωστόσο, ο πόνος μπορεί να καταπραϋνθεί με την αγάπη και την ανιδιοτελή προσφορά!

      Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφο Σάββα μπράβο!!Καλώς ήρθες!!

    Απάντηση
    • Σάββας Ρουμελιώτης

      Ευχαριστώ πολύ! Καλώς σας βρήκα!

      Απάντηση
  4. Tζένη Μανάκη

    Μια ανθρώπινη ζεστή ματιά στο σκληρό, θλιβερό σήμερα.

    Απάντηση
    • Σάββας Ρουμελιώτης

      Σας ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  5. mariakat80

    Δυνατό και επίκαιρο!!! Με συγκλονισες πραγματικά! Πόσες και πόσες οικογένειες θα βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση με τα τεκταινόμενα στη χώρα μας… πόσες και πόσες… Μπραβο σου 🙂

    Απάντηση
    • Σάββας Ρουμελιώτης

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!
      Ευχή όλων μας οι άνθρωποι να βρουν το χαμένο τους χαμόγελο!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!