Ένα νυφικό για πάντα

25.01.2016

Καλημέρα Θεώνη. Σου γράφω αυτό το γράμμα, γιατί ο κόμπος στο λαιμό δε μου επιτρέπει να σου τηλεφωνήσω.
Σίγουρα θα έμαθες για τον θάνατο της φίλης μας, της Γιώτας.
Δύο ημερών νύφη κι έφυγε. Έφυγε με το νυφικό της. Το ρύζι στόλιζε ακόμη τις μαύρες της μπούκλες.
Δεν πρόλαβε να κρεμάσει τα στέφανά της και στεφανώθηκε με κάθε λογής λουλούδια.
Δέκα χρόνια προσμονής, για να φορέσει το λευκό νυφικό, μια Κυριακή. Κάποια δύναμη, μάλλον, παράκουσε την επιθυμία της και την εξετέλεσε λάθος. Ένα νυφικό για πάντα.
Τα μαύρα της μαλλιά στολισμένα με λεμονανθούς, όπως την Κυριακή που χρόνια περίμενε. Η απερίγραπτη ομορφιά της διαγραφόταν μέσα από το ωχρό μακιγιάζ του νεκρού. Η ελιά, το σήμα κατατεθέν της, δίπλα στα χείλη της, έβλεπε το φως της ημέρας για τελευταία φορά.
Όλοι ντυμένοι στα λευκά, αμίλητοι, σοκαρισμένοι, δίχως δάκρυα και θρήνους. Ολονών τα μάτια ήταν καρφωμένα στη νύφη που ήταν το πρόσωπο της ημέρας.
Το ξαφνικό θανατικό της χρόνια ετοιμαζόταν. Ένα θανατικό άοσμο, κρυφό, που δεν έδωσε ποτέ του ούτε ένα σημάδι.
Ο χρόνος δούλεψε άσχημα μαζί της. Ίσως κάποια δύναμη να γνώριζε πολλά γι΄αυτήν και της έδωσε την ευκαιρία να ντυθεί στα λευκά.
Θυμάσαι που από μικρή περίμενε τον πρίγκιπά της με το άσπρο του άλογο; Ήταν τόσο σίγουρη πως το άλογο θα ήταν άσπρο, που δε σήκωνε κουβέντα. Το λευκό ήταν το χρώμα που αγαπούσε. Η μυστική αυτή δύναμη την έντυσε στα λευκά για πάντα.
Ο πρίγκιπάς της όμως ήρθε με μηχανή, που δεν ήταν άσπρη, όπως το άλογο που περίμενε. Συμβιβάστηκε με την μαύρη μηχανή, μόνο και μόνο, γιατί πίστευε πως η μηχανή μπορεί να βαφεί λευκή.
Ένας γάμος, που έγινε για να γίνει, έτσι, για να ντυθεί στα λευκά.
Τελικά τα παραμύθια με τους πρίγκιπες και με τ΄ άλογα, τρυπώνουν βαθιά μέσα στον κόσμο των μικρών κοριτσιών. Πρίγκιπες υπάρχουν πολλοί, αλλά τα άλογα χάθηκαν στα λιβάδια και στα βουνά.
Η μυστική δύναμη τής χάρισε το όνειρό της, αλλά με ισχυρό αντάλλαγμα. Ίσως η αγωνία της για την στιγμή της άσπρης Κυριακής που περίμενε από παιδί τής γέμισε το κεφάλι μ΄έναν τεράστιο όγκο. Έναν όγκο που ποτέ κανείς δε θα μάθει, τί έκρυβε μέσα του,παρά μόνο,η μυστική αυτή δύναμη.Η έκρηξη του έγινε,την δεύτερη μέρα,μετά από την άσπρη Κυριακή κι έφερε την καταστροφή,όπως αυτή των ηφαιστείων.Η λάβα σκόρπισε κι έφερε το θανατικό της. Η ομορφιά του προσώπου της, σ΄αντίδραση της έκρηξης, ήταν τόσο δυνατή, που δεν την πείραξε, ούτε την έκαψε η λάβα.
Η μαύρη μηχανή ποτέ δεν έγινε άσπρη. Δεν της το επέτρεψε η μυστική δύναμη.
Σου κράτησα άσπρα κουφέτα και λίγο ρύζι απ΄την άσπρη Κυριακή. Τά 'χω φυλαγμένα, από κείνη για σένα που λάτρευε.
Από τα όμορφα παιδικά μας χρόνια, που ζήσαμε οι τρεις μας, ας κρατήσουμε όλα τα λευκά.
Οι πρίγκιπες πάντα θα υπάρχουν, είτε με άλογο ή με μηχανή ή με νταλίκα ή με...
Ας σηκώσουμε ψηλά το βλέμα και οι δυό μας, για να δούμε με ποιο λευκό σύννεφο ταξιδεύει η πριγκιπισσά μας. Νά τη, την βλέπω. Εσύ;
Θεώνη μου, σ΄αγαπώ πολύ.
Να προσέχεις τις μαύρες μηχανές.

 

_

γράφει ο Βαλκάνης Χρήστος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ συγκινητική!

    Απάντηση
  2. Christos Valkanis

    σ΄ευχαριστώ Έλενα…..είναι πολύ συγκινητική ιστορία,γιατί είναι πραγματική.

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Είναι πολύ συγκινητική ιστορία, γιατί ειναι πραγματική μας λες Χρήστο, μα εσύ έτσι μας την μετέφερες με την ωραια γραφή σου!

      Απάντηση
  3. Κατερινα Λαζιδου

    Πολυ συγκινητικη γιατι ειναι πραγματικη μας λες Χρηστο και ετσι μας την μετεφερες.

    Απάντηση
  4. roula1smaragdenia

    Δοσμένη με .. όμορφα λόγια μια ιστορία όπως λέτε αληθινή… μα τόσο συγκλονιστικά τραγική..!!

    Απάντηση
  5. Christos Valkanis

    Σας ευχαριστώ όλους και τον καθένα ξέχωρα,που μου κάνατε την τιμή να διαβάσετε το γράμμα μου.Χάρηκα που μπόρεσε η γραφή μου,να σας αγγίξει,έστω με το θλιβερό αυτό κείμενο.Μα αλήθεια,είναι ένα πραγματικό γεγονός,που το βίωσα στην ηλικία,των δέκα μου χρόνων.Μ εκτίμηση Χρήστος Βαλκάνης,από την ακριτική Αλεξανδρούπολη.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου