Καλημέρα Θεώνη. Σου γράφω αυτό το γράμμα, γιατί ο κόμπος στο λαιμό δε μου επιτρέπει να σου τηλεφωνήσω.
Σίγουρα θα έμαθες για τον θάνατο της φίλης μας, της Γιώτας.
Δύο ημερών νύφη κι έφυγε. Έφυγε με το νυφικό της. Το ρύζι στόλιζε ακόμη τις μαύρες της μπούκλες.
Δεν πρόλαβε να κρεμάσει τα στέφανά της και στεφανώθηκε με κάθε λογής λουλούδια.
Δέκα χρόνια προσμονής, για να φορέσει το λευκό νυφικό, μια Κυριακή. Κάποια δύναμη, μάλλον, παράκουσε την επιθυμία της και την εξετέλεσε λάθος. Ένα νυφικό για πάντα.
Τα μαύρα της μαλλιά στολισμένα με λεμονανθούς, όπως την Κυριακή που χρόνια περίμενε. Η απερίγραπτη ομορφιά της διαγραφόταν μέσα από το ωχρό μακιγιάζ του νεκρού. Η ελιά, το σήμα κατατεθέν της, δίπλα στα χείλη της, έβλεπε το φως της ημέρας για τελευταία φορά.
Όλοι ντυμένοι στα λευκά, αμίλητοι, σοκαρισμένοι, δίχως δάκρυα και θρήνους. Ολονών τα μάτια ήταν καρφωμένα στη νύφη που ήταν το πρόσωπο της ημέρας.
Το ξαφνικό θανατικό της χρόνια ετοιμαζόταν. Ένα θανατικό άοσμο, κρυφό, που δεν έδωσε ποτέ του ούτε ένα σημάδι.
Ο χρόνος δούλεψε άσχημα μαζί της. Ίσως κάποια δύναμη να γνώριζε πολλά γι΄αυτήν και της έδωσε την ευκαιρία να ντυθεί στα λευκά.
Θυμάσαι που από μικρή περίμενε τον πρίγκιπά της με το άσπρο του άλογο; Ήταν τόσο σίγουρη πως το άλογο θα ήταν άσπρο, που δε σήκωνε κουβέντα. Το λευκό ήταν το χρώμα που αγαπούσε. Η μυστική αυτή δύναμη την έντυσε στα λευκά για πάντα.
Ο πρίγκιπάς της όμως ήρθε με μηχανή, που δεν ήταν άσπρη, όπως το άλογο που περίμενε. Συμβιβάστηκε με την μαύρη μηχανή, μόνο και μόνο, γιατί πίστευε πως η μηχανή μπορεί να βαφεί λευκή.
Ένας γάμος, που έγινε για να γίνει, έτσι, για να ντυθεί στα λευκά.
Τελικά τα παραμύθια με τους πρίγκιπες και με τ΄ άλογα, τρυπώνουν βαθιά μέσα στον κόσμο των μικρών κοριτσιών. Πρίγκιπες υπάρχουν πολλοί, αλλά τα άλογα χάθηκαν στα λιβάδια και στα βουνά.
Η μυστική δύναμη τής χάρισε το όνειρό της, αλλά με ισχυρό αντάλλαγμα. Ίσως η αγωνία της για την στιγμή της άσπρης Κυριακής που περίμενε από παιδί τής γέμισε το κεφάλι μ΄έναν τεράστιο όγκο. Έναν όγκο που ποτέ κανείς δε θα μάθει, τί έκρυβε μέσα του,παρά μόνο,η μυστική αυτή δύναμη.Η έκρηξη του έγινε,την δεύτερη μέρα,μετά από την άσπρη Κυριακή κι έφερε την καταστροφή,όπως αυτή των ηφαιστείων.Η λάβα σκόρπισε κι έφερε το θανατικό της. Η ομορφιά του προσώπου της, σ΄αντίδραση της έκρηξης, ήταν τόσο δυνατή, που δεν την πείραξε, ούτε την έκαψε η λάβα.
Η μαύρη μηχανή ποτέ δεν έγινε άσπρη. Δεν της το επέτρεψε η μυστική δύναμη.
Σου κράτησα άσπρα κουφέτα και λίγο ρύζι απ΄την άσπρη Κυριακή. Τά 'χω φυλαγμένα, από κείνη για σένα που λάτρευε.
Από τα όμορφα παιδικά μας χρόνια, που ζήσαμε οι τρεις μας, ας κρατήσουμε όλα τα λευκά.
Οι πρίγκιπες πάντα θα υπάρχουν, είτε με άλογο ή με μηχανή ή με νταλίκα ή με...
Ας σηκώσουμε ψηλά το βλέμα και οι δυό μας, για να δούμε με ποιο λευκό σύννεφο ταξιδεύει η πριγκιπισσά μας. Νά τη, την βλέπω. Εσύ;
Θεώνη μου, σ΄αγαπώ πολύ.
Να προσέχεις τις μαύρες μηχανές.

 

_

γράφει ο Βαλκάνης Χρήστος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!